Ο Δημήτρης Λάλος είναι παντρεμένος με την ηθοποιό, Έλενα Μαυρίδου με την οποία απέκτησαν μια κόρη.
Η Έλενα Μαυρίδου που «σκίζει» στη σειρά «Σώσε με» δημοσίευσε φωτογραφία με τη μαμά και την κόρη της και έγραψε: «Όταν σταμάτησα να βλέπω τη μητέρα μου με τα μάτια του παιδιού, αντίκρισα τη γυναίκα που με βοήθησε να γεννήσω τον ίδιο μου τον εαυτό. Nancy Friday. Χρόνια πολλά μαμά!!». Σε συνέντευξή της είχε εξομολογηθεί πώς γνωρίστηκε με τον σύζυγό της, τον «Μαθιό» του «Σασμού».
«Με τον Δημήτρη γνωριστήκαμε για πρώτη φορά το 2015 στην Επίδαυρο στον ‘’Ορέστη”, σε σκηνοθεσία Σίμου Κακάλα. Έκτοτε δεν παίξαμε ξανά μαζί, ίσως γιατί συναντηθήκαμε σε μία ηλικία που για τη σχέση μας στη ζωή δεν ήταν απαραίτητη και η καλλιτεχνική συμπόρευση. Δεν υπήρξε ποτέ αυτό το “αχ, πότε θα παίξουμε ξανά μαζί!”». Γιατί λοιπόν το αποφάσισαν τώρα; «Είναι κάτι που προέκυψε οργανικά. Όπως ίσως ξέρετε, η “Αλκηστις” είχε παρουσιαστεί και τον περασμένο Απρίλιο στο πλαίσιο του θεατρικού αναλογίου “Παραβάσεις” του Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Τότε αναζητούσα ηθοποιούς. Ήθελα να απευθυνθώ σε ανθρώπους που μας συνδέουν πράγματα. Ο Δημήτρης δεν ήταν μία εγκεφαλική επιλογή. 
Όπως είπα, η “Αλκηστις” είναι μια παράσταση που συνδέεται οργανικά με τον “Λάμπρο”, είναι κομμάτια της ίδιας έρευνας που κάνω και θα ολοκληρωθεί το 2023 με τις “Βάκχες” που θα παρουσιάσω. Ο Δημήτρης είχε παρακολουθήσει λοιπόν όλη την πορεία του “Λάμπρου”. Εκείνη την εποχή μαζί με τον Γιώργο Μαυρίδη, τον αδελφό μου, που υπέγραφε τη μουσική της παράστασης “Λάμπρος” όπως και τώρα στην “Άλκηστη”, ερχόμασταν θυμάμαι στο δωμάτιο, της Νικολέτας, της κόρης μου, που έχει έναν πολύ ωραίο άδειο τοίχο και προβάλλαμε τις φιγούρες μας και παίζαμε μαζί της για να δούμε τις αντιδράσεις ενός τετράχρονου παιδιού στο ερέθισμα. 
Ο Δημήτρης ήταν εκεί μαζί μας. Ύστερα μας ακολούθησε στην περιοδεία. Από εκεί και πέρα ο Δημήτρης έχει δημιουργήσει το δικό του θέατρο, το Tempus Verum – Εν Αθήναις. Είμαστε δύο διαφορετικά θέατρα, προερχόμαστε από διαφορετικές σχολές υποκριτικής, αλλά νομίζω ότι έχουμε σχηματίσει ένα δίκτυο ανθρώπων που συνεργάζονται και στα δύο θέατρα και αισθάνονται ασφαλείς να κινηθούν από το ένα στο άλλο με φοβερή ελευθερία. Επιθυμώ πολύ καιρό να ασχοληθώ με αυτό το έργο. Αυτή τη φορά επιστρέφω στις μάσκες. Είναι μια δουλειά που θα κάνω με νέους ανθρώπους. Με ενδιαφέρει πολύ το εκπαιδευτικό κομμάτι. Θέλω να δημιουργήσω έναν διάλογο με κάτι από το παρελθόν που αγγίζει το σήμερα, μία συνομιλία ανάμεσα στην προπαρασκευαστική διαδικασία δημιουργίας της παράστασης με το ίδιο το σκηνοθετικό αποτέλεσμα. Ταυτόχρονα θα έχει πάρα πολύ χιούμορ, θέλω να παίξω με τα κωμικά στοιχεία που φέρει το έργο».
