Ο Μιχάλης Βαλάσογλου σε συνέντευξή του μίλησε για την πολυπραγμοσύνη του στον χώρο των τεχνών, για το ξεκίνημα του στο θέατρο, όπως και για άνθρωπινα χαρακτηριστικά, που τον αποσυντονίζουν και τον ενοχλούν.
«Δεν έχω κάνει τις κλασικές τριετείς σπουδές σε δραματική σχολή, ακολούθησα το επάγγελμα με πιο ανορθόδοξο τρόπο. Στην τέχνη, ευτυχώς υπάρχει αυτό το περιθώριο· Δεν είμαι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία περίπτωση. Μπήκα συστηματικά από έξι χρόνων στη μουσική -κλασική και βυζαντινή-, στο τραγούδι, στη ζωγραφική, στον αθλητισμό, στην πυγμαχία. Έπειτα, με τις σπουδές που έκανα στην κλασική φιλολογία ήρθα σε επαφή με τα κείμενα και τη μελέτη. Στη συνέχεια ήρθε ο σύγχρονος χορός, το σωματικό θέατρο, η μάσκα, οπότε άρχισε να καλλιεργείται και μια άλλη σχέση με το σώμα.
Στα είκοσι μου άρχισα να παίρνω πιο σοβαρά το θέατρο, γιατί κατάλαβα ότι, χωρίς να το επιδιώκω συνειδητά, το κύκλωνα από άλλους δρόμους. Οπότε συνέχισα πιο στοχευμένα στο υποκριτικό κομμάτι. Το θέατρο λειτούργησε συνθετικά για όλα όσα αγαπούσα ήδη να κάνω. Από τους πρώτους επαγγελματικούς θιάσους μέχρι την Επίδαυρο και τις περιοδείες στο εξωτερικό, είμαι ευγνώμων στους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα και το πρώτο που μου είπαν δεν ήταν το «δεν έχεις σπουδάσει υποκριτική».
Όσον αφορά την ικανότητα του να συνδυάζει και να πετυχαίνει σε πολλά διαφορετικά πράγματα τονίζει: «Πάντα πηγαίνω προς τα εκεί που βρίσκω χαρά και δουλεύω όσο πιο σκληρά μπορώ, για να μη μου αρκεί το «αρκετά υψηλό»· Και για να συνεχίσει να είναι όντως η δουλειά μου, όχι απλώς να το λέω.
Φυσικά τον ενοχλούν αφάνταστα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, όπως η έλλειψη τρόπων, η έπαρση, η αμετροέπεια, ο δικαιωματισμός, ο αυταρχισμός, η προχειρότητα, η ασυνέπεια, η εκμετάλλευση, η ευθυνοφοβία. «Με ενοχλούν αμέτρητα πράγματα και στον εαυτό μου και στους άλλους. Κάποια δικαίως και άλλα αδίκως. Τα δουλεύω αμφότερα με τον ψυχαναλυτή μου και με τους άμεσα εμπλεκομένους.», όπως λέει στην Οθόνη.