Ο Άρης Μουγκοπέτρος φιλοξενήθηκε το απόγευμα της Τρίτης στην εκπομπή της Ζήνας Κουτσελίνη. Ο γνωστός μουσικός μέτα τον σοκαριστικό ακρωτηριασμό των δαχτύλων του έναν χρόνο ακριβώς επισημαίνει:
«Έχω κάνει τατουάζ τα αρχικά του γιατρού μου, του κυρίου Εμμανουήλ Φανδρίδη, γιατί αν δεν υπήρχε αυτός ο γιατρός, στάνταρ δεν θα έπαιζα κλαρίνο ξανά. Και επίσης, θα είχε κοπεί το χέρι. Οπότε του χρωστάω, όχι ένα ευχαριστώ, του χρωστάω τη ζωή μου γύρω απ’ τη μουσική. Και μπορώ να πω ότι ήμουν τυχερός στην ατυχία μου που γνώρισα έναν τόσο σοβαρό επιστήμονα σαν αυτόν και που το πήρε πατριωτικά το να ξαναπαίξουμε κλαρίνο», εξομολογείται ο Άρης Μουγκοπέτρος.
«Ο άνθρωπος αυτός ήρθε για να ελέγξει τον τρόπο που φτιάχνουμε τη μετατροπή στο κλαρίνο. Μόνος του, με δική του πρωτοβουλία, την ημέρα που γιόρταζε ο γιος του για να δει τι μπορούμε να κάνουμε ακόμη καλύτερο στο χέρι μου σαν επέμβαση, ώστε να έρθουμε πιο κοντά στο αποτέλεσμα που θέλουμε. Και επίσης, γι’ αυτό μιλάμε, ο άνθρωπος αυτός δεν υπάρχει. Να τον έχει καλά ο Θεός, ο Εμμανουήλ Φανδρίδης. Είναι ο διευθυντής της Μικροχειρουργικής στο ΚΑΤ που πραγματικά κάνουν μία τεράστια δουλειά εκεί», τόνισε.
«Εγώ όταν βγήκα απ’ το ΚΑΤ, απ’ την επέμβαση που κάναμε η αλήθεια είναι πριν βρω τον γιατρό, έσφιξα το χέρι μου σαν μπουνιά μέσα στο γύψο. Και καταλάβαινα εκείνη την ώρα που έσφιγγα το χέρι μου ότι θα ξαναπαίξω. Γιατί καταλάβαινα το χέρι μου δυνατό παρόλο ότι ήταν ματωμένα, ότι ήταν όπως ήταν. Και μετά ο γιατρός ήρθε εκεί και μου λέει “θα ξαναπαίξεις”. Του λέω “γιατρέ, τι κάναμε;” “Χάσαμε δύο”, μου λέει, “Αλλά σώσαμε τον αντίχειρα. Αλλά περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει”. Γιατί ο αντίχειρας που έχω αυτή τη στιγμή είναι κατόρθωμα του γιατρού, έτσι; Με τη μαεστρία του.
Και του λέω «γιατί, γιατρέ μου, σώσαμε τον αντίχειρα;». Γιατί ο αντίχειρας, ο συγκεκριμένος, στο δεξί μας χέρι, είναι ο πιο χαζός, να το πω έτσι εντός εισαγωγικών, γιατί δεν χρησιμοποιείται στο κλαρίνο. κλείνοντας κάποιο κουμπί να το πω έτσι, να το κάνω πιο λιανά. Είναι απλά για να κρατάει το βάρος του μουσικού οργάνου. Και του λέω “γιατί δεν χάναμε αυτό να φτιάξουμε κάποιον;” Μου λέει “Άρη μου, ο αντίχειρας είναι το βασικότερο δάχτυλο που υπάρχει στον άνθρωπο και είναι αυτό που μας βοηθάει στο να είναι λειτουργικό ένα χέρι”. Και το κατάλαβα μετά έμπρακτα γιατί ήθελα να πιάσω ένα ποτήρι να πιω νερό, έτσι; Έπρεπε να ‘χω τον αντίχειρα. Όπως τον έχω τώρα.
Ήθελα να κάνω μπάνιο έπρεπε να πιάσω το τηλέφωνο απ’ το μπάνιο, οπότε κατάλαβα τι εννοούσε ο άνθρωπος. Επίσης πλέον βλέπω ότι ο άνθρωπος όταν θέλει κάτι πολύ να το πετύχει. Νομίζω ότι θα φτάσει στο σημείο που θα το πετύχει. Δεν υπάρχει φραγμός σε αυτό. Αν αγαπάς κάτι δεν ένιωσα ποτέ ότι δεν θα το ξανακάνω», είπε με εξομολογητικό τόνο στη συνέχεια ο Άρης Μουγκοπέτρος για τον γιατρό που τον κούραρε στο ΚΑΤ.
«Τα παιδιά μου είναι τα πάντα μου. Νομίζω ότι αν δεν τα είχα αυτή τη χρονιά, δεν ξέρω αν θα ήμασταν εδώ αυτή τη στιγμή. Πάντα είχα μια αδυναμία ιδιαίτερη στα παιδάκια, γιατί δεν έζησα σαν παιδάκι. Εγώ θυμάμαι ήμουν παιδί μέχρι τα 10. Μετά ήθελα να μεγαλώσω από νωρίς, για να παίξω κλαρίνο, να παίξω στα πανηγύρια, να παίξω στις εκδηλώσεις. Και επειδή δεν έζησα σαν παιδί και πέρασα πολύ άσχημα παιδικά χρόνια, άσχημα και δύσκολα… Αλλά δεν θέλω να παρελθοντολογώ, γιατί πολύς κόσμος έχει περάσει δύσκολα.
Κοίταξε, ήταν πράγματα που έγραψα στην οργή μου επάνω. Και σε εκείνη τη φάση περνούσα αυτό. Ήθελα να γραφτούν, γιατί με αυτά που έβλεπα ότι μου συνέβαιναν δεν ήξερα αν θα ζω. Και ήθελα να γραφτούνε κάπου γιατί υπήρξαν άνθρωποι στο χώρο μας, όπου μου φέρθηκαν πολύ άσχημα. Άλλοι που μπορεί να ήταν συγγενείς, άλλοι πουμπορεί να το έπαιζαν συγγενείς, άλλοι που μπορεί να ήταν γύρω από το χώρο μου. Γιατί οι συγγενείς που έχω οι original, αυτοί που είναι γύρω μου, η οικογένειά μου, αυτοί είναι εκεί όπως ήταν από την αρχή.
Ναι, το θέμα είναι ότι ήθελα κάπου να γραφτούν όλα αυτά. Και ώστε οι κόρες μου να ξέρουν ότι ο μπαμπάς τους, είτε είναι δεν είναι στη ζωή μεθαύριο, να ξέρουν ότι έχει περάσει μέσα από αυτή τη δουλειά. Γιατί ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, έτσι; Και συνήθως, επειδή εγώ είχα μάθει να προσφέρω χαμόγελα στον κόσμο, νομίζανε ότι αυτό το χαμόγελο το είχε και μέσα του. Δεν ήταν έτσι πάντα. Ήταν δύσκολο το χαμόγελο για να βγει. Δυστυχώς η δουλειά μας τα έχει αυτά. Και όταν είσαι 13 χρονών και είσαι μέσα σε αυτή τη δουλειά και έχεις να κάνεις με ανθρώπους οι οποίοι είναι στη νύχτα πολλά – πιο πολλά χρόνια από σένα, υπάρχει εκμετάλλευση στο έπακρο… καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις ζήσει σαν παιδί», είπε ο Άρης Μουγκοπέτρος.
«Νομίζω ότι είναι ένα γερό “χαστούκι” ο χωρισμός μου. Και όταν χωρίζεις με αυτό τον τρόπο, αλλά νομίζω ότι όταν χωρίζεις είναι μία αρχή στο να φτιάξεις τη σχέση σου με άλλον τρόπο με την πρώην σύντροφό σου. Και να λειτουργήσετε καλύτερα πλέον, εφόσον βλέπεις ότι δεν τα πάτε καλά, για την ανατροφή των παιδιών. Γιατί νομίζω ότι δεν ευθύνεται κανένα παιδάκι για για τις ηλιθιότητες – συγγνώμη για την έκφραση – των μεγάλων. Τα παιδάκια αυτό που θέλουν είναι χαρά. Θέλουν να βλέπουν ευτυχισμένους τους γονείς και θέλουνε αγάπη. Δεν θέλουν κάτι άλλο, δεν αγαπάνε με δόλο».
«Δεν είμαι ερωτευμένος, αλλά είμαι ερωτευμένος με τη δουλειά μου. Έχω αρχίσει, κάνω όνειρα… Δεν έχει υπάρξει κάτι άλλο στη ζωή μου. Είναι πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο. Δεν νομίζω ότι ένας νορμάλ άνθρωπος, μετά από μία τόσο μακροχρόνια σχέση των 9-10 ετών, η πρώτη του έννοια είναι να βρει αμέσως τον επόμενό του σταθμό», εξομολογήθηκε ακόμα ο Άρης Μουγκοπέτρος.