Η Κλέλια Ρένεση μίλησε ζωντανά το πρωί της Κυριακής 1ης Μαρτίου στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι» στο Mega, όπου τοποθετήθηκε για τα μαζικά συλλαλητήρια που πραγματοποιήθηκαν σε όλη τη χώρα, τρία χρόνια μετά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών.
Η ηθοποιός αναφέρθηκε στον αγώνα που δίνουν οι συγγενείς των θυμάτων, ξεκαθαρίζοντας ότι μιλά ως ενεργή πολίτης που από την πρώτη στιγμή διέκρινε, όπως είπε, στοιχεία κοροϊδίας και συγκάλυψης. Παράλληλα, άσκησε έντονη κριτική στο πελατειακό σύστημα, στη διαχείριση των ευρωπαϊκών κονδυλίων και στη λειτουργία της Δικαιοσύνης, την οποία χαρακτήρισε συγκαλυπτική αντί για ελεγκτική.
«Να ξεκαθαρίσω πρώτα απ’ όλα ότι εγώ δεν εκπροσωπώ, δεν είμαι μέλος της ομάδας των συγγενών των θυμάτων. Εγώ είμαι μια απλή πολίτης, η οποία από την πρώτη στιγμή ευαισθητοποιήθηκα πολύ με αυτό το θέμα, γιατί από την πρώτη στιγμή μυριστήκαμε την κοροϊδία και τη συγκάλυψη. Για να είμαστε σαφείς. Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα μιας κυβέρνησης, το ξέρουμε όλοι, έτσι; Είναι ένα πελατειακό κράτος που λειτουργεί στην Ελλάδα πάρα πολλά χρόνια τώρα, με την ανοχή των πολιτών. Οι μισοί πολίτες προσπαθούν να βολευτούν σε θέσεις πελατειακές και τα λοιπά, είναι μια νοοτροπία που υπήρχε ανά τα χρόνια και ανά περιπτώσεις.
Έχει φτάσει όμως τώρα το δυστύχημα, να πούμε, ότι τρία χρόνια τώρα θρηνούμε 57 θύματα, ο δικαστικός, εισαγγελικός μηχανισμός είναι άφαντος, λειτουργεί συγκαλυπτικά και όχι ελεγκτικά προς τους κρατικούς μηχανισμούς. Και συνειδητοποιούμε ως πολίτες ότι όλες οι συμβάσεις που έχουν υπογραφεί, που έχουμε πάρει λεφτά από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να είμαστε και εμείς στην υπέροχη Ευρώπη και να θεωρούμαστε Ευρωπαίοι, όλα αυτά τα λεφτά δεν ξέρουμε πού πηγαίνουν. Δεν ξέρουμε… δεν ελέγχεται κανείς με το σύστημα αυτό. Η Ευρώπη ελέγχει τσάτρα πάτρα και μας βάζει κάποιες ρήτρες που τις πληρώνουν οι πολίτες. Να τα λέμε ξεκάθαρα αυτά, έτσι; Εμείς τα πληρώνουμε, όταν δεν γίνονται τα έργα όταν πρέπει» είπε η Κλέλια Ρένεση. Σε άλλο σημείο, τόνισε ότι οι γονείς των θυμάτων δεν περιορίστηκαν σε ένα μνημόσυνο, αλλά βρέθηκαν στις μεγάλες πόλεις για να διαμαρτυρηθούν και να διεκδικήσουν δικαιοσύνη:
«Τέλος πάντων, μέσα από αυτό καταλαβαίνουμε ότι είμαστε τα απόλυτα θύματα. Ελπίζω τέλος πάντων πλέον τρία χρόνια μετά, να έχουμε καταλάβει ότι οι άνθρωποι αυτοί εχθές δεν πήγαν στο μνημόσυνο των παιδιών τους να ανάψουν καντήλια και κεριά και να κάνουνε τη μνήμη. Ήταν στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη ή στις κεντρικές πόλεις της Ελλάδος να διαμαρτυρηθούν, να ενωθούν με τον κόσμο για να βρουν το δίκιο τους κάποια μέρα, γιατί είμαστε η μόνη τους ελπίδα.
Πιστεύω ότι θα βρουν το δίκιο τους, μόνο και αν εφόσον όλοι γίνουμε μια γροθιά. Και όταν εννοώ όλοι, εννοώ όλος ο πολιτικός μηχανισμός του πολίτη. Και οι δημοσιογράφοι, και οι αρθρογράφοι και τα εκτελεστικά όργανα της εξουσίας της δικαστικής και να σταματήσουν να παίζουν το παιχνίδι που αυτοί τους εκλέγουνε, αυτοί τους τοποθετούνε, αυτοί έχουνε τις 5 χιλιάδες ευρώ σύνταξη, δεν έχει άλλος στην Ελλάδα τέτοια σύνταξη. Αυτοί είναι λοιπόν που έχουν και το μαχαίρι και έχουνε και την πίτα. Βλέπουν έναν λαό τρία χρόνια μες στις πλατείες να κλαίει. Τι άλλο πρέπει να κάνουμε; Να αυτοπυρποληθούμε; Τι να κάνουμε;» είπε η Κλέλια Ρένεση χαρακτηριστικά.
Κλείνοντας, η Κλέλια Ρένεση εξέφρασε την απογοήτευσή της για τη δυσκολία συλλογικής στάσης, σημειώνοντας ωστόσο ότι το συγκεκριμένο γεγονός θα έπρεπε να είχε ενώσει τους πάντες: «Δυστυχώς η ιστορία έχει δείξει ότι πολύ σπάνια γινόμαστε μια γροθιά, αλλά ήλπιζα ότι σε αυτό το γεγονός θα γίνουμε όλοι μια γροθιά. Γιατί είναι κάτι το οποίο είναι ενάντια στη ροή της ζωής και στη φύση. Δεν γίνεται ένα παιδί να παίρνει το τρένο και να εξαϋλώνεται. Και να είναι όλα καλά. Την επόμενη μέρα μια μπουλντόζα να σκεπάζει με πέτρες το σημείο και να μην τρέχει τίποτα. Και τι ψάχνετε τώρα να βρείτε. Δεν γίνεται τρία χρόνια μετά οι γονείς να κάνουν αίτηση για εκταφή για να δουν από τι έφυγαν τα παιδιά τους και να τους κοροϊδεύουν ακόμα και τώρα, να τους λένε «Μόνο test DNA σας δίνουμε». Ποιο test DNA; Εμείς θέλουμε να δούμε αιτία θανάτου».