Στα μέσα της δεκαετίας του ’50, η Μαρινέλλα, πριν ακόμη γίνει ο θρύλος που γνώρισε το ελληνικό τραγούδι, έκανε τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα αναζητώντας καλύτερες προοπτικές και περισσότερες ευκαιρίες στον χώρο.
Μία από τις πρώτες σημαντικές στάσεις στη διαδρομή της ήταν το Στρατιωτικό Θέατρο Θεσσαλονίκης, όπου βρέθηκε σε ένα πιο απαιτητικό περιβάλλον που τη βοήθησε να εξελιχθεί.
Την ίδια εποχή εμφανιζόταν και στο «Πανόραμα» της Νέας Ελβετίας, έναν χώρο που αποδείχθηκε καθοριστικός για τη μετέπειτα πορεία της.
Εκεί, η Κυριακή Παπαδοπούλου απέκτησε το καλλιτεχνικό όνομα με το οποίο έμελλε να μείνει στην ιστορία. Ο Τόλης Χάρμας ήταν εκείνος που της χάρισε το όνομα «Μαρινέλλα», αντλώντας έμπνευση από γνωστό τραγούδι της εποχής.
Στο ίδιο μαγαζί εργαζόταν και ο Στέλιος Ζαφειρίου, ο οποίος έμελλε να παίξει σημαντικό ρόλο στη συνέχεια. Μέσα από εκείνον, η νεαρή τραγουδίστρια οδηγήθηκε σε μια συνάντηση που θα άλλαζε την πορεία της.
Ο Στέλιος Καζαντζίδης, που είχε βρεθεί εκεί για διαφορετικό λόγο, την άκουσε να τραγουδά το «Το πιο πικρό ψωμί» του Γιώργου Μητσάκη, τραγούδι που είχε ήδη ηχογραφήσει και ο ίδιος. Η φωνή της ξεχώρισε αμέσως.
Όταν τελείωσε το πρόγραμμά της, ο Ζαφειρίου τους γνώρισε και αυτή η πρώτη συνάντηση στάθηκε η απαρχή μιας διαδρομής που έμελλε να αφήσει βαθύ αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.