Μαίρη Ραζή: Γλιτώσαμε από τα χέρια των Τούρκων

SHOWBIZ
ΤΑ ΒΑΘΗ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ

Μαίρη Ραζή: Γλιτώσαμε από τα χέρια των Τούρκων

❱❱ Η ηθοποιός Μαίρη Ραζή αφηγείται την ανατριχιαστική ιστορία που βίωσε η οικογένειά της στην Κωνσταντινούπολη κατά τη διάρκεια των Σεπτεμβριανών
❱❱ Ο πολιτικός γάμος, το παράπονο για τον κινηματογράφο και το έργο «Το τέρας κι εγώ», που ανεβαίνει για τρίτη σεζόν στο Πρόβα

Από την
ΤΕΡΙΑΝΝΑ ΠΑΠΠΑ 

Σε ένα υπέροχο νεοκλασικό αρχοντικό στο κέντρο της Αθήνας, που ανήκε στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, στεγάζονται σήμερα η δραματική σχολή και το θέατρο Πρόβα της Μαίρης Ραζή.

Εκεί, σε ένα διάλειμμα από τις πρόβες για την παράσταση «Το δωμάτιο με τους μανδαρίνους», που ανεβάζει σε λίγες μέρες, συναντήσαμε την αξιόλογη ηθοποιό, η οποία μας αφηγήθηκε τη ζωή της από τα παιδικά της χρόνια στην Κωνσταντινούπολη έως σήμερα...

Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια;
Ηταν στην Κωνσταντινούπολη και ήταν πολύ ωραία! Θυμάμαι πήγαινα στο Γαλλικό Σχολείο, ένα παρθεναγωγείο όπου σπούδαζαν κορίτσια από πολλές εθνικότητες, κι έτσι είχαμε μια πολυπολιτισμική άποψη και για τη θρησκεία. Δεν νιώθαμε τη διαφορετικότητα του άλλου και δεν νιώσαμε τον ρατσισμό.

Οι γονείς σας;
Η μαμά μου ζει έως σήμερα και τη λένε Σωτηρία και ο μπαμπάς μου λεγόταν Γεράσιμος. Ηταν έμπορος και έκανε πολλά ταξίδια στο εξωτερικό. Η γιαγιά μου λεγόταν Κοραλία και έδωσα το όνομά της στην κόρη μου, γιατί εκείνη μας μεγάλωσε κι εμένα και τη μικρότερη αδελφή μου, την Αγγελική.

Στην Ελλάδα πώς βρεθήκατε;
Ηρθαμε με πολύ κακές συνθήκες, όταν ήμουν 14 χρονών. Απέλασαν τον πατέρα μου. Δεν θέλω να μιλάω για την Κωνσταντινούπολη, γιατί στενοχωριέμαι. Το πέρασμά μου από εκεί μου κληροδότησε αυτό το... άνοιγμα στο μυαλό, στη γνώση. Δεν ζηλεύω! Αγαπώ πολύ τους ανθρώπους και δεν θέλω να πειράξω κανέναν. Κι αυτό το οφείλω στην αγωγή και την παιδεία που πήρα από εκεί...

Μου περιγράφετε την «Πολίτικη κουζίνα»...
Η «Πολίτικη κουζίνα» ήταν μια ωραία ιστορία. Στην πραγματικότητα, όσα γίνονταν εκεί ήταν άγρια! Μέναμε σε ένα σπίτι στην Πρίγκιπο, που το νοικιάζαμε από έναν Τούρκο, ο οποίος έμενε στο πρώτο όροφο. Οταν λοιπόν έγιναν τα Σεπτεμβριανά και βγήκαν οι Τούρκοι να μας σκοτώσουν, οι γονείς μου μας έβαλαν μαζί με τη γιαγιά και την αδελφή μου στην τουαλέτα. Και μπροστά από την πόρτα έσπρωξαν μια ξύλινη ντουλάπα. Οταν όρμησαν μέσα στο σπίτι, βγήκε ο Τούρκος σπιτονοικοκύρης και είπε: «Εδώ δεν υπάρχουν Ελληνες». Ετσι σωθήκαμε. Το λέω κι ανατριχιάζω.

Τότε ήρθατε στην Ελλάδα;
Ο πατέρας μου έφυγε το ’64. Εγώ δεν είχα τελειώσει το γυμνάσιο. Επρεπε να καθίσουμε έναν χρόνο να τελειώσω τουλάχιστον εγώ τις σπουδές μου, για να πάρω ένα δίπλωμα και να έρθω να συνεχίσω εδώ. Ηταν απότομη η αλλαγή που είχαμε στον τρόπο ζωής μας... Εδώ μας έλεγαν «τουρκόσπορους», εκεί μας έλεγαν «γκιαούρηδες», δεν ξέραμε τι είμαστε, Τούρκοι ή Ελληνες. Είναι άσχημη ιστορία και δεν μ’ αρέσει που την ομορφαίνουν. Ο τρόπος που ήρθαν σπίτι και άρπαξαν τον μπαμπά... Κι εδώ, από την απόλυτη χλιδή, μείναμε σε ένα σπίτι όπου κοιμόμασταν 5-6 άνθρωποι μαζί...

Εχετε επισκεφτεί την Κωνσταντινούπολη από τότε;
Μία φορά, το 1981. Δεν θέλω να πηγαίνω... Δεν με πείραξε που περπάτησα στη γειτονιά όπου γεννήθηκα και είδα το σπίτι μου... Εκεί που σπάραξα στο κλάμα ήταν όταν είδα μια παιδική μου φίλη που μένει εκεί και είναι ξεναγός. Εχω κρατήσει επαφές με τρία κορίτσια που ήμασταν τότε φίλες.

Με τον σύζυγό σας, επίσης ηθοποιό και σκηνοθέτη, πώς γνωριστήκατε;
Ο Σωτήρης (σ.σ.: Τσόγκας) ήταν διοικητικό μέλος στο Σωματίο Ελλήνων Ηθοποιών. Είχαμε λοιπόν ένα πρόβλημα με έναν εργοδότη εκεί όπου δούλευα, ήρθε να υπερασπιστεί τα δικαιώματά μας κι εκεί γνωριστήκαμε. Μετά πήγαινα εγώ στο σωματείο, για να τον βλέπω, και ο γάμος ήρθε τσακ μπαμ. Σε έναν χρόνο!

Είστε και από τους πρώτους που παντρεύτηκαν με πολιτικό...
Μόλις ψηφίστηκε, αποφάσισα να το κάνω, γιατί δεν μου αρέσουν οι φανφάρες.

Πώς είναι να είστε και στη ζωή και στο θέατρο μαζί; Δεν υπάρχουν προστριβές;
Λογικό είναι! Εμείς με τον Σωτήρη βρήκαμε έναν κώδικα επικοινωνίας που μας αφήνει τους ελεύθερους χρόνους μας, την ατομικότητά μας, τον αλληλοσεβασμό μας. Και το αποτέλεσμα της επιτυχημένης συμβίωσης είναι ότι κάναμε ένα πολύ καλό παιδί.

Πώς αντιδράσατε όταν η κόρη σας Κοραλία σάς είπε ότι θα γίνει ηθοποιός;
Το περίμενα. Εγώ θέλω το παιδί μου να είναι ευτυχισμένο! Ισα ίσα, μου άρεσε που θέλησε να γίνει ηθοποιός. Εγώ δεν θα ήθελα να κάνω άλλη δουλειά... Γουστάρω αυτή την ελευθερία, την ανεξαρτησία και αυτή την επαφή με το κοινό δεν την αλλάζω με τίποτα.

Πόσο δύσκολο είναι –ειδικά σήμερα με την κρίση– να κρατήσετε μια δραματική σχολή κι ένα θέατρο;
Οι επιχορηγήσεις έκαναν πολύ καλό στο θέατρο, γιατί βοήθησαν να βγουν νέοι συγγραφείς, να γραφτούν έργα με κάποιες απαιτήσεις, διαμορφώθηκε η ελληνική δραματουργία. Χαίρομαι που η κυρία Κονιόρδου κατάφερε και έχουμε ειδικό κωδικό για να παίρνουμε κάθε χρόνο κάποια χρήματα από τον Προϋπολογισμό για επιχορήγηση. Ηταν η μοναδική που το κατάφερε. Δεν θα παρακαλέσω μια επιτροπή να μου δώσει επιχορήγηση αν δεν θέλει. Ομως με δυσκόλευε όταν δεν έπαιρνα αυτά τα χρήματα, γιατί αναγκαζόμουν να κάνω άλλα 300 πράγματα για να μπορέσω να επιβιώσω και να είμαι αξιοπρεπής.

Δυσκολευτήκατε κάποια στιγμή;
Βέβαια! Με περίμεναν αγωγές εξώσεων. Δεν ήταν εύκολη η πορεία από την Ερμού έως εδώ. Δεν έχω βγάλει λεφτά από το θέατρο, αλλά δεν πεινάω κιόλας. Εχω κάνει τηλεόραση, έχω τρέξει όπως τρέχουμε όλοι. Το όποιο πρόβλημα όμως δεν θα με σταματήσει και δεν θα συρρικνώσει τα όνειρά μου, τους στόχους μου, τη φαντασία μου και την αγάπη μου για το θέατρο!

Υπήρχαν δηλαδή στιγμές που φτάσατε στο χείλος του γκρεμού;
Μόνο χείλος; Το 1999 έπεσε το θέατρο της οδού Ερμού από τον σεισμό. Και τι θα έκανα; Θα σταματούσα; Θέλει και λίγη τρέλα, φαντασία, ελευθερία. Το σανίδι είναι ελευθερία. Δεν κάνουμε θέατρο για να καταπιεστούμε από αυτό. Ενα λιθαράκι στον πολιτισμό έχουμε βάλει με τις δουλειές μας. Εχει περάσει στην ιστορία του θεάτρου το θέατρο Πρόβα.

Είναι η τρίτη χρονιά που ανεβάζετε το έργο «Το τέρας κι εγώ», παράλληλα με τις άλλες παραστάσεις. Τι σας κέρδισε στο βιβλίο του Σταμάτη Μαλέλη και αποφασίσατε να το κάνετε έργο;
Αυτό το έκανε ο Σωτήρης και βραβεύτηκε κιόλας. Νομίζω ότι, εκτός από την ψυχαγωγία που προσφέρουμε στους θεατές, προσφέρουμε και λύση σε όσους έχουν ψυχολογικά προβλήματα. Στην κατάσταση που βρίσκεται η οικονομία το πρόβλημα είναι έκδηλο. Με αυτή τη λογική το κάναμε. Μπορεί μέσα από το θέατρο κάποιος που έχει πρόβλημα να το συνειδητοποιήσει και να πάει σε έναν γιατρό. Εχω δει ανθρώπους να βγαίνουν από το θέατρο, να κλαίνε, να λυτρώνονται.

Ας αλλάξουμε θέμα... Υπάρχουν κινήσεις θαυμαστών που σας έχουν συγκινήσει;
Αντί για λουλούδια, μου φέρνουν γλυκά, ρίγανη από το χωριό τους, πέτρες από τη Νίσυρο, αλάτι από το Μεσολόγγι. Αυτά είναι τα μεγαλύτερα κομπλιμέντα που έχω εισπράξει από τους θαυμαστές μου και βέβαια ωραία λόγια, κολακευτικά, που δεν τα ξεχνάω.

Στο σινεμά συνεργαστήκατε με σπουδαία ονόματα, όπως η Ρένα Βλαχοπούλου...
Ηταν μοναδική. Εξαιρετική. Θεά. Ηταν κιμπάρισσα γυναίκα. Είχε πολύ χιούμορ. Επαιξα και στο θέατρο με τη Ρένα Βλαχοπούλου, στο έργο «Χαρτοπαίκτρα», όπου έκανα την κόρη της.

Και με τους υπόλοιπους;
Το κεφάλαιο που λέγεται κωμωδία –παρότι βραβεύτηκα για δραματικούς ρόλους– το έχω διδαχτεί από πολύ μεγάλους δασκάλους, όπως ο Γκιωνάκης, ο Κωνσταντίνου, ο Χατζηχρήστος, ο Βέγγος. Αυτό είναι ένα χρυσό βραχιόλι στο χέρι μου! Τη γνώση που πήρα από αυτούς δεν μπορεί κανείς να μου την πάρει. Στενοχωριέμαι όμως γιατί δεν έπαιξα τόσο όσο θα ήθελα στον κινηματογράφο. Θα ήθελα να παίξω ακόμη και σήμερα σε κάποια παραγωγή.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ