Με πηγαίο ταλέντο, ένστικτο δημιουργού και μια διαδρομή που άρχισε εντυπωσιακά νωρίς, ο Πάνος Μπλέτζας ανήκει στους καλλιτέχνες που έχουν ήδη γράψει τις πρώτες ουσιαστικές σελίδες της πορείας τους.
Σε ηλικία μόλις 20 ετών συνεργάστηκε με τον σπουδαίο Μίμη Πλέσσα, «προίκα» που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μουσική του ταυτότητα.
Η μεγάλη επιτυχία «Έρωτας αναρχικός», που αγαπήθηκε θερμά από το κοινό, άνοιξε τον δρόμο για τη συνέχεια, με τον ίδιο να ετοιμάζει τώρα το νέο του τραγούδι, με τίτλο «Πού θα με πας», από την Alpha Records, σε στίχους της Γιούλης Ηλιοπούλου και μουσική δική του.
Παράλληλα, κάθε Σάββατο ανεβαίνει στη σκηνή του Placeres, στην Ποσειδωνία Κορίνθου, ξεσηκώνοντας το κοινό με τη φωνή και την παρουσία του.
Ξεχωριστή θέση στην καλλιτεχνική του διαδρομή κατέχει το τραγούδι «Αλήθεια», αφιερωμένο στη μνήμη του αδικοχαμένου δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ, σε στίχους του Στέλιου Μαργωμένου και μουσική – ερμηνεία του ίδιου.
Το τραγούδι παρουσιάστηκε στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα» και τα πνευματικά του δικαιώματα παραχωρήθηκαν στον Οργανισμό «Το Χαμόγελο του Παιδιού».
Σήμερα, με ωριμότητα αλλά και αστείρευτη έμπνευση, ο Πάνος Μπλέτζας συνεχίζει να δημιουργεί, να μοιράζεται και να εξελίσσεται.
Μαζί του, σε αυτή τη συνέντευξη, μιλάμε για τη μουσική, τις συνεργασίες, τις στιγμές που τον σημάδεψαν και όλα όσα έρχονται.
Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες στα πρώτα σου βήματα;
Θυμάμαι, ας πούμε, πως στην πενταήμερη του λυκείου, ενώ όλη η τάξη πήγε εκδρομή στην Ισπανία, εγώ ήρθα στην Αθήνα με ένα cd ντέμο με τραγούδια μου και χτυπούσα πόρτες στις δισκογραφικές. Επειδή ήμουν ανήλικος, φυσικά, μου είπαν «μόλις ενηλικιωθείς, ξαναέλα».
Το 2021 συγκίνησες το πανελλήνιο με το τραγούδι «Αλήθεια», στη μνήμη του αδικοχαμένου δημοσιογράφου Γιώργου Καραϊβάζ…
Ηταν από τις πιο φορτισμένες στιγμές στη μέχρι τώρα πορεία μου. Βλέποντας στην τηλεόραση το τραγικό αυτό συμβάν, χτυπάει ξαφνικά το τηλέφωνο. Ηταν ο Στέλιος Μαργωμένος.
«Εγραψα κάτι για τον Γιώργο. Το έστειλα στη Ζήνα και της είπα ότι το έγραψα για εμάς, για την ψυχή του. Εκείνη συγκινήθηκε και με δάκρυα στα μάτια το διάβασε στον αέρα. Οταν τελείωσε η εκπομπή, με πήρε και μου είπε ότι πρέπει να τιμήσουμε τον Γιώργο. Να μείνει η μνήμη του για πάντα ζωντανή. Ετσι γράφτηκε η «Αλήθεια.»
Ενιωσες να ταυτίζονται με το τραγούδι σου;
Αυτό που συνέβαινε από την ημέρα που παρουσιάστηκε ήταν πραγματικά απίστευτο. Τότε δούλευα σε ένα μαγαζί στο Μαρούσι, ερχόταν κόσμος από Θεσσαλονίκη, από Καλαμάτα, από παντού, απλά για να το ακούσουν live και έφευγαν την επομένη.
Ενας κύριος, που έχασε τον πατέρα του εκείνες τις μέρες, είχε κάνει τατουάζ τον στίχο με τα αρχικά μου. Κράτησα τα λόγια της γυναίκας του, της Στάθας, που μου είχε πει στο τηλέφωνο: «Κάθε φορά που το τραγουδάς ο Γιώργος θα είναι πάντα εκεί, μαζί σου, να σε καμαρώνει».
Συνεργάστηκες με μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, όπως η Πίτσα Παπαδοπούλου, ο Θέμης Αδαμαντίδης, ο Τάκης Σούκας, o Σταμάτης Κόκοτας. Ποια συνεργασία σε σημάδεψε περισσότερο;
Η πιο σπουδαία και φωτεινή συνεργασία στο ξεκίνημά μου ήταν, νομίζω, αυτή με τον Μίμη Πλέσσα. Μόλις 20 ετών δίπλα σε αυτόν τον ογκόλιθο της μουσικής μας. Σε συναυλίες αλλά και στη δισκογραφία. Καθώς ήμουν ο τελευταίος που τον τραγούδησε σε πρώτη εκτέλεση με το τραγούδι «Βυζαντινό σημάδι».
Δεν μπορώ όμως να μη σταθώ στον μέντορά μου, τον Χρήστο Παπαδόπουλο. Μεγάλος μουσικοσυνθέτης, ίσως ο σημαντικότερος της γενιάς του, με βάση το έργο του. Κάναμε μαζί τον πρώτο μου δίσκο. Του χρωστάω πολλά.
Βρισκόμαστε σε περίοδο προετοιμασίας για την Eurovision. Μοιράστηκες τη σκηνή με τη Ρουσλάνα το 2018 σε μια φιλανθρωπική βραδιά για τα παιδιά της Ουκρανίας…
Ηταν μια πολύ όμορφη στιγμή. Βρεθήκαμε στη σκηνή του θεάτρου του Κολλεγίου Αθηνών, σε μια προσπάθεια να μαζέψουμε χρήματα για τα παιδιά που βρέθηκαν στον δρόμο λόγω του πολέμου. Μια πολύ συγκινητική βραδιά και η Ρουσλάνα πραγματικά καθηλωτική, με μια ενέργεια από άλλο πλανήτη.
Έγινα πατέρας στα 19, έχω δουλέψει σε οικοδομή και ξυλουργείο
Σε ηλικία μόλις 19 ετών έγινες πατέρας. Πώς άλλαξε αυτό τη ζωή και τις προτεραιότητές σου;
Βάλαμε το κεφάλι κάτω με την τότε σύντροφό μου και μητέρα της κόρης μου, και δουλέψαμε και δουλεύουμε και προσπαθούμε όσο καλύτερα μπορούμε για το παιδί μας. Σίγουρα, αλλάζουν οι προτεραιότητες, όμως θεωρώ πως ό,τι μας στέλνει ο Θεός ξέρει το πότε και το γιατί καλύτερα από εμάς.
Πόσο δύσκολη ήταν εκείνη η περίοδος και τι δουλειές έκανες;
Δούλεψα από μπαρ και σέρβις μέχρι στις αποθήκες. Υστερα σε ξυλουργείο. Θυμάμαι να ανεβάζουμε με τον ξάδερφό μου στα χέρια πόρτες ξύλινες σε οικοδομή, που ακόμη δεν είχε ρεύμα και ασανσέρ, έως τον τέταρτο.