Όλες και όλοι για τον Τheo

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Το πετυχημένο διήμερο με κοστούμια, ταγιέρ και κελεμπίες με τη φαρδιά υπογραφή του «Mr ANT1»

Όλες και όλοι για τον Theo

Δεν το λες λίγο να οργανώσεις διεθνή συνάντηση και να φέρεις είκοσι τρεις αρχηγούς κρατών. Ακόμα περισσότερο, το forum που εμπνεύστηκες να αποτελεί γέφυρα ώστε να έρθουν πιο κοντά η Ευρώπη και τα κράτη του Κόλπου.

Κάπως έτσι συνυπήρξαν στο «Costa Navarino» για ένα διήμερο γκρίζα κοστούμια, κομψά ταγιέρ και σεπτές κελεμπίες, σε ένα ραντεβού που οργάνωσε με άνεση και αυτοπεποίθηση ο Θοδωρής Κυριακού, πρόεδρος του Ομίλου ANT1.

Η ελίτ της Σαουδικής Αραβίας, των Εμιράτων, του Κατάρ και του Μπαχρέιν αντάλλαξε ιδέες και απόψεις με την Τζόρτζια Μελόνι, τον Φινλανδό πρωθυπουργό -και ψιθυριστή στο αυτί του Τραμπ- Αλεξάντερ Στουμπ και, βέβαια, τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Στη συνάντηση βρέθηκε επίσης ο υπουργός Οικονομικών και πρόεδρος του Eurogroup, Κυριάκος Πιερρακάκης.

Παρούσες ήταν ακόμη η Κριστίν Λαγκάρντ της ΕΚΤ και η Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα του ΔΝΤ, όπως και ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Ντέιβιντ Λάμι, που είχε δίπλα του τον αινιγματικό Τόνι Μπλερ, senior advisor στον ANT1 εδώ και χρόνια.

Το πιο ενδιαφέρον είναι πως δεν πρόκειται για μια περίοδο στην Ιστορία του κόσμου κατά την οποία όσοι βρέθηκαν στη νότια Πελοπόννησο δεν είχαν άλλα πράγματα να κάνουν. Το ακριβώς αντίθετο.

Ο Περσικός Κόλπος υφίσταται άμεσα τις επιπτώσεις του πολέμου στο Ιράν, για τον οποίο δεν έχει ακόμη βρεθεί διπλωματική λύση. Οι συνέπειες στη διεθνή οικονομία πιέζουν την Ευρώπη και απασχολούν το ΔΝΤ και την ΕΚΤ.

Από αυτήν την άποψη, η οργάνωση ενός forum ανάμεσα στην Ευρώπη και στα κράτη του Κόλπου αποτελεί διπλή επιτυχία. Και δείχνει την ευρυγώνια γεωπολιτική ματιά αλλά και το βάθος των επαφών του Θοδωρή Κυριακού.

Ο Theo, όπως είναι γνωστός διεθνώς, δεν έχει αποτύπωμα μόνο στο public affairs -τη δημόσια σφαίρα- αλλά και στο international affairs, δηλαδή στον μεγάλο κόσμο.

Πολύ σημαντικά όλα αυτά για την Ελλάδα.

Η αβάσταχτη μιζέρια του Παυλάκη Μυλωνά

Από τον μεγάλο κόσμο των διεθνών επαφών, στον μίζερο μικρόκοσμο των Ελλήνων τραπεζιτών. Πήρε το αυτί μου τον Παύλο Μυλωνά να κλαψουρίζει σε δημοσιογράφους για τη φορολόγηση των υπερκερδών των τραπεζών από το κράτος. Τι χρειάζεται, λέει, αυτή σε μια φάση που το Δημόσιο πνίγεται στα δημοσιονομικά πλεονάσματα;

Σοβαρά; Ο άνθρωπος δεν βάζει μυαλό, παρά το «χαστούκι» που έφαγε προσφάτως η άλλοτε «εθνικάρα» από τη Δικαιοσύνη για τις χρεώσεις στους λογαριασμούς των μικροκαταθετών.

Τζάμπα κέρδη, συσσωρευμένα από τα ψιλά, χωρίς ρίσκο ή οποιαδήποτε επιχειρηματική έμπνευση. Και μετά λένε στις γενικές συνελεύσεις ότι είναι φορτωμένοι με μετρητά.

Υπάρχει η αβάσταχτη ελαφρότητα, υπάρχει όμως και η αβάσταχτη μιζέρια. Διοικητής της Εθνικής εξ ατυχήματος από το 2018, ο Μυλωνάς ενσαρκώνει τέλεια τον τεμπέλη, αγοραφοβικό Έλληνα τραπεζίτη της μεταμνημονιακής περιόδου.

Ένας ξινός, μουγγός, βολεψάκιας μεγαλοαστός, που κάθεται στην καρέκλα της πιο ιστορικής ελληνικής τράπεζας και δεν ξέρει τι να κάνει.

Στο ακουστικό της περιμένει η αγορά για την απόκτηση ασφαλιστικής εταιρείας από την Εθνική, αλλά νομίζω ότι θα περιμένει και θα περιμένει.

Γιατί, αφού τους γλίστρησε μέσα από τα χέρια η Εθνική Ασφαλιστική, καθώς ο κάθε Παυλάκης δεν είχε το ανάστημα -μόνο γαμψή μύτη- να τα βάλει με την Κομισιόν, που επέβαλε την πώλησή της, τα νούμερα για οποιαδήποτε άλλη εξαγορά δεν βγαίνουν.

Το θέμα είναι άλλο: Από τη στιγμή που η Ελλάδα πήρε μπρος, ο Παυλάκης φαίνεται. Το μοντέλο «κρυπτόμενος εδοξάσθη» δεν περνάει πλέον. Πάμε για άλλα -ή μάλλον για άλλον ή άλλη- στην κορυφαία θέση της Εθνικής.

Ο ζαχαρένιος λουκουμάς της τραπεζικής αγοράς

Αχ και αχ -διπλό και τριπλό αχ- αυτός ο Απόστολος Ταμβακάκης. Γνωστός και ως «ζαχαρένιος Τόλης», ευδοκιμεί εδώ και τριάντα χρόνια στον τραπεζικό χώρο.

Ζαχαρένιος γιατί είναι γλυκός σαν τη ζάχαρη με όλα τα αφεντικά, που υπνωτίζονται από τη γεύση της κολακείας και δεν βλέπουν ότι ο άνθρωπος είναι, βασικά, τίποτα.

Ζαχαρένιος γιατί είναι επίσης ευαίσθητος και «μη μου άπτου» – τόσο μαλακός όσο οι γιακάδες στα πουκάμισά του.

Ο Τόλης «άνθισε» στο αμφιβόλου ποιότητας «φυτώριο» αμφιλεγόμενων προσωπικοτήτων που υπήρξε η Εθνική Τράπεζα του αείμνηστου Θεόδωρου Καρατζά – ίσως του μοναδικού πραγματικού τραπεζίτη της Μεταπολίτευσης μαζί με τον Ιωάννη Κωστόπουλο της άλλοτε Πίστεως.

Δεν χρειάζεται να πω ονόματα. Η λίστα μιλάει από μόνη της: Πανταλάκης, Καραμούζης, Ταμβακάκης και Σία. Το ταλέντο τους έγκειται στη μεταπήδηση, με πρώτο και καλύτερο τον Τόλη.

Γλύκανε αρχικά τον Σπύρο Λάτση, που όμως τον πήρε χαμπάρι και τον ξεφόρτωσε. Ο Τόλης, ωστόσο, προσαρμόστηκε και πούλησε «ζάχαρη» στη Μαριάννα, απ’ όπου πέρασε στη ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ ως χρήσιμο… ζαχαρένιο ομοίωμα στο Δ.Σ.

Ενδιαμέσως, ίδρυσε διάφορα funds αγνώστων επιδόσεων, αλλά χρήσιμα για κοινωνική δικτύωση ανάμεσα σε διάφορους πλούσιους των Αθηνών.

Ο Τόλης είναι βεβαίως αρκετά παλιός ώστε να ξέρει ότι η… πολλή ζάχαρη στον καφέ δεν είναι πια της μόδας – ιδίως στο εξωτερικό. Γι’ αυτό ξύπνησε και άρχισε δηλώσεις ότι φοβάται τον αφελληνισμό των ελληνικών τραπεζών, αν μπουν οι ξένοι, που και πίνουν και σερβίρουν τον εσπρέσο πικρό και -για να ευλογήσω τα γένια που δεν έχω- doppio, δηλαδή διπλό.

Πέφτει ο ένας, ανεβαίνει ο άλλος

Σπάω πλάκα με το άλλοτε καταραμένο ζεύγος της ενέργειας, που έχει μείνει από ρεύμα.

Ο μεν Γιώργος Περιστέρης ξεφόρτωσε την ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή και κόβει εισιτήρια στα διόδια της Εγνατίας και της Αττικής Οδού, βγάζοντας λεφτά χάρη στη σιωπηλή αναθεώρηση των συμβάσεων.

Ο δε Ευάγγελος Μυτιληναίος κολακεύει δημοσίως τον Γιώργο Στάσση της ΔΕΗ, μπας και δώσει στη Metlen καμία δουλίτσα. Διότι αυτά που νόμιζε ο Μυτιληναίος ότι θα κάνει ο ίδιος και η εταιρεία του τζάμπα, τα κάνει ο Στάσσης με τη φόρα της μεγαλύτερης αύξησης κεφαλαίου που είδε ποτέ η Ελλάδα.

Με απλά λόγια: η ΔΕΗ είναι η χώρα.

Όσο για το Χρηματιστήριο, η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ ανεβαίνει γιατί η Metlen πέφτει, καθώς σορτάρεται ανηλεώς και οι αλογομούρηδες δεν έχουν τι να παίξουν.

Ούτως ή άλλως, η μαϊμουδιά πάει σύννεφο. Στημένη ερώτηση στη Βουλή για την Καβάλα από τον βουλευτή της Νέας Αριστεράς, Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, που θρηνεί γιατί χάθηκαν τα ευρωπαϊκά κονδύλια για τον σιδηρόδρομο, που θα περνούσε μέσα από εργοστάσιο λιπασμάτων, με όλους τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται.

Νομίζω πως ο μόνος χαμένος είναι η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, που θα τον κατασκεύαζε – αφού τα μαθήματα των Τεμπών και της σύμβασης 717 κάποιοι δεν τα έμαθαν ποτέ.