Ο εθνικός μας ποιητής γεννήθηκε στις 8 Απριλίου του 1798 στην Ζάκυνθο.
Το «πρόσωπο κλειδί» της Επτανησιακής Σχολής μεγάλωσε σε δυσχερείς συνθήκες καθώς έμεινε ορφανός, αλλά το 1808 πήγε στην Ιταλία για σπουδές,με την συνοδεία του δασκάλου του Ρώσση. Έπειτα από επτά χρόνια έλαβε το απολυτήριο από το Λύκειο της Κρεμόνας και σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Παβιάς και αποφοίτησε από το τμήμα της Νομικής. Παρά ταύτα ουδέποτε τον ενδιέφερε ο τομέας της νομικής και παράλληλα με τις σπουδές του άρχισε να γράφει στίχους στα ιταλικά ενώ ήρθε σε επαφή με διαπρεπείς φιλοσόφους, φιλολόγους και αξιόλογους εκπροσώπους της λογοτεχνικής κίνησης της εποχής.
Το 1818 ο Διονύσιος Σολωμός επέστρεψε στη Ζάκυνθο, όπου και παρέμεινε για δέκα χρόνια. Εκεί άρχισε να γράφει τα πρώτα του αξιόλογα στιχουργήματα στα ελληνικά. Το πρώτο εκτενές ελληνικό ποίημά του και πλέον γνωστό είναι ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν, απόσπασμα του οποίου καθιερώθηκε ως Εθνικός μας Ύμνος.
Λίγο αργότερα, συνέθεσε το λυρικό ποίημα Εις τον θάνατο του Λορδ Μπάυρον και ακολούθησαν Η καταστροφή των Ψαρών, Η Φαρμακωμένη, Ο Λάμπρος, Εις Μοναχήν, Ο Κρητικός, Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι, Ο Πορφύρας.
Στα τέλη του 1828 εγκαθίστανται μόνιμα στην Κέρκυρα, συνεχίζοντας στον κόσμο στης ποίησης, πιο απομονωμένος.
Στις 3 Φεβρουαρίου του 1849 τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος, διότι «με την ποίηση του διέγειρε τα αισθήματα του λαού στον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία».
Τέλος απεβίωσε στις 9 Φεβρουαρίου του 1857 στην Κέρκυρα, ύστερα από συνεχόμενες εγκεφαλικές συμφορήσεις. Τα οστά του μεταφέρθηκαν το 1865 στη Ζάκυνθο και τοποθετήθηκαν αρχικώς σ’ ένα μικρό μαυσωλείο στον τάφο του Κάλβου.