Ο Γιώργος Χρυσοστόμου μίλησε για εμπειρίες και παθογένειες στον χώρο του θεάτρου, σε συνέντευξή του στην εκπομπή «Breakfast@Star».
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε αρχικά στην κουλτούρα που, όπως είπε, έχει διαμορφωθεί διαχρονικά στον καλλιτεχνικό χώρο: «Έτσι κληρονομήθηκε από τους προηγούμενους. Χάος παραλάβαμε, γιατί αυτοί οι άνθρωποι κληρονόμησαν από τους προηγούμενους ότι “έτσι είναι η εκπαίδευση”. Στρατιωτικού τύπου. Το θέατρο είναι πάντα αντικατοπτρισμός του τι σημαίνει μέσα στα σπίτια. Ο πατέρας της μάνας μου ήταν μια γενιά που δέρνανε τα πάντα. Παιδιά, σκυλιά… όλους. Γιατί αυτό ήταν η εκπαίδευση».

Στη συνέχεια, τόνισε πως αντίστοιχες πρακτικές δεν περιορίζονται μόνο στην Ελλάδα: «Ο βασανισμός των καλλιτεχνών ήτανε και στο χορό… Μην ακούμε, μην το δαιμονοποιούμε μόνο το ελληνικό θέατρο. Έχετε ακούσει για κάτι δασκάλους σε ρωσικά μπαλέτα και χτυπάνε πόδια». Μιλώντας για τη σταδιακή αλλαγή των αντιλήψεων, υπογράμμισε ότι πρόκειται για μια διαδικασία που εξελίσσεται με τον χρόνο: «Δεν έχει εξαλειφθεί, γιατί δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Έχει μείνει σαν συνήθεια. Οι γενιές αλλάζουν πιο “crossfade”, δεν γίνεται “cut”. Γίνεται η μία σελίδα μες στην άλλη».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο κίνημα #MeToo, περιγράφοντας προσωπική του εμπειρία από οντισιόν: «Έχω υπάρξει σε οντισιόν που χωρίς λόγο υπήρχε μια κανιβαλιστική διαδικασία για να γελάσουν. “Βάλε το εσώρουχο έτσι” και κάνε κάτι… Δεν χρειαζόταν για τον ρόλο. Υπήρχε λοιπόν ένα ρωμαϊκο-κανιβαλιστικό πράγμα για να γελάσουμε. Το οποίο το δεχόμουνα κι εγώ εκεί πάνω. Λέω: “Χρειάζεται αυτό για το ρόλο; Όχι. Τότε γιατί το κάνουμε;”».
Ο ίδιος παραδέχθηκε ότι εκείνη την περίοδο δεν αντέδρασε: «Όμως το άφησα κι εγώ ανώριμα τότε αυτό». Ωστόσο, σημείωσε ότι οι ακραίες αυτές καταστάσεις συνέβαλαν τελικά στην αλλαγή: «Τώρα σιγά σιγά όμως, έπρεπε αυτό λίγο να φτάσει σε ένα ακραίο βαθμό για να γίνει ένα restart». Η τοποθέτησή του έρχεται να προστεθεί στον ευρύτερο δημόσιο διάλογο για τις συνθήκες και τις συμπεριφορές στον καλλιτεχνικό χώρο, όπως αυτός αναδείχθηκε μέσα από το #MeToo.
