Ο Μιχάλης Οικονόμου έχει κάνει σύμφωνο συμβίωσης με τον σύζυγό του και έχουν αποκτήσει το γιο τους.
Με αφορμή το νομοσχέδιο για το γάμο των ομοφυλοφίλων και την τεκνοθεσία φιλοξενήθηκε στην εκπομπή «Mega Καλημέρα» και αναφέρθηκε σε αυτό.
«Το ζητούμενο είναι ο πολιτικός γάμος που δίνει έξτρα δικαιώματα, κατά συνέπεια και η τεκνοθεσία, στο οποίο και σε αυτό θα προχωρήσουμε γιατί εγώ είμαι αόρατος γονιός αυτήν την στιγμή, δεν έχω κάποια νομική σχέση με το παιδί. Δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε σήμερα. Αυτό ζητάμε να γίνει.
Εγώ το μεγαλώνω, είμαι ο μπαμπάς του για το παιδί, αλλά νομικά δεν είμαι τίποτα απέναντι στο παιδί. Αυτό θα μας το δώσει ο πολιτικός γάμος που μέσα από αυτόν θα μπορώ να γίνω και γονιός μέσα από την τεκνοθεσία που θα κάνουμε. Αυτήν την στιγμή μόνο ο Γιώργος έχει την επιμέλεια του παιδιού, αυτός είναι ο κατά νόμον γονιός του και πατέρας.
Εμείς έχουμε μεγαλώσει σε μια κοινωνία που μας έκανε να ταμπουρωθούμε, να οχυρωθούμε, να βάλουμε άμυνες ώστε να μπορούμε να την βγάλουμε καθαρή από τα παιδικά μας χρόνια μέχρι σήμερα. Είμαστε πολύ καλά εκπαιδευμένοι σε αυτό και ναι, μπορεί να μας πληγώνει κάτι, αλλά τα βγάζουμε πέρα.
Το θέμα είναι το παιδί. Μπορεί το παιδί να προστατευτεί, η Πολιτεία να του εξασφαλίσει και τους δυο του γονείς ώστε, ναι μεν είμαστε τυχεροί τώρα δεν έχει συμβεί κάτι κακό, αλλά σε μια ομόφυλη οικογένεια όπως είναι σήμερα τα πράγματα που πάντα ένας από τους δύο γονιούς έχει την επιμέλεια, αυτός είναι κατοχυρωμένος.
Ο άλλος, που μεγαλώνει με το παιδί καθημερινά και είναι ο δεύτερος μπαμπάς ή η δεύτερη μαμά, αυτήν την στιγμή είναι ο αόρατος γονιός. Γι’ αυτό ζητάμε να πάει αυτό το νομοσχέδιο, για τα παιδιά.
Ό,τι ρωτάει το απαντάμε, δεν του κρύβουμε τίποτα. Για εμάς δε δημιουργεί άγχος γιατί είναι η καθημερινότητά μας. Του απαντάμε απλά, με αγάπη και στο μέτρο που μπορεί να κατανοήσει το παιδί για ποιον λόγο δε μεγαλώνει με μαμά και για ποιον λόγο μεγαλώνει με εμάς. Πάμε στις κούνιες και καμιά φορά κάποια κυρία μπορεί να τον ρωτήσει ‘πού πας μόνος σου, πού είναι η μαμά σου’ επειδή δε μας έχει δει, και απαντάει ότι έχω “δύο μπαμπάδες, δεν έχω μαμά”.
Το παιδί είναι πιο συνειδητοποιημένο απέναντι στην κοινωνία. Ούτε στο σχολείο, ούτε στην ενόργανη που πάει, ούτε στην πισίνα, ούτε σε πάρτι, ούτε σε κοινόχρηστους χώρους που μας έχει δει ο κόσμος δεν έχει παραξενευτεί. Μπορεί να έχει απαντήσει λίγο απότομα ο μικρός να πει “έχω δυο μπαμπάδες” αλλά ποτέ δεν έχουμε εισπράξει κάποιο βλέμμα υποτιμητικό ή κάποιο σχόλιο πικρό.
Αυτά που λένε και βγάζουν στατιστικές ότι ο κόσμος δεν είναι έτοιμος, δεν είναι υπέρ κτλ, νομίζω είναι λογικό ένας άνθρωπος που έρχεται απέναντί σου με ένα φυλλάδιο και σε ρωτάει “είστε υπέρ της τεκνοθεσίας στα ομόφυλα ζευγάρια”, αν είσαι λίγο κολλημένος είναι πολύ πιθανό να απαντήσεις όχι. Αν κάποιος όμως ζήσει πλάι μας και δει τις καθημερινές ιστορίες στη δουλειά, στο σχολείο και μας κοιτάξει κατά πρόσωπο, αμέσως του διαλύονται οι αμφιβολίες γιατί μας βλέπει ως μια φυσιολογική οικογένεια, δεν είμαστε εξωγήινοι.
Ας σώσουμε ένα παιδί. Και για μας ήταν ένα είδος ανακάλυψης, ένα είδος κυοφορίας. Αποκαλύφθηκε σιγά σιγά μέσα από τα μάτια του ίδιου του παιδιού. Η απόφαση αυτή βγήκε και μετά από πολλή κουβέντα και σοβαρές συζητήσεις με ανθρώπους οι οποίοι μπορούσαν να μας στηρίξουν ψυχολογικά, οικογενειακά, φιλικά. Δεν ήταν απλά πάμε να το κάνουμε».