"Αρρωστημένοι εγκέφαλοι"

ΡΕΠΟΡΤΑΖ

"Αρρωστημένοι εγκέφαλοι"

Το άρθρο-παρέμβαση του Μίκη Θεοδωράκη είναι μια ηχηρή άποψη, σε ακόμα μία κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα, που θα συζητηθεί και θα προκαλέσει σοβαρούς προβληματισμούς, ίσως και έριδες, ένθεν κακείθεν. Μιλάει ξεκάθαρα για ένα οργανωμένο αντάρτικο πόλεων που συντονίζεται από στρατηγούς και αρρωστημένους εγκεφάλους που χαράζουν σατανικά πλάνα σε χάρτη για να αφανίσουν τη χώρα και να αποσταθεροποίησουν το πολίτευμα. Ακολουθεί ολόκληρο, όπως δημοσιεύτηκε χθες στον «Ελεύθερο Τύπο».

Η τραγική κατάσταση που ζούμε τον τελευταίο καιρό αποτελεί έργο αρρωστημένων εγκεφάλων. Τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί να βρίσκονται και Ελληνες ανάμεσά τους και το απεύχομαι.
Είναι όμως φανερό ότι πρόκειται για ένα σατανικό σχέδιο. Οι εμπρηστές ξεκίνησαν εδώ και τρεις μήνες, όταν άναψαν σε μία μόνο μέρα 1.064 φωτιές σε όλη τη χώρα, και συνεχίζουν μέχρι και σήμερα, με δεκάδες νέες φωτιές κάθε μέρα.

Τα κίνητρά τους δεν μπορεί να είναι οικονομικά (οικοπεδοφάγοι), ψυχολογικά (πυρομανείς). Υπάρχουν φυσικά και αυτοί. Ομως δεν είναι αυτοί ο πυρήνας του προβλήματος.
Η ανάλυση των δεδομένων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι έχουμε να κάνουμε με έναν κεντρικό εγκέφαλο, ένα επιτελείο που, όπως ένας στρατηγός, χαράζει τις «μάχες» επάνω σε χάρτη. Οι φωτιές μπαίνουν σε στρατηγικά σημεία, όπως εργοστάσια και υποδομές ηλεκτρικής ενέργειας (Μεγαλόπολη, Αλιβέρι, Δομοκός), σε ιστορικές τοποθεσίες (Ολυμπία, Επίκουρος Απόλλων), σε μέρη ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.

Δεν υπολογίζουν ούτε κατοικημένες περιοχές, ούτε ανθρώπινες περιοχές, ούτε ανθρώπινες ζωές, πράγμα που υποδηλώνει πάθος, μίσος και εκδικητική μανία εναντίον της χώρας και ολόκληρου του λαού. Προσπαθούν να υπονομεύσουν την προοπτική να υπάρξει μετά τις εκλογές (16.09.07) ομαλή πολιτική ζωή και κοινωνική ηρεμία, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμά τους.

Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί; Κατά τη γνώμη μου θα ήταν δυνατή η απόκρουση των σχεδίων τους και εν συνεχεία η αποκάλυψή τους. Ομως ο κρατικός μας μηχανισμός εξακολουθεί να είναι προβληματικός και ανίκανος να αντιμετωπίσει προκλήσεις τόσο μεγάλης κλίμακας. Και ταυτόχρονα είναι διαβρωμένος και αποπροσανατολίζεται εύκολα. Οπως ακριβώς ήταν απέναντι στη «17 Νοέμβρη», που μας ταλαιπώρησε για περίπου τριάντα χρόνια και στο τέλος αποδείχθηκε ότι επρόκειτο για μια οργάνωση σχεδόν γελοία.

Λυπούμαι, γιατί όσοι μάς δοκιμάζουν με τις φωτιές στα δάση, στα χωριά, στις κωμοπόλεις αλλά και στις πόλεις και στην ίδια την Αθήνα, μας βρίσκουν κυριολεκτικά στον ύπνο. Μιας και δεν φροντίσαμε έως τώρα να δημιουργήσουμε κράτος αποτελεσματικό και κοινωνία συνεκτική, με αξίες και ισχυρό ιστό αλληλεγγύης και επαγρύπνησης, υπεράνω κομμάτων και οικονομικών συμφερόντων. Είμαστε μια κοινωνία κατακερματισμένη, ένας λαός χωρίς συνοχή, χωρίς μνήμη, χωρίς συλλογική ενιαία προοπτική και γι’ αυτό ανοχύρωτος. Ενας λαός αφημένος στη μοίρα του, για την οποία είναι -και- ο ίδιος υπεύθυνος.