"Γλίτωσα από θαύμα!"

ΡΕΠΟΡΤΑΖ
Η πολίστρια Ανθή Μυλωνάκη περιγράφει στην "Espresso" τις τραγικές στιγμές που πέρασε μετά το αυτοκινητιστικό ατύχημα και πώς παραλίγο να

"Γλίτωσα από θαύμα!"

Ενα αυτοκινητιστικό ατύχημα, που λίγο έλειψε να της στοιχίσει τη ζωή, την καθήλωσε για περίπου ένα χρόνο στο κρεβάτι. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα η τερματοφύλακας της γυναικείας ομάδας πόλο Βουλιαγμένης, Ανθή Μυλωνάκη, πάλεψε με τον ψυχικό της κόσμο, έφτασε στα όρια των αντοχών της και τελικά κατάφερε το ακατόρθωτο: μόλις ένα μήνα πριν από τα πλέι-οφ του πρωταθλήματος μπόρεσε να μπει στην πισίνα και να αγωνιστεί για τη νίκη, που οδήγησε την ομάδα της για τρίτη συνεχόμενη φορά στην κορυφή!

Η ίδια περιγράφει σήμερα στην «Εspresso» την περιπέτειά της, τις δυσκολίες που πέρασε όσο ανάρρωνε και το πώς βρήκε τη δύναμη να συμμετάσχει στα τελευταία σημαντικά παιχνίδια της σεζόν χωρίς να έχει κάνει σχεδόν καθόλου προπόνηση!
«Ηταν πέρυσι στις 17 Μαΐου, τρεις ημέρες προτού μπω στην Εθνική, όταν έγινε το ατύχημα», λέει η Ανθή Μυλωνάκη και περιγράφει στιγμή προς στιγμή το χρονικό του ατυχήματος. «Πήγαινα για καφέ με τη φίλη μου στη Γλυφάδα. Ηταν μεσημέρι. Ενώ ήμασταν σταματημένες στο φανάρι και μιλούσαμε, ξαφνικά είδα να έρχεται προς τα επάνω μας ένα αυτοκίνητο. Αυτό ήταν».
Το μόνο που θυμάται μετά, ήταν ότι η φίλη της είχε πέσει πάνω της μέσα στο αίμα. Η ίδια φώναζε σοκαρισμένη: «Σε τρεις μέρες έχω Εθνική». Και ύστερα έσβησαν όλα...

«Είχαν φύγει από τη θέση τους όλα τα κόκαλα του στήθους και της ωμοπλάτης μου, πονούσα φριχτά. Μας μετέφεραν στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας. Μας πέταξαν εκεί σαν τσουβάλια. Τους φώναζα: “Προσέξτε είμαι Ολυμπιονίκης”. Πιστεύω πως εάν δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να μεταφερθώ σε ιδιωτικό νοσοκομείο, θα μου είχε μείνει σίγουρα κάποιο πρόβλημα. Ευτυχώς, όμως, όλα πέρασαν» λέει. 

 Ανθή Μυλωνάκη

Γεννήθηκε στα Χανιά το 1984 και από πολύ μικρή ηλικία ασχολήθηκε με το πόλο. Οσο ζούσε στη γενέτειρά της αγωνιζόταν με την ομάδα πόλο των Χανίων. Στα δεκαεπτά της χρόνια τη ζήτησε η ομάδα της Βουλιαγμένης, όπου και παίζει στη θέση του τερματοφύλακα μέχρι σήμερα. Αγωνίζεται και με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδος, ενώ έχει ήδη στο ενεργητικό της ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο (το 2001, στο Μάντσεστερ). Είναι φοιτήτρια στο έκτο έτος της Ιατρικής Σχολής Αθηνών και έχει βάλει στόχο να πάρει το πτυχίο της, προκειμένου να βοηθάει στην αποκατάσταση των τραυματισμένων αθλητών.



Υποβλήθηκε σε δύο επίπονα χειρουργεία. Το πρώτο απέτυχε. Το μόσχευμα που τοποθετήθηκε στον ώμο της δεν μπόρεσε να απορροφηθεί από τον οργανισμό της. Τότε σκέφτηκε πως είχαν τελειώσει όλα.

«Οταν κατάλαβα πως δεν πέτυχε το χειρουργείο, είπα πως όλα τέλειωσαν. Είναι δύσκολο για έναν αθλητή να αποδεχθεί πως δεν θα αγωνιστεί ξανά. Ευτυχώς, η δεύτερη προσπάθεια ήταν επιτυχημένη. Οπως μου είπαν οι γιατροί, με έσωσε το ότι είχα δυνατά κόκαλα».

 Τώρα μπορεί να συνεχίζει να ονειρεύεται πολλά ακόμη μετάλλια με την αγαπημένη της ομάδα:
«Την αγαπάω πολύ τη Βουλιαγμένη. Από δεκαεπτά χρόνων αγωνίζομαι με την ομάδα. Δεν θα άντεχα να μείνω μακριά της. Εχω ζήσει αρκετές νίκες, έχω κρατήσει αρκετά τρόπαια, αλλά το φετινό το εκτίμησα περισσότερο από όλα τα άλλα. Ακόμη περισσότερο και από το ολυμπιακό μετάλλιο που κατακτήσαμε με την Εθνική στο Μάντσεστερ. Οταν κινδυνεύεις να χάσεις κάτι, τότε το εκτιμάς πολύ περισσότερο!» λέει.

Πραγματικά, η Ανθή Μυλωνάκη όχι μόνο το εκτίμησε, αλλά προσπάθησε με νύχια και με δόντια να το έχει ξανά.
«Οσο καιρό ήμουν στο κρεβάτι το μόνο που σκεφτόμουν, ήταν το πότε θα ξαναπαίξω. Πέρασα πολύ δύσκολα. Φανταστείτε πως τους πρώτους μήνες κοιμόμουν σε πολυθρόνα, λόγω του ότι δεν μπορούσα να ξαπλώσω σε κρεβάτι. Πολλές φορές σκέφτηκα να τα παρατήσω, αλλά η θέλησή μου να αγωνιστώ ήταν πολύ μεγαλύτερη από την απογοήτευση που ένιωθα κατά καιρούς. Τελικά, τα κατάφερα και ένα μήνα πριν από την τελική ευθεία αγωνίστηκα με ελάχιστη προπόνηση. Δεν μπορούσα να φανταστώ πως δεν θα έβαζα και εγώ το λιθαράκι μου για την κατάκτηση του πρωταθλήματος», τονίζει και επισημαίνει πως «αν δεν είχα τους γονείς μου, μερικούς πάρα πολύ καλούς φίλους, τον γιατρό και τους φυσιοθεραπευτές δίπλα μου, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να συνεχίσω».

Σήμερα, έπειτα από έναν πραγματικά δύσκολο χρόνο, η εικοσιτετράχρονη πολίστρια ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον της. Οπως δήλωσε, θέλει να αποχωρήσει κάποια στιγμή από την πισίνα και θα το κάνει όσο θα είναι ακόμη στην κορυφή.

ΑΝΘΗ ΒΟΥΛΓΑΡΗ
Φωτ.: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΟΛΦΟΜΗΤΣΟΣ