Η Μαρινέλλα δεν είχε σπουδάσει τραγούδι. Το είχε μέσα της. Και έτσι, με τη γεμάτη ζεστασιά φωνή της, το μπρίο της και τη μεγαλειώδη ψυχή της, κατάφερε να κατακτήσει τις καρδιές όλων των Ελλήνων και όχι μόνο…
- Από τον Γιάννη Αρμουτίδη
Ως δεύτερη φωνή του μεγάλου Στέλιου Καζαντζίδη, μέσα σε δέκα χρόνια έμαθε πολλά. Ο γάμος τους διήρκεσε μόλις δύο χρόνια και όταν έληξε, έληξε μαζί και η καλλιτεχνική τους συνεργασία. Τότε όμως ήρθε το μεγάλο «άλμα»: Με αποφασιστικότητα σηκώθηκε από την καρέκλα και βρέθηκε στην πίστα, κάτω από τον μεγάλο προβολέα.
Από εκείνη τη στιγμή η πορεία της καταγράφηκε ως ένα μοναδικό οπτικοακουστικό φαινόμενο. Έδωσε ιδιαίτερη σημασία στην κινησιολογία της, στην κίνηση των χεριών της και τη σκηνική έκφραση. Ήταν η πρώτη που σηκώθηκε από την καρέκλα. Η πρώτη που φόρεσε παντελόνι. Η πρώτη που έκοψε κοντό το μαλλί. Και έτσι ακριβώς τη συναντάμε στις εμφανίσεις της στον κινηματογράφο.
Τα στιγμιότυπα των εμφανίσεών της στις ελληνικές ταινίες έμειναν ως μυθικές στιγμές για τον ελληνικό κινηματογράφο αλλά και για την πορεία του λαϊκού τραγουδιού. Μαυροφορεμένη, με μαντίλα και μακριά, μαύρη φούστα στην ταινία «Γοργόνες και μάγκες» ερμήνευσε το «Ανοιξε πέτρα» με τρόπο που δεν ξεπεράστηκε ποτέ. Παρότι δισκογραφικά το τραγούδι είχε ερμηνευθεί με μεγάλη επιτυχία από την Πετρή Σαλπέα, η ερμηνεία της Μαρινέλλας ήταν εκείνη που το καθιέρωσε. Το τραγούδι έμοιαζε να είναι κομμένο και ραμμένο επάνω της. Καμία καλλιτέχνις έως σήμερα δεν έχει καταφέρει να το αποδώσει με τον ίδιο τρόπο.
Η εμφάνισή της στην ταινία «Η παριζιάνα» τραγουδώντας το θρυλικό «Ζωγραφισμένα στο χαρτί» καταγράφηκε ως η πιο «λουλουδάτη» στιγμή του ελληνικού κινηματογράφου. Ο τρόπος με τον οποίο χτυπούσε το ντέφι της δεν μπόρεσε ποτέ να αντιγραφεί. Γι’ αυτό καμία άλλη τραγουδίστρια δεν το κράτησε με τον ίδιο τρόπο στα χέρια της. Η Μαρινέλλα είχε το ντέφι αυτό και στις θεατρικές σκηνές αλλά και στις μεγάλες πίστες όπου εμφανίστηκε.
Στην ίδια ταινία τραγούδησε και το «Δώσ’ μου τ’ αθάνατο νερό», το οποίο ταυτόχρονα δισκογραφικά ερμήνευσε και ο Γιάννης Πουλόπουλος. Το τραγούδι υπήρξε μία από τις μεγάλες της επιτυχίες. Ανάμεσα στις επιτυχίες της συγκαταλέγεται και το «Εκλαψα χθες», τραγούδι που κινηματογραφικά ερμήνευσε ανεπανάληπτα η Μαίρη Χρονοπούλου.
Η Μαρινέλλα διέθετε ένα σπάνιο ένστικτο για το τραγούδι. Οταν η εθνική μας σταρ Αλίκη Βουγιουκλάκη απέρριψε το τραγούδι «Σταλιά σταλιά», επειδή το θεώρησε πολύ λαϊκό για την ίδια, η Μαρινέλλα με διακριτικότητα το ζήτησε από τον δημιουργό του, τον Γιώργο Ζαμπέτα. Και εκείνος τής το χάρισε. Αν κάποιος ανατρέξει στη βιογραφία της, θα βρει δεκάδες μεγάλες συνεργασίες. Εκείνες όμως που η ίδια ξεχώριζε ήταν η καλλιτεχνική της συνάντηση με τον Κώστα Χατζή και η συνεργασία της με τον ανεπανάληπτο Γιώργο Μαρίνο, με τον οποίο ένιωθε πως βρήκε το ιδανικό καλλιτεχνικό της δίδυμο. Τα τραγούδια της δεν τα τραγουδούσε απλώς. Τα ερμήνευε. Και γι’ αυτό θεωρείται έως σήμερα ασυναγώνιστη και ανεπανάληπτη.
Οι συνάδελφοί της τη θυμούνται ως μια αέρινη παρουσία, που δεν επιβαλλόταν στο κοινό με πλουμιστές τουαλέτες ή ακριβά κοστούμια. Η σπουδαία Ρένα Κουμιώτη συνήθιζε να λέει πως, όταν η Μαρινέλλα έβγαινε στη σκηνή με ένα απλό πουκάμισο και ένα παντελόνι, με μια χαρακτηριστική κίνηση του χεριού της μάγευε το κοινό και το παρέσυρε σε μια διασκέδαση που είχε ένα μόνο όνομα: Μαρινέλλα. Γιατί, πολύ απλά, είχε φωνή. Και τότε σταματούσε η ανάσα του κόσμου.
«Οταν ο πελάτης αφήνει το μαχαιροπίρουνο από την μπριζόλα του για να σ’ ακούσει, τότε είσαι καλλιτέχνις» είχε πει κάποτε σε μια αγαπημένη της φίλη. Υπήρξε καλή φίλη με τη σπουδαία χορεύτρια Νάντια Φοντάνα. Το 1974 ανέβηκε στη σκηνή της Eurovision τραγουδώντας το «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου» μαγεύοντας το κοινό. Καλλιτεχνικά, δημιουργούσε σχήματα που έφερναν ουρές κοινού και δημιουργούσαν τάσεις στη νυχτερινή Αθήνα. Σε εξομολόγηση του στενού της φίλου Σταμάτη Φασουλή αποκαλύφθηκε ότι η Μαρινέλλα ήταν η πρώτη καλλιτέχνιδα που επέβαλε αργία στο επταήμερο πρόγραμμα των νυχτερινών κέντρων – και, μάλιστα, ημέρα Σάββατο. Ηταν, επίσης, εκείνη που αντικατέστησε το σπάσιμο των πιάτων με γαρδένιες.
Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη, δεν έπαψε ποτέ να αγαπά την πόλη της. Τη δεκαετία του ’90 σύχναζε στη μουσική σκηνή Ακρόαμα του Δημήτρη Φίστα. Κάθε φορά που επισκεπτόταν την πόλη, καθόταν στα πρώτα τραπέζια και ξεσήκωνε το κοινό, που τη λάτρευε. Αληθινός της φίλος υπήρξε ο χορογράφος Δημήτρης Παπάζογλου, ενώ αγαπημένος της κομμωτής ήταν ο Θεσσαλονικιός Τάκης Μπάσιος. Από τη νεότερη γενιά καλλιτεχνών, αγαπούσε ιδιαίτερα τον Αντώνη Ρέμο και τη Νατάσα Θεοδωρίδου.
Η Μαρινέλλα δεν παραχωρούσε πολλές συνεντεύξεις και ήταν από τη φύση της κοκέτα. Ταυτόχρονα, υπήρξε το μεγαλύτερο είδωλο της γκέι κοινότητας. Οπως είχε δηλώσει η ίδια: «Οπου κι αν εμφανιστώ, οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανς με αποθεώνουν, με λατρεύουν, μου έχουν αδυναμία».
Η Μαρινέλλα «έφυγε». Οι στιγμές όμως που χάρισε στον ελληνικό κινηματογράφο παραμένουν. Οπως θα παραμείνουν και οι μεγάλες επιτυχίες της. Γιατί οι μεγάλες φωνές δεν σιωπούν ποτέ.