Θρήνος στον ελληνικό κινηματογράφο από τον χαμό του σκηνοθέτη Γιώργου Πανουσόπουλου σε ηλικία 84 ετών
Από τον Ηλία Μαραβέγια
Ο ελληνικός κινηματογράφος αποχαιρετά έναν από τους πιο ιδιαίτερους δημιουργούς του, τον σκηνοθέτη Γιώργο Πανουσόπουλο, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία καλλιτεχνική παρακαταθήκη αλλά και μια ζωή γεμάτη εικόνες, έρωτα και δημιουργία. Ηταν ένας άνθρωπος που κατάφερε να «αιχμαλωτίσει» το ελληνικό φως στον φακό του και να το ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο.
Γεννημένος στην Αθήνα το 1942, ο Γιώργος Πανουσόπουλος κατάλαβε από νωρίς πως η ζωή του θα ήταν συνδεδεμένη με την εικόνα. Σπούδασε κινηματογράφο και φωτογραφία στο εξωτερικό και ξεκίνησε την πορεία του ως διευθυντής φωτογραφίας, χτίζοντας σταδιακά μια ξεχωριστή καλλιτεχνική ταυτότητα. Στη διάρκεια της πορείας του υπέγραψε μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες του ελληνικού σινεμά.
Το «Ταξίδι του μέλιτος» το 1979 αποτέλεσε μία από τις πρώτες μεγάλες σκηνοθετικές του στιγμές, ενώ δύο χρόνια αργότερα ακολούθησαν οι εμβληματικοί «Απέναντι». Η φιλμογραφία του συνέχισε με έργα όπως η «Μανία» το 1985, που διαγωνίστηκε στο 36ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, αλλά και το «Μ’ αγαπάς;» του 1989, που προβλήθηκε στο 46ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Σειρά πήραν η «Ελεύθερη κατάδυση» του 1995, το «Μια μέρα τη νύχτα» του 2001 και η «Τεστοστερόνη» του 2004. Η τελευταία του ταινία, που γυρίστηκε το 2018, ήταν το «Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει».
Παράλληλα, η δημιουργική του δραστηριότητα ξεπέρασε τα όρια του κινηματογράφου. Συνεργάστηκε σε πολλές σημαντικές παραγωγές, ενώ η συμβολή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 αποτέλεσε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της πολυσχιδούς δράσης του.
Στο βίντεο διάρκειας περίπου τριών λεπτών που άνοιξε την τελετή έναρξης με την υπογραφή του Δημήτρη Παπαϊωάννου, ο Πανουσόπουλος δημιούργησε ένα οπτικό ταξίδι στην Ελλάδα: εικόνες από νησιά και παραλίες, αρχαία αγάλματα και θέατρα, με κατάληξη τα εμβληματικά πλάνα από το Καλλιμάρμαρο και τον Παρθενώνα.
Στο πλευρό του σπουδαίου δημιουργού για σχεδόν μισό αιώνα βρισκόταν η ηθοποιός Μπέττυ Λιβανού, με την οποία δούλεψε στις περισσότερες από τις ταινίες του. Ταυτόχρονα έζησαν μια μεγάλη ιστορία αγάπης. Μαζί απέκτησαν δύο κόρες, τη Μαργαρίτα και τη Δέσποινα, δημιουργώντας μια δεμένη οικογένεια.
Για πολλά χρόνια το ζευγάρι επέλεξε να ζει σε ένα κτήμα στο Κορωπί, μακριά από τη φασαρία της πόλης. Εκεί μεγάλωσαν τις κόρες τους, απολαμβάνοντας μια πιο ήρεμη καθημερινότητα, μακριά από την ένταση του καλλιτεχνικού κόσμου και τα φώτα της δημοσιότητας.
Η σχέση τους δεν ήταν πάντα εύκολη. Οπως είχε παραδεχθεί η ίδια η Μπέττυ Λιβανού σε παλαιότερη συνέντευξή της, κάποια στιγμή το ζευγάρι πέρασε μια μεγάλη κρίση, όταν ο σκηνοθέτης έφυγε από το σπίτι. Ωστόσο, ο χρόνος λειτούργησε θεραπευτικά και ύστερα από χρόνια οι δρόμοι τους συναντήθηκαν ξανά.
Η μεγάλη τους κόρη, η Μαργαρίτα Πανουσοπούλου, ακολούθησε τα καλλιτεχνικά μονοπάτια της οικογένειας. Ηθοποιός και χορεύτρια, έκανε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση μόλις 10 ετών στην ταινία «Ελεύθερη κατάδυση» το 1995, σε σκηνοθεσία του πατέρα της.
Από τότε ακολούθησε τον δικό της δρόμο στον χώρο της τέχνης, με σταθερά αλλά διακριτικά βήματα, χωρίς να επιδιώκει την προβολή. Μάλιστα, τον περασμένο Ιούνιο παρέλαβε εκ μέρους του πατέρα της το τιμητικό βραβείο Ιρις από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, σε μια συγκινητική στιγμή για την οικογένεια.