Η Ευγενία Σαμαρά σε συνέντευξη που παραχώρησε στη Rosa και στον δημοσιογράφο Χρήστο Τζίφα μίλησε για τα δημοσιεύματα που αφορούν τη ζωή της και το πώς ξεκίνησε τη ψυχοθεραπεία.
Η ένταση που προκάλεσε ο Σασμός στις ζωές σας ήταν μεγάλη. Δεν άνοιξε και κλειδαρότρυπες και clickbaits;
Ε, δεν είναι και η καλύτερή μου. Δεν χαίρομαι να βλέπω πράγματα της ζωής μου γραμμένα. Ούτως ή άλλως βέβαια, τα μισά είναι ανακρίβειες, τα άλλα μισά είναι ετεροχρονισμένα. Είναι και αστείο πια. Αλλά και σε τι να με επηρεάσει πραγματικά; Συνειδητά επιλέγω να μη δώσω δύναμη σε πράγματα τα οποία δεν έχουν να κάνουν με μένα. Είναι έξω από μένα αυτά.
Οι ανακρίβειες αυτές όμως δεν δημιουργούν και μια εικόνα για σένα;
Αν θέλεις μπορείς να με γνωρίσεις και να κρίνεις ή αλλιώς μπορείς να κρίνεις από αυτό που διαβάζεις. Δεν με αφορά. Αν θέλεις πραγματικά να με ψάξεις, υπάρχω. Υπάρχω σε δουλειές, κάνω συνεντεύξεις, να ακούσεις τον τρόπο που μιλάω, να ακούσεις ποια μπορεί να είναι η σκέψη μου, η ηθική μου, οι απόψεις μου, έχω λογαριασμούς, μπορείς. Αν εσύ επιλέξεις να διαβάσεις το clickbait ενός τίτλου, ενός άρθρου, για να βγάλεις συμπέρασμα, άρα γιατί να σε ψήσω; Γιατί να φάω τη ζωή μου για να σε ψήσω για κάτι άλλο, γι’ αυτό που είμαι ή δεν είμαι;
Αυτά τα λέω εκ του ασφαλούς, με την έννοια ότι δεν έχει γραφτεί για μένα κάτι να σου πω «ρε συ τώρα θα σκέφτεται κάποιος ότι έκανα αυτό». Αυτά όλα που γράφονται έχουν να κάνουν με προσωπικά, με λίγο κίτρινα, λίγο με τι φοράω, αν είμαι με τον τάδε. Θεωρώ ότι γενικά οι άνθρωποι που είμαστε κάπως μπροστά στα φώτα όπως λες και εσύ, άρα θα παίξει το όνομά μας, άμα μπούμε σε αυτή τη μαύρη τρύπα, θα πέσουμε σε ένα πηγάδι που δεν έχει πάτο. Και αυτό δεν το θέλω εγώ στη ζωή μου. Θέλω να ασχοληθώ με άλλα πράγματα.
Ποια είναι η στιγμή που αποφασίζεις να ξεκινήσεις ψυχοθεραπεία; Γιατί είπες ότι κάνεις χρόνια.
Γύρω στα 25. Στα 26 έρχομαι εδώ στην Αθήνα και καταλαβαίνω ότι υπάρχουν μοτίβα τα οποία επαναλαμβάνονται και εγώ δεν είμαι οκ με αυτό. Αλλά και δεν ξέρω και από πού να το πιάσω και ακριβώς και λέω «μα γιατί φέρομαι έτσι; Ή γιατί είμαι έτσι; Μα κάτσε λίγο, τι εννοείς έτσι είμαι;».
Και ξαφνικά μου ανοίγει ένας κόσμος, όπου τον φαντάζομαι σαν ένα γιγάντιο κρεμμύδι, που χρόνο το χρόνο βγάζω φλούδες και μπαίνω πιο βαθιά και αισθάνομαι ότι είναι και λίγο άπειρο αυτό το κρεμμύδι και δεν θα τελειώσει ποτέ. Και μ’ αρέσει που δεν θα τελειώσει ποτέ. Παλιά με άγχωνε. Τα πρώτα χρόνια της ψυχοθεραπείας με άγχωνε. Τώρα μου φαίνεται το πιο γοητευτικό πράγμα το ότι δεν τελειώνει. Αισθάνομαι ότι αν έβλεπα το τέλος, θα ήταν κάτι σαν θάνατος. Δεν μπορεί να τελειώνει η εξέλιξη. Άμα τελειώνει τότε τι κάνουμε;