Για το διαζύγιό του με την Κατερίνα Καραβάτου και για τη σχέση τους σήμερα μίλησε ο Κρατερός Κατσούλης σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή «Ακόμα δεν είδες τίποτα».
«Νομίζω ότι δεν υπάρχει χωρισμός γονιών που να μην αφήνει κάτι στα παιδιά. Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν εγώ 10 χρονών, σχεδόν όσο χώρισα και εγώ. Αυτό ήταν και μια μεγάλη μου αγωνία έτσι κι αλλιώς. Μα είναι αυτόματο ανακλαστικό γιατί, εάν χωρίσεις τελικά εσύ και τυγχάνει να χωρίζεις στην ίδια ηλικία που χώρισαν οι γονείς σου και έχεις ένα παιδί στην ίδια ηλικία, ακόμα και να θέλεις, δεν μπορείς να μην σκεφτείς κάποια πράγματα. Δεν γίνεται. Οι γονείς μου έκανα ότι μπορούσαν (σ.σ. για να μην χωρίσουν) αλλά εγώ θα ήθελα να έχουν μπορέσει καλύτερα ως παιδί.
Στην αρχή έμεινα με την μητέρα μου και μετά έμεινα με τον πατέρα μου, ήταν επιλογή μου αυτό. Από τη στιγμή που κάνεις παιδιά, αυτό που οφείλεις να κάνεις και πρέπει να βρεις τον τρόπο, χωρίς να έχει δικαιολογίες, είναι: “Φίλε, πάρε το εγώ σου όσο αν είχες, όσο είχες, βάλ’ το στην τσεπούλα ή πέτα το γιατί τώρα έχεις κάποιους ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με όλο αυτό”.
Σε μένα σαν παιδί υπήρχε ένα ψυχρό κλίμα. Αυτό, λοιπόν, που θεώρησα εγώ και το είχαμε συμφωνήσει, όταν πια αποφασίσαμε να χωρίσουμε, ήταν ότι το δικό μας το κομμάτι «γεια σας» και εστιάζουμε στο άλλο κομμάτι. Προσωπικό κομμάτι με την Κατερίνα δεν υπάρχει, όχι. Δεν είναι ένας χωρισμός από μια σχέση. Όσο σοβαρή κι αν ήταν η σχέση με έναν άλλον άνθρωπο, όσο ερωτευμένος κι αν έχεις υπάρξει, σε αυτή την περίπτωση κατά τη γνώμη μου οφείλεις να το κάνεις αλλιώς. Δεν πρέπει να μπορείς, δεν αφορά εσένα πια και πρέπει να γίνει μια υπέρβαση.
Προφανώς για να φτάσεις στο σημείο να χωρίσεις με έναν άνθρωπο σημαίνει ότι δεν συμφωνείς, δεν θέλεις να είσαι άλλο μαζί του. Από τη στιγμή, λοιπόν, που δεν θέλεις να είσαι άλλο μαζί του, προφανώς και έχεις κάποια συναισθήματα τα οποία δεν είναι όλα ευχάριστα.
Δεν αφορά όμως κανέναν, αφορά μόνο εσένα και τον άλλον με τον οποίο είχες αυτή τη σχέση. Με την Κατερίνα τι έχουμε πει, τι δεν έχουμε πει, είναι δικό μας θέμα. Βλεπόμασταν και συνεχίζουμε να βλεπόμαστε για τα παιδιά αλλά αποφασίσαμε ακαριαία σχεδόν ότι το δικό μας κομμάτι δεν έχει σημασία πια».