Απέραντο κρεβάτι ήταν η αρχαία Πομπηία, όπως μαρτυρούν τοιχογραφίες στην πόλη τις οποίες μελέτησε η Βρετανίδα ειδικός Μέρι Μπερντ, που έγραψε βιβλίο επί του θέματος.

Οργια στα λουτρά, αλλά και σεξ στα στενοσόκακα της Πομπηίας ήταν συνηθισμένες εικόνες και πρακτικές τόσο για τους πλούσιους και ισχυρούς κατοίκους της όσο και για τους φτωχούς ή ακόμα και τους σκλάβους. Παρ’ ότι οι γυναίκες δεν κρύβονταν, καθώς έβγαιναν έξω, ψώνιζαν, κάθονταν στο ίδιο τραπέζι με τους άντρες, είχαν πλούτη κι έκαναν αυτό που σήμερα ονομάζουμε «φιλανθρωπία», σε ό,τι αφορά το σεξ και την πολιτική ο ρωμαϊκός κόσμος ήταν ανδροκρατούμενος. Γι’ αυτό και οι απεικονίσεις του φαλλού υπήρχαν παντού, σε πόρτες, σε φούρνους, ακόμα και πάνω στους δρόμους.

Η πίστη στη σύζυγο δεν ήταν αξιοθαύμαστη πράξη. Περίπου επιβαλλόταν να υπάρχουν εξωσυζυγικές σχέσεις για τους άντρες τόσο με γυναίκες όσο και με ομόφυλούς τους. Δεν υπήρχε ο όρος «ομοφυλοφιλία», αφού δεν θεωρούταν αποκλειστική ερωτική επιλογή. Και μπορεί οι σύζυγοι, οι κόρες και οι γιοι άλλων ανδρών της ελίτ να ήταν απαγορευμένοι καρποί, ωστόσο τα σώματα των σκλάβων και των κοινωνικά υποδεέστερων ήταν διαθέσιμα. Οι φτωχότεροι κατέφευγαν στις πόρνες.

Αγαπημένος προορισμός της ελίτ και των λιγότερο προνομιούχων -αλλά όχι των φτωχών- ήταν τα λουτρά, κάτι σαν τα σημερινά χαμάμ αλλά με περισσότερες παροχές υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του σεξ.