Σαν σκηνή βγαλμένη από κινηματογραφικό όνειρο, η ιστορία του Άρη Κόντου μοιάζει να «παίζει» σε διπλό ταμπλό. Από τη μια, η ζωή ενός λάτρη της τέχνης, που μεγάλωσε ανάμεσα σε ελληνικά νησιά για να εξελιχθεί σε πολίτη του κόσμου, φτάνοντας έως την άλλη άκρη του Ατλαντικού. Από την άλλη, η σχεδόν μεταφυσική ομοιότητά του με τον Brad Pitt, που τον οδήγησε δίπλα του, στο ίδιο «κάδρο», αφού επιλέχθηκε ως stand in ηθοποιός του χολιγουντιανού αστέρα στην ταινία «The Riders», που γυρίστηκε πρόσφατα στη χώρα μας, συνεργασία που θα ζήλευαν πολλοί και θα πίστευαν λίγοι.
- Από τον ΗΛΙΑ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ
Γεννημένος στην Τιμισοάρα το 1983, με ελληνικές και ρουμανικές ρίζες, ο Άρης ήρθε στην Ελλάδα μόλις τεσσάρων ετών. Η ζωή του από νωρίς είχε μετακινήσεις, εικόνες και εμπειρίες: Πάρος, Αθήνα, Κως. «Οι πιο ευτυχισμένες στιγμές μου ήταν όταν πήγαινα στο βιντεοκλάμπ με τον πατέρα μου» θυμάται ο ίδιος, ξετυλίγοντας μέσω της «Espresso» το νήμα της προσωπικής του ιστορίας. Εκεί, ανάμεσα σε κασέτες, κόμικς και αφίσες, γεννήθηκε η μεγάλη του αγάπη για το σινεμά και γενικότερα την τέχνη. Μια αγάπη που έμελλε να γίνει τρόπος ζωής.
Και μπορεί το μόντελινγκ, με το οποίο ασχολήθηκε αρχικά, να τον έφερε πιο κοντά στην εικόνα, όμως ο ίδιος δεν περιορίστηκε σε αυτό. Σπούδασε ηχοληψία, υποκριτική, αργότερα και ψυχολογία, ταξίδεψε, δούλεψε, πειραματίστηκε. Σήμερα είναι ηθοποιός με εμπειρία σε σινεμά, τηλεόραση και θέατρο. Είναι, ωστόσο, και μέτοχος σε εταιρεία digital marketing, αποδεικνύοντας πως δεν αποτελεί περίπτωση ανθρώπου που χωρά σε έναν μόνο ρόλο.
Ίσως γι’ αυτό αντιμετώπισε με ψυχραιμία ακόμη και τη στιγμή που η ζωή του… μπήκε σε χολιγουντιανή τροχιά. Γιατί ναι, η συνεργασία με τον ίδιο τον Pitt δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιου εντυπωσιακού casting call ή μιας «μαγικής» σύμπτωσης. «Με τον παλιομοδίτικο τρόπο με επέλεξαν» λέει στην «Espresso». Και εξηγεί: «Έχω στείλει βιογραφικό μου σε διάφορες εταιρείες παραγωγής στην Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και στην Blonde, όπου με εντόπισαν οι άνθρωποι των δύο ξένων εταιρειών του ‘‘The Riders’’».
Κάπως έτσι, μέσα από τη συνεργασία της Scott Free Productions και της Plan B Entertainment (εταιρείας που έχει ιδρυθεί από τον ίδιο τον Brad Pitt) με την ελληνική Blonde, η επιλογή έγινε σχεδόν άμεσα. «Έδειξαν κάποιες φωτογραφίες μου και με επέλεξαν αμέσως» αναφέρει.
Όσο για τα «σενάρια» που τον ήθελαν να είναι ένας από πολλούς σωσίες του Pitt που βρέθηκαν στην Ύδρα; Ο ίδιος γελά. «Όχι, καμία σχέση. Δεν κατάλαβα γιατί κυκλοφόρησε αυτό» λέει και ξεκαθαρίζει: «Δεν είναι μια ταινία δράσης για να έχουν πολλούς stand in. Είχαν εμένα μόνο».
Στη δουλειά του ο ρόλος αυτός ήταν κομβικός. Ο ίδιος αναφέρει: «Έμπαινα πρώτα εγώ στο ‘‘κάδρο’’ και μόλις ήταν σωστό, έμπαινε ο Brad Pitt για να γυρίσει τη σκηνή. Μετά πάλι εγώ, έπειτα πάλι εκείνος για να βγει τέλεια η σκηνή. Μιλάμε για πολύ υψηλό επίπεδο».
Όσο για την πρώτη του συνάντηση με τον άνθρωπο που για χρόνια έβλεπε στη μεγάλη οθόνη; Καμία δραματική παύση, κανένα σασπένς. «Καθόλου αμηχανία δεν υπήρξε, γιατί ήταν δουλειά» αναφέρει. Οι ρυθμοί δεν άφηναν περιθώρια για κουβεντούλα. «Χαιρετηθήκαμε και προχωρήσαμε κατευθείαν στη δουλειά». Και κάπως έτσι η μεγαλύτερη κινηματογραφική φιγούρα της ζωής του έγινε, έστω προσωρινά, συνεργάτης του. Αυτό που τον εντυπωσίασε περισσότερο, όμως, δεν ήταν η λάμψη του σταρ, αλλά η απλότητά του. «Ο Brad Pitt είναι ένας απλός, κανονικός άνθρωπος» λέει χωρίς δεύτερη σκέψη.
Άλλωστε, όπως εξηγεί, ο ίδιος ήταν προετοιμασμένος γι’ αυτό. «Έχω ζήσει στην Αμερική, όπου παρακολούθησα και μαθήματα στο New York Film Academy, και ξέρω πώς συμπεριφέρονται οι διασημότητες εκεί. Δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα, είναι χαλαροί».
Πράγματι, η εικόνα που είχε επιβεβαιώθηκε. «Το ξέχασα πως ήμουν μαζί του, έγινε απλώς δουλειά και έπειτα από μερικές ημέρες το συνειδητοποίησα» παραδέχεται. «Σκέφτηκα: “Άρη, είσαι όντως με έναν άνθρωπο που τον βλέπεις σε ταινίες από παιδί”» εξηγεί μιλώντας στην «Espresso».
Η καθημερινότητα στα γυρίσματα σε Ύδρα και Αττική, βέβαια, δεν είχε τίποτα το glam, αντιθέτως… «Τα γυρίσματα ήταν 14 έως 16 ώρες, οι ρυθμοί ήταν ρομποτικοί και τα breaks λίγα. Μεταξύ των λήψεων λέγαμε δύο λόγια και μετά πηγαίναμε σφαίρα στα δωμάτιά μας. Δεν είχες, δηλαδή, την ευκαιρία να αράξεις μετά το γύρισμα. Κανείς μας, όχι μόνο ο Pitt, ούτε το συνεργείο» περιγράφει.
Κι όμως, μέσα σε αυτήν την εξαντλητική ρουτίνα γεννήθηκαν σχέσεις αλλά και μικρές στιγμές, που μένουν. «Γίναμε φίλοι με τη μακιγιέζ του, τη Jean Black, που την έχει μαζί του από το 1992, και με τον σωματοφύλακά του» αποκαλύπτει. Όσο για τον ίδιο τον Pitt, «μετά το τέλος μιας σκηνής χαιρετηθήκαμε όμορφα και μου είπε “good job”. Εκεί μιλήσαμε λίγο» αναφέρει.
Γύρω από τον σταρ υπάρχει ένας στενός κύκλος ανθρώπων, που, όπως λέει, κάνουν τη διαφορά. «Είναι ευγενέστατοι όλοι οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω του, ο στενός πυρήνας του, δηλαδή. Και η σύντροφός του, Ines de Ramon, πολύ χαμογελαστή και ευγενική, με χιούμορ. Η ίδια ήρθε δυο τρεις φορές στο γύρισμα. Είναι μια παρέα με ωραίους ανθρώπους, ιδιαίτερα ευγενικούς. Γενικά, ήταν έτσι και οι άνθρωποι της παραγωγής. Δεν το είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου αυτό το πράγμα. Κάθε πρόταση ήταν με το “παρακαλώ” και το “ευχαριστώ”. Δεν υπήρξε ούτε μισή στιγμή έντασης. Μας φέρθηκαν φανταστικά, όχι μόνο επαγγελματικά, αλλά και ανθρώπινα. Ήταν μια παραγωγή που δεν υπάρχουν λόγια να την περιγράψω, ειλικρινά» σημειώνει.
Τα γυρίσματα, βέβαια, είχαν και τις… ιδιαιτερότητές τους. «Υπήρχε αρκετό κρύο, κάτι που δεν περίμενε» λέει για τον Pitt, αναφερόμενος στις καιρικές συνθήκες σε Ύδρα και Πεντέλη. Παρ’ όλα αυτά η Ελλάδα, όπως είπε, του αρέσει πάρα πολύ.
Πέρα από τη συνεργασία του Άρη Κόντου με τον χολιγουντιανό αστέρα, υπάρχει και η άλλη πλευρά, αυτή της ομοιότητας με τον σταρ, που τον «ακολουθεί» χρόνια. Μια ομοιότητα που του άνοιξε πόρτες, αλλά του έβαλε και ταμπέλες. «Αν με κοιτάξεις καλά, θα βρεις διαφορές» επιμένει. «Έχουμε ίδια τυπολογία εμφάνισης» αναφέρει. Όμως, η εικόνα του κόσμου δύσκολα αλλάζει. «Μπορεί να βγω και με ντουντούκα να λέω ότι δεν μοιάζω τόσο, αλλά αν ο κόσμος το πιστεύει…» σχολιάζει.
Και δεν είναι μόνο επαγγελματικό το θέμα. «Μου έχει συμβεί να χωρίσω, επειδή υπήρχαν ανασφάλειες» αποκαλύπτει. «Νόμιζαν ότι θα πήγαινα να κάνω οτιδήποτε με την πρώτη ευκαιρία» εξηγεί. Η πραγματικότητα, όπως λέει, απέχει πολύ: «Είμαι μονογαμικός, όταν βρίσκομαι σε σχέση, αλλά μου αρέσει και να είμαι μόνος μου. Γενικά, είμαι χαλαρός. Κάποιοι, βλέποντάς με και μόνο, θεωρούν πως είμαι υπερόπτης, ακριβώς λόγω αυτής της ομοιότητας. Δεν ισχύει, όμως. Και το καταλαβαίνουν κι οι ίδιοι, μόλις με γνωρίζουν».
Όσο για την πιο ακραία ιστορία; Έρχεται από το παρελθόν και μοιάζει με ιστορία από tabloid. Το 2004, την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, μια φωτογραφία του πουλήθηκε σε αμερικανικό έντυπο ως… σκάνδαλο. «Βγήκε πρωτοσέλιδο ότι ο Brad Pitt απατά την Jennifer Aniston με μια κοκκινομάλλα. Και ήμουν εγώ με μια Καναδή σύντροφο, που είχα τότε, και μας είχαν φωτογραφίσει στην Αθήνα!» λέει γελώντας ο Άρης Κόντος, ο οποίος είχε δώσει τότε μια συνέντευξη σε ελληνικό περιοδικό της εποχής, το «σοκ», διαψεύδοντας το αμερικανικό δημοσίευμα, μια ιστορία που τον ακολουθεί έως σήμερα και αποδεικνύει πόσο λεπτή είναι η γραμμή μεταξύ πραγματικότητας και εικόνας.
Παρά όλα αυτά, ο Άρης δεν εγκλωβίστηκε ποτέ στον ρόλο του σωσία. «Δεν ήθελα να ασχοληθώ απλά με τον χώρο του θεάματος, αλλά με την τέχνη γενικότερα» εξηγεί. Λάτρης του σινεμά, με επιρροές από τον Κουροσάβα έως τον Σκορσέζε και τον Ταραντίνο, βλέπει την τέχνη ως το νόημα της ζωής. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό στοιχείο της προσωπικότητάς του.
Σήμερα κοιτάζει μπροστά. Με ένα σενάριο που έχει γράψει ο ίδιος και θεωρεί έργο ζωής να ετοιμάζεται να υλοποιηθεί στη μεγάλη οθόνη, με συνεργασίες σε Ελλάδα, Κύπρο, Ρουμανία, Ισπανία αλλά και προτάσεις, που, όπως σημειώνει, φιλτράρει προσεκτικά. «Απέρριψα και κάποιες που δεν με εκφράζουν» αναφέρει. Γιατί, τελικά, δεν τον ενδιαφέρει απλώς να είναι μέρος του θεάματος, αλλά να έχει λόγο μέσα σε αυτό.
Κάπως έτσι ο Άρης Κόντος συνεχίζει να ισορροπεί ανάμεσα σε δύο κόσμους: τον δικό του και εκείνον που του χάρισε η ομοιότητά του. Μόνο που πλέον δεν είναι «ο σωσίας του Πιτ». Είναι ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα του, δούλεψε μαζί του και, χωρίς να το καταλάβει, έγραψε τη δική του κινηματογραφική σκηνή. Γιατί, όπως φαίνεται, καμιά φορά η ζωή δεν αντιγράφει απλώς το σινεμά. Το ξεπερνά.