Κατάθεση ψυχής του Γιώργου Δασκουλίδη!
- ΑΠΟ ΤΗ ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ ΤΡΙΑΝΤΟΥ
Με μια πορεία γεμάτη επιτυχίες, δυνατές στιγμές και αδιάκοπη παρουσία στο ελληνικό τραγούδι, ο Γιώργος Δασκουλίδης, σήμερα, πιο ώριμος και κατασταλαγμένος από ποτέ, μιλά για την οικογένεια, την πατρότητα και τις αξίες που τον κρατούν «γειωμένο».
Ο ταλαντούχος καλλιτέχνης, που κάνει επιτυχημένες εμφανίσεις στο Botox Live Club, με την αγάπη του κόσμου να τον ακολουθεί, μιλά για την οικογένειά του. Με λόγο αυθεντικό και χωρίς περιστροφές, δεν διστάζει να εκφράσει την άποψή του για τη σύγχρονη δισκογραφία, στέλνοντας το δικό του μήνυμα για την ουσία, την ποιότητα και τον σεβασμό – στοιχεία που, όπως τονίζει, είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά και οδηγούν στη διάρκεια και την πραγματική επιτυχία.
Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια;
Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα με τη γιαγιά μου στη Θεσσαλονίκη, γιατί οι γονείς μου δούλευαν στη Γερμανία. Πήγα κοντά τους όταν ήμουν επτά χρονών και μείναμε εκεί μέχρι να τελειώσω το δημοτικό. Μετά μετακομίσαμε στη Ρόδο όλοι μαζί. Έχω όμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια!
Είχες τη μουσική μέσα σου από παιδί;
Ναι. Όταν ήμουν 3 χρονών μού έλεγε η γιαγιά μου ότι έπαιρνα ό,τι έβρισκα μπροστά μου και το έκανα μικρόφωνο, μία βούρτσα, χτένα, κουτάλι, ό,τι έμοιαζε με μικρόφωνο, και τραγουδούσα. Πραγματικό μικρόφωνο, όμως, έπιασα όταν ήμουν 14 χρονών, στη Ρόδο, όπου είχαμε πάει να ακούσουμε τον Γιάννη Φλωρινιώτη σε μια γιορτή. Του έλεγαν όλοι «ο μικρός τραγουδάει καλά, δώσ’ του να πει ένα τραγούδι».
Το Πάσχα για σένα τι σημαίνει;
Το Πάσχα όπως και τα Χριστούγεννα είναι οικογενειακές γιορτές και θα ήθελα με τις περνάω με την οικογένειά μου. Πολλές φορές αυτό δεν γίνεται λόγω της δουλειάς μου. Φέτος, όμως, το Πάσχα θα βρισκόμαστε οικογενειακώς στη Ρόδο και θα είναι όλη η οικογένεια μαζί, όμως δεν θα είναι μαζί μας ο Κωνσταντίνος μου, ο γιος μου, γιατί θα βρίσκεται στην Αγγλία.
Επαγγελματικά πού σε βρίσκουμε και τι σχέδια έχεις για το καλοκαίρι;
Βρίσκομαι στο Botox Live Club με μία υπέροχη ομάδα παιδιών ταλαντούχων, προσπαθώντας να δώσουμε μία δική μας άποψη για τη διασκέδαση. Πολύ πιο φρέσκια, με ένα πάντρεμα του μοντέρνου και του λαϊκού στοιχείου. Το καλοκαίρι ευελπιστώ να είμαστε καλά και να κάνω περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.
Με την πρώτη σου σύζυγο έχετε υιοθετήσει τον Κωνσταντίνο, ένα παιδί με αναπηρία, που πήρατε από ίδρυμα! Ποιο το μήνυμα που θέλετε να στείλετε αυτές τις ημέρες;
Τον αγαπώ πολύ! Το μόνο που θα πω είναι ότι κανένα παιδί δεν θα πρέπει να βρίσκεται σε ίδρυμα, αν υπάρχει δυνατότητα να μεγαλώσει με οικογένεια που θα το αγαπά! Θα ήταν ιδανικό, αυτό έχω να πω. Αν αποτέλεσα παράδειγμα για άλλους, νιώθω χαρούμενος!
Πώς είναι η σχέση σας;
Είναι πολύ καλή. Ο Κωνσταντίνος είναι στην Αγγλία. Εκεί βρίσκεται πάνω από δέκα χρόνια, μαζί με τη μητέρα του. Παρόλο που ζει μακριά μας, έχουμε καθημερινή επικοινωνία και το μόνο που με κάνει χαρούμενο είναι ότι ξέρω πως βρίσκεται σε μια χώρα που πραγματικά είναι πολύ μπροστά από εμάς για παιδιά που έχουν ιδιαίτερες ανάγκες.
Με τη σύζυγό σου παντρευτήκατε στην Πάτμο το 2004, έπειτα από 14 χρόνια σχέσης! Τι ερωτεύτηκες πάνω της;
Με την Εύη είμαστε μαζί πολλά χρόνια και ζούσαμε σαν παντρεμένοι από την πρώτη στιγμή, απλώς παντρευτήκαμε στην εκκλησία. Αυτό που ερωτεύτηκα στην Εύη, εκτός του ότι είναι η πιο όμορφη γυναίκα, είναι το ότι ήταν δίπλα μου σε πολύ δύσκολες στιγμές και, παρόλο που είναι νέο κορίτσι, είναι βράχος δίπλα μου. Και τώρα, βέβαια, είναι και υπέροχη μαμά!
Έχετε αποκτήσει και μία κόρη, που σήμερα είναι τεσσάρων ετών! Νιώθεις χαζομπαμπάς;
Πραγματικά μου λείπει κάθε λεπτό που είμαι μακριά της, με έχει ξετρελάνει η πριγκίπισσά μου. Τώρα πια έχω δύο πριγκίπισσες στο σπίτι, τι άλλο να θέλω!
Στο σπίτι ποιος είναι ο αρχηγός;
Η Εύη, και όχι μόνο στο σπίτι, παντού. Βοηθάω, βέβαια, όπου μπορώ και πάντα φωνάζει, γιατί τίποτα δεν κάνω σωστά!
Δύσκολες στιγμές έζησες, χωρίς χρήματα;
Δουλειά δεν σταμάτησα ποτέ να έχω, πάντα δούλευα, και τα τελευταία δύσκολα χρόνια. Πιστεύω, γιατί είμαι καλός σε αυτό που κάνω. Η διαφορά είναι ότι τα τελευταία δέκα χρόνια η δουλειά μας έχει μειωθεί πολύ και σε ημέρες και σε χρήματα, οπότε και για μένα τα πράγματα δυσκόλεψαν.
Βλέπουμε πολλά νέα πρόσωπα στον χώρο της μουσικής να γίνονται πρώτα ονόματα και να κάνουν σουξέ. Τι γνώμη έχεις για αυτό;
Πλέον ζούμε την εποχή της μετριότητας και του ερασιτεχνισμού. Κάθε μέρα βλέπω νέους τραγουδιστές, νέα τραγούδια, όλα πρόχειρα, καμία σχέση με την εποχή μας. Δεν υπάρχουν πια δισκογραφικές εταιρίες, δεν υπάρχουν παραγωγοί που ανακαλύπτουν ταλέντα. Βλέπεις νέα παιδιά με ένα δύο χρόνια στον χώρο να κυκλοφορούν δύο τρία τραγούδια και νομίζουν ότι έχουν γίνει ο Καζαντζίδης. Γελάω όταν μου λένε ότι έχουν εκατομμύρια views! Πώς γίνεται τραγούδι να έχει εκατομμύρια views και να μην το ξέρει κανείς; Αστειότητες, κοροϊδεύουν τον κόσμο και τον εαυτό τους. Το πρόβλημα είναι ότι μπερδεύουμε τον κόσμο. Και ο κόσμος πλέον δεν ξέρει ποιος πραγματικά αξίζει, δεν μπορεί να το ξεχωρίσει.
Τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις εκπαιδεύουν τη νεολαία υποχρεώνοντάς τη να ακούει τραγούδια και τραγουδιστές μέτριους, πολλές φορές και κακούς. Δεν είναι δυνατόν να μην ακούμε στα ραδιόφωνα Καζαντζίδη, Μαρινέλλα, Πάριο, Νταλάρα, Στράτο, Αγγελόπουλο, Βιτάλη! Αυτές οι φωνές έπρεπε να ακούγονται καθημερινά, για να εκπαιδεύουμε τους νέους στο τι σημαίνει τραγουδιστής. Σίγουρα το ελληνικό τραγούδι σήμερα δεν βρίσκεται σε καλή πορεία. Λείπουν τραγούδια που αγγίζουν την ψυχή του κόσμου και τραγουδιστές που θα άγγιζαν την ψυχή του κόσμου. Είναι μετρημένοι οι πολύ καλοί τραγουδιστές που προβάλλονται σήμερα. Τους υπόλοιπους καλούς τούς έχουν στην αφάνεια.
Είσαι πολλά χρόνια στον χώρο του τραγουδιού, πολύ αγαπητός και με επιτυχία! Ποια περίοδο είναι αυτή που ξεχωρίζεις;
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω καταλάβει πώς έχουν περάσει τα χρόνια – 30 χρόνια στη δισκογραφία. Σίγουρα ξεχωρίζουν τα χρόνια που για να κάνεις έναν δίσκο ήταν ολόκληρη ιεροτελεστία. Με πολλή δουλειά, πολύ κόπο, πολλή όρεξη, με ανθρώπους που γνώριζαν το αντικείμενο, ραδιόφωνα που άκουγαν ολόκληρο τον δίσκο ή το cd και αποφάσιζαν ποια τραγούδια τούς αρέσουν για να παίξουν, ακόμα και τηλεοπτικές εκπομπές που παρουσίαζαν έναν καλλιτέχνη, ακόμα και καινούργιο, με αξιοπρέπεια και σεβασμό! Ναι, αυτό λείπει, ο σεβασμός. Στη μουσική και στο τραγούδι. Τα πιο πολλά από αυτά χάθηκαν μετά το 2010.
