❱❱ Σύμφωνα με έρευνα, όσοι νιώθουν να πλησιάζει το τέλος το… καθυστερούν μέχρι να αποχωρήσουν οι συγγενείς τουςΑΠΟ ΤΟΝ
ΒΑΣΙΛΗ ΧΟΝΔΡΟΓΙΑΝΝΗ
Πολλοί άνθρωποι γνωρίζουν πότε ακριβώς θα πεθάνουν και καθυστερούν τον θάνατό τους μέχρι τη στιγμή που θα αποχωρήσουν οι συγγενείς τους και θα μείνουν εντελώς μόνοι.
Αυτό ισχυρίζεται η ερευνήτρια του πανεπιστημίου του Νότιγχαμ, Γκλένις Κάσγουελ, η οποία κατέγραψε τις μαρτυρίες νοσοκόμων, ασθενών, καθώς και εκείνες ανθρώπων που βρίσκονταν σε βαθιά γεράματα.
Σύμφωνα με δημοσίευση που πραγματοποίησε η ερευνήτρια στην ιστοσελίδα The Conversation, που εξειδικεύεται σε επιστημονικά θέματα, οι άνθρωποι έχουν κάποιον βαθμό ελέγχου πάνω στον θάνατο. Πολλές φορές μάλιστα, όταν νιώθουν ότι το τέλος τους πλησιάζει, περιμένουν να φύγουν από δίπλα τους τα αγαπημένα τους πρόσωπα για να πεθάνουν. Νοσοκόμες που εργάζονται σε οίκους ευγηρίας ανέφεραν χαρακτηριστικά στην Κάσγουελ ότι πολλές φορές οι ηλικιωμένοι πέθαιναν τη στιγμή που ο συγγενής που βρισκόταν στο πλευρό τους βγήκε από το δωμάτιο για να κάνει ένα τηλεφώνημα, να φτιάξει καφέ ή τσάι.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι συγγενείς να νιώθουν ενοχές που δεν ήταν παρόντες όταν πέθανε ο άνθρωπός τους. Η Κάσγουελ υποστηρίζει ότι δεν έχουν κανέναν λόγο να νιώθουν έτσι, καθώς η ίδια έχει εντοπίσει ενδείξεις που υποδεικνύουν ότι σε αυτές τις περιπτώσεις οι άνθρωποι επέλεξαν τη στιγμή που θα πεθάνουν και προτίμησαν να μην υπάρχει κάποιος άλλος κοντά τους. Η ερευνήτρια επικαλείται επίσης έρευνα της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, που δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο και έδειξε ότι οι άνθρωποι γνωρίζουν πότε θα πεθάνουν και ότι η συνείδησή τους συνέχιζε να λειτουργεί ακόμη και όταν το σώμα τους σταματούσε να δίνει σημάδια ζωής.
«Είναι πραγματικά τόσο κακό να θέλει κανείς να είναι μόνος του όταν πεθάνει;» αναρωτιέται η Κάσγουελ, προσθέτοντας ότι πολλοί άνθρωποι θεωρούν φυσιολογικό να θέλει κανείς να είναι μόνος του όταν είναι άρρωστος, πόσο μάλλον όταν πρόκειται να φύγει από τη ζωή.
Στο πλαίσιο της έρευνας, πήρε επιπρόσθετα συνεντεύξεις από ηλικιωμένους που ζούσαν μόνοι τους, πολλοί από τους οποίους τής εκμυστηρεύτηκαν ότι όχι μόνο δεν θεωρούσαν κακό να πεθάνουν μόνοι τους, αλλά το προτιμούσαν.
