Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στην «Απογευματινή», η Ρένη Πιττακή μιλά για τη μακρόχρονη πορεία της στο θέατρο, τις στιγμές που τη σημάδεψαν και τον «μεγαλύτερο μύθο» της υποκριτικής που –όπως λέει– πλέον έχει καταρρεύσει.
Η «Αντιγόνη» που έγινε ιστορία
Στην ερώτηση αν υπήρξε ρόλος που της χάρισε μια ιδιαίτερη δικαίωση, η Ρένη Πιττακή δεν στέκεται μόνο στους πρωταγωνιστικούς της σταθμούς: «Η πορεία μου, αυτά τα εξήντα χρόνια, έχει σταθμούς: επιτυχίες και αποτυχίες» λέει. Ωστόσο, ξεχωρίζει μια εμπειρία διαφορετική: «Πάντα όμως ξεχωρίζω, εκτός από τους ρόλους που έχω κάνει μέσα στα χρόνια, και μια παράσταση όπου δεν ήμουν πρωταγωνίστρια, αλλά συμμετείχα ως ηθοποιός στο Θέατρο Τέχνης: την “Αντιγόνη”, το 1975, όταν πρωτανέβηκε στην Επίδαυρο».
Η χρονική συγκυρία ήταν καθοριστική: «Ήταν μετά τη Μεταπολίτευση, μια εποχή αλλαγής, και η παράσταση αυτή γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε όλα τα φεστιβάλ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Παρουσιάστηκε και στην Επίδαυρο, στην οποία πηγαίναμε πρώτη φορά». Παρά το γεγονός ότι συμμετείχε στον χορό, η εμπειρία αυτή χαράχτηκε βαθιά μέσα της: «Εκεί, εγώ ήμουν στον χορό. Αλλά αυτή η στιγμή ήταν τόσο ιδιαίτερη που επιστρέφει συνεχώς στη μνήμη μου, παρότι υπήρξαν και άλλοι ρόλοι και άλλες στιγμές που με γέμισαν σε όλη αυτή τη διαδρομή».
«Ήταν σαν να πετούσαμε όλοι»
Η Πιττακή περιγράφει μια ατμόσφαιρα σχεδόν ηλεκτρισμένη: «Ήταν μια ιστορική στιγμή. Υπήρχε αυτή η αίσθηση αλλαγής, ότι κάτι μετακινείται». Και συνεχίζει: «Ήταν μια απογειωτική παράσταση, με τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και με ένα κοινό που ήταν πραγματικά συγκλονισμένο». Η συλλογικότητα της στιγμής ήταν καθοριστική: «Υπήρχε μια συλλογική αίσθηση ελπίδας, ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Και πραγματικά, ήταν σαν να πετούσαμε όλοι». Ακόμη και τα παρασκήνια είχαν τη δική τους ένταση: «Ακόμη και η κίνηση προς τα καμαρίνια, οι αλλαγές ρόλων, η διαδρομή μέσα στη σκηνή —όλα είχαν μια ένταση και μια μαγεία».
«Δεν υπάρχουν πια μύθοι»
Όταν η συζήτηση περνά στον «μεγαλύτερο μύθο» των ηθοποιών, η απάντησή της Ρένης Πιττακή είναι ξεκάθαρη: «Δεν υπάρχουν πια μύθοι —ζούμε σε μια εποχή απομυθοποίησης». Παραδέχεται όμως ότι η υποκριτική ίσως διατηρεί ακόμα μια γοητεία για τους νεότερους: «Ίσως για κάποιον νέο η υποκριτική να μοιάζει ακόμη με κάτι μαγικό: αυτό το “μπαίνω και βγαίνω στους ρόλους”». Για τη Ρένη Πιττακή, τα χρόνια της εκπαίδευσης είχαν μια ξεχωριστή διάσταση: «Για μένα, η εποχή της σχολής ήταν πραγματικά μια άλλη ζωή. Ένα άνοιγμα έξω από τους περιορισμούς της καθημερινότητας». Και καταλήγει με μια προσωπική εξομολόγηση για το τι σημαίνει η τέχνη: «Μια είσοδος σε νέες περιπέτειες, σε νέους κόσμους. Αυτό σήμαινε η υποκριτική τότε και αυτό σημαίνει και για μένα: μια διέξοδος, ένα άνοιγμα μέσα από την Τέχνη».