Ας δούμε μαζί τι έγινε στον Β΄ Ημιτελικό του 70ού Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision.
- Από τον Γιάννη Αρμουτίδη
Αφήνοντας στην άκρη τον σχολιασμό των δύο Ελλήνων παρουσιαστών, της Μαρίας Κοζάκου και του Γιώργου Καπουτζίδη, οι οποίοι στον Β΄ Ημιτελικό ήταν εξαιρετικοί. Δεν κάλυπτε ο ένας τον άλλον και διατήρησαν την ισορροπία. Μιλούσαν καθαρά. Είχαν εξαιρετικό ήχο, από τη στιγμή της σύνδεσής τους από το στούντιο της ΕΡΤ στον θάλαμο μετάδοσης της Βιέννης.
Ο Γιώργος Καπουτζίδης γελούσε λιγότερο. Εμφανίστηκε επαγγελματίας. Είχε πλέον καθαρή άρθρωση. Συνεπώς, το ότι πήρε πολύ χαλαρά τον Α΄ Ημιτελικό, το διόρθωσε προς τιμήν του. Γιατί, σύμφωνα με σχόλια, «την άκουσε και του την είπαν αρκετοί!». Η Μαρία Κοζάκου ακόμα καλύτερη. Με λίγα λόγια, και οι δύο εξαιρετικοί. Δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα περισσότερο. Έδωσαν τη σωστή πληροφορία, χωρίς κανένα περιττό στοιχείο.
Θα θέλαμε βέβαια να ακούσουμε περισσότερες πληροφορίες για το τι συμβαίνει μέσα στον χώρο του Wiener Stadthalle στη Βιέννη. Δεν είναι γνωστό όμως εάν οι παρουσιαστές μετέδιδαν αυτά που έβλεπαν από το μόνιτορ που είχαν μπροστά τους ή εάν είχαν άμεση επαφή με την αρένα διοργάνωσης του διαγωνισμού.
Σύμφωνα με συνέντευξη που είχε δώσει η Δάφνη Μπόκοτα, οι περισσότεροι παρουσιαστές μετέδιδαν ό,τι έβλεπαν μέσα από τα μόνιτορ και είχαν μικρή συμμετοχή στο γενικότερο πλάνο της μετάδοσης του διαγωνισμού μέσα από την αίθουσα. Με αποτέλεσμα να μη βλέπουν σκηνοθετικά λάθη ή να μη συμμετέχουν στον παλμό του κοινού. Πάντως, πολλά σχόλια για τον παλμό του κοινού δεν είχαμε. Όπως και δεν ακούσαμε ποτέ για τα συμβάντα που συνέβησαν όταν εμφανίστηκε στον πρώτο ημιτελικό το τραγούδι του Ισραήλ.
Στη σκηνή του Wiener Stadthalle, την Πέμπτη 14 Μαΐου, εμφανίστηκαν οι χώρες: Βουλγαρία, Αζερμπαϊτζάν, Ρουμανία, Λουξεμβούργο, Τσεχία, Αρμενία, Ελβετία, Κύπρος, Λετονία, Δανία, Αυστραλία, Ουκρανία, Αλβανία, Μάλτα και Νορβηγία.
Χώρες οι οποίες προκρίθηκαν είναι:Βουλγαρία, Ουκρανία, Νορβηγία, Αυστραλία, Ρουμανία, Μάλτα, Κύπρος, Αλβανία, Δανία, Τσεχία.
Οι χώρες που αποκλείστηκαν από τον διαγωνισμό είναι:
Αζερμπαϊτζάν, Αρμενία, Λουξεμβούργο, Ελβετία, Λετονία.
Το επίπεδο αξίας τραγουδιών και ενθουσιασμού του Β΄ Ημιτελικού ήταν κατά πολύ ανώτερο από αυτόν του Α΄ Ημιτελικού. Τόσο στην ένταση, όσο και στον ενθουσιασμό του κοινού, στη συμμετοχή του, μα πάνω απ’ όλα στην αξία και στην ποιότητα των τραγουδιών που διαγωνίστηκαν. Κατά πολλούς, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έλειπε η ένταση η οποία δημιουργήθηκε στον πρώτο κύκλο διαγωνισμού των τραγουδιών εξαιτίας της συμμετοχής του Ισραήλ, το οποίο πυροδότησε εσωτερικές εντάσεις, διαμαρτυρίες και σκηνές που διατάραξαν τον τελικό σκοπό του διαγωνισμού, που είναι το τραγούδι.
Αφού, κατά πολλούς, δόθηκε πολιτική χροιά. Τέτοια ώστε να σχολιαστεί ποικιλοτρόπως ακόμα και από αρχηγούς κομμάτων στην Ελλάδα, οι οποίοι αρνήθηκαν να παρακολουθήσουν Eurovision, όπως ο Γιάνης Βαρουφάκης, λέγοντας ότι:«Ο λόγος είναι ότι η γενοκτονία δεν έχει πλάκα. Η Eurovision, επιλέγοντας να γίνει φερέφωνο του Ισραήλ, κράτος απαρτχάιντ, μετατράπηκε σε genocidedivision».
Ενώ η Αφροδίτη Λατινοπούλου χαρακτήρισε τον διαγωνισμό πανηγυράκι. Εμείς όμως θα κρατήσουμε τα καλά στοιχεία, αυτά τα οποία εγείρουν διάθεση και πνεύμα ενθουσιασμού. Αφού η Eurovision έχει γίνει περισσότερο ένα ισχυρό αντικαταθλιπτικό, έστω και περιορισμένης δόσης. Διαφορετικά, πώς αλλιώς θα μπορούσαν να εξηγηθούν τα υψηλά ποσοστά τηλεθέασης που σημείωσε η ΕΡΤ κατά τη μετάδοσή της, σε αποκλειστικότητα;
Όσον αφορά την τηλεθέαση, η ΕΡΤ μάς μιλάει για μερίδιο τηλεθέασης, όπου ο Β΄ Ημιτελικός κατέγραψε μέσο μερίδιο τηλεθέασης 26,3%, ενώ στο δυναμικό κοινό ηλικίας 18-54 ετών το ποσοστό διαμορφώθηκε στο 35,3%, φέρνοντας την ΕΡΤ στην κορυφή του πίνακα τηλεθέασης.
Στις γυναίκες ηλικίας 18-34 ετών, το μέσο μερίδιο τηλεθέασης διαμορφώθηκε στο 47,1%, στους άντρες στο 46,6%, ενώ στα παιδιά έως 17 ετών άγγιξε το 54,6%.
Χαμηλότερο δηλαδή από τον ημιτελικό. Και προβλέπεται ακόμα χαμηλότερος ο τελικός από το Σάββατο, αφού και η Eurovision είναι μία φούσκα που ξεφουσκώνει.
Εν τω μεταξύ, ο Α΄ Ημιτελικός έκανε μέσο μερίδιο τηλεθέασης 37,9% και στο δυναμικό κοινό 18-54 ετών 47,8%. Στις νεαρότερες ηλικίες, έως 17 ετών, το μέσο μερίδιο τηλεθέασης έφτασε το 70%, στους άντρες 18-34 ετών το 61% και στις γυναίκες το 54,8%.
Να διευκρινίσουμε ότι το μερίδιο τηλεθέασης δείχνει πόσοι έβλεπαν ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, από όσους είχαν εκείνη τη στιγμή ανοιχτή τηλεόραση.
Σχετικά με τον σχολιασμό του ημιτελικού, θα διευκρινίσουμε ότι ο καλύτερος δεν έγινε από τους τρεις παρουσιαστές στο στούντιο της ΕΡΤ, αλλά από τη Σταματίνα Τσιμτσιλή, το πάνελ της και τον Νίκο Μουρατίδη. Εκεί αποδόθηκαν «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι».
Είπαν πως η 17χρονη Γαλλοαμερικανίδα σοπράνο Monroe θυμίζει την «αδελφή» της Τούνη. Η σέξι βιολίστρια Λίντα Λαμπένιους, που για τρία χρόνια έζησε ως κουνελάκι του Playboy στην έπαυλη του Χιου Χέφνερ, θυμίζει την αδελφή της Πατούλη. Ενώ η Αυστραλέζα είναι ίδια η Ζιζέλ. Και μία ακόμα συμμετοχή που θύμιζε τον «Damiano από διπλανό χωριό», όπως χαριτωμένα δήλωσε η Σταματίνα Τσιμτσιλή.
Ο Δημήτρης Παπανώτας, αναφερόμενος στον Ακύλα, έδειξε εκνευρισμένος και τοποθετήθηκε στο γεγονός ότι υπάρχει τόσο μεγάλη υπερέκθεση και προώθηση του ότι «με το να κυνηγάς το όνειρό σου πάντα το πετυχαίνεις», χωρίς ποτέ να αναφερθεί η προσπάθεια. Δηλαδή το «κοπιάζω». Και αυτός είναι ένας σημαντικός παράγοντας, ο οποίος μονίμως παραλείπεται κατά την προώθηση του ονείρου του Ακύλα.
Τον οποίο Ακύλα θα τον ήθελε στην πρώτη θέση ο Νίκος Μουρατίδης. Ο οποίος, όμως, για άλλη μία φορά διαφώνησε με την αντικειμενικότητα των στοιχημάτων, λέγοντας: «Μην πιστεύετε στα στοιχήματα».
Σύμφωνα, όμως, με τα στοιχήματα — που για χάρη ευφωνίας και αξιοπρέπειας οι περισσότεροι, κατά την αναφορά τους στη Eurovision, τα ονομάζουν προγνωστικά, ενώ μια χαρά είναι στοιχήματα και τζόγος — δίνουν τις πρώτες θέσεις: Φινλανδία, Αυστραλία, Ελλάδα, Ισραήλ, Δανία. Συνεχίζοντας, θα αναλύσουμε τις εικόνες και τα γεγονότα που εξελίχθηκαν κατά τη διάρκεια του δεύτερου ημιτελικού στον διαγωνισμό της Eurovision, όπως ακριβώς ήταν. Με πλήρη αντικειμενικότητα, βάσει αυτών που προβλήθηκαν κατά τη μετάδοση.
Καταρχάς, θα ευχηθούμε καλή επιτυχία σε κάθε διαγωνιζόμενο, γιατί ο καθένας κυνηγάει το όνειρό του. Και κανένας δεν μπορεί να κριθεί ως δεύτερος. Αλλά θα πρέπει να εκτιμηθεί ως σύνολο σύνθεσης, σκηνικής παρουσίας, σκηνοθεσίας, προωθητικών ενεργειών του μέσου που τον επέλεξε, αλλά και της στιγμής που εμφανίζεται και της ψυχολογίας που διαθέτει. Αυτές είναι παράμετροι οι οποίοι δεν πρέπει ποτέ να μπουν στην άκρη και να τους παραβλέψουμε.
Η έναρξη του Β΄ Ημιτελικού μάς έβαλε στα βαθιά, αφού ξεκίνησε παρουσιάζοντας μία παρωδία του τραγουδιού που οδήγησε τη Eurovision στη Βιέννη. Οι δύο παρουσιαστές του Β΄ Ημιτελικού δεν δίστασαν να πρωταγωνιστήσουν σε μία θεατρική παρωδία, με το να βρεθούν μέσα σ’ ένα καράβι και να παλεύουν με τα κύματα, και στο τέλος κατέληξαν βρεγμένοι από μάνικα. Αποδεχόμενοι να ξαναμπούν στη διαδικασία της αναστήλωσής τους, ώστε να ξαναεμφανιστούν στην πίστα της Eurovision. Το έκαναν όμως, αποδεικνύοντας ότι οι αληθινοί σταρ παρουσιαστές μπορούν να τολμούν και να τσαλακώνονται. Αμφιβάλλω αν θα το έκανε μία δικιά μας σταρ, αφού οι περισσότερες έχουν καβαλήσει το καλάμι.
Και ξεκινάμε με την πρώτη εμφάνιση. Η οποία ήταν η Βουλγαρία. Η Ελλάδα ενθουσιάστηκε με τη συμμετοχή αυτή, αφού την υπογράφει ως συνθέτης ο Δημήτρης Κοντόπουλος και στα φωνητικά βρίσκεται η εξαιρετική Βικτώρια Χαλκίτη. Παρότι πολλοί είναι αυτοί που τη θεωρούν φαβορί και ερμηνεύεται από μία ενθουσιώδη και χαριτωμένη τραγουδίστρια, με εκπληκτικό μπαλέτο, και παρότι δέχτηκε θερμή υποδοχή κοινού, δυστυχώς δεν έχει τίποτα που θα μπορούσε να συγκινήσει. Είναι μία ζωηρά-χλιαρή κατάσταση.
Ακολούθησε το Αζερμπαϊτζάν.
Με μία μπαλάντα, η ερμηνεύτρια εμφανίστηκε ολομόναχη στη σκηνή και προς το τέλος εμφανίστηκε ένας χορευτής που της έβγαζε τα δεσμά από τα χέρια. Και στο σημείο αυτό η Μαρία Κοζάκου μίλησε για κάποιον συμβολισμό, τον οποίο δεν ανέφερε, λέγοντας ότι αφαιρέθηκαν τα δεσμά, «γι’ αυτό που όλοι καταλαβαίνουμε». Εμείς όμως δεν καταλάβαμε τι είναι αυτό που «όλοι καταλαβαίνουμε». Τι ήταν αυτό που δεν επέτρεψε στην παρουσιάστρια να μας το αποκαλύψει;
Μισόλογα σε παρουσίαση δεν χωράνε. Ή το λες ή δεν το λες!
Ακολούθησε η Ρουμανία. Μετά από δύο χρόνια απουσίας από τον διαγωνισμό.
Εντυπωσιακό σκηνικό, εξαιρετική σκηνοθεσία και κοστούμια, με φωτεινές «δέσμες» που θυμίζουν Star Trek μεταξύ των χορευτών και της ερμηνεύτριας, μία παράσταση θεατράλε και μια τραγουδίστρια κούκλα.
Ενδυματολογικά πάρα πολύ ψηλά. Ωστόσο, το τραγούδι δεν μπορεί να ακολουθήσει το ύψος των πρώτων. Εκτιμάται λίγο πιο πάνω από το μέτριο.
Όταν εμφανίστηκε το Λουξεμβούργο, οι παρουσιαστές είπαν ότι «δεν θα το ξαναδούμε, μαζί με το Αζερμπαϊτζάν, εάν επαληθευτούν τα προγνωστικά». Συγκεκριμένα αυτό δήλωσε η Μαρία Κοζάκου. Εκεί εμφανίστηκε ένα άλλο βιολί, μικρότερο από αυτό που κρατάει η ξανθιά μιλφάρα. Δυστυχώς, το Λουξεμβούργο, όπως και το Αζερμπαϊτζάν, δεν θα τα ξαναδούμε. Η πρόβλεψη της Μαρίας επαληθεύτηκε στο τέλος του Β΄ Ημιτελικού, όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα. Η Τσεχία εμφανίστηκε με έναν νέο, εκπληκτικό τραγουδιστή, αλλά με ένα ανύπαρκτο τραγούδι στη σύνθεσή του. Ενδυματολογικά μπορούσε να σταθεί με αξιοπρέπεια. Μετά την ολοκλήρωση της παρουσίασης των πέντε τραγουδιών, εμφανίστηκε ο παρουσιαστής της Eurovision ντυμένος σαν στρουθοκάμηλος, γεμάτος φτερά με κόκκινες ανταύγειες και λεπτομέρειες.
Υπέροχο θέαμα drag queen. Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο, ενδυματολογικά έσκισε και θύμισε μεγάλες δημιουργίες σχεδιαστή υψηλών προδιαγραφών σε εβδομάδα μόδας στο Παρίσι.
Η συνέχεια δόθηκε με την εμφάνιση, εκτός διαγωνισμού, της 17χρονης Γαλλοαμερικανίδας σοπράνο Monroe.
Στο τραγούδι αυτό υπήρχε μία εντυπωσιακή έναρξη, μία άψογη εμφάνιση — ενδυματολογικά άριστη — με την τραγουδίστρια ντυμένη στα λευκά.
Με μία φωνή που θύμιζε όπερα της Βιέννης. Ίσως η καλύτερη όλων όσων ακούστηκαν έως τώρα στη Eurovision, που αντικειμενικά θα έπρεπε να ανήκει στην πρώτη τριάδα, εάν βαθμολογούνταν το τραγούδι, η εμφάνιση και η σκηνοθεσία.
Άστοχο όμως το χτένισμά της, με τα μαλλιά ράστα.
Η Αρμενία συμμετείχε με έναν πολύ καλό χορευτή, ο οποίος εξέλιξε το τραγούδι από old fashion σε μοντέρνο, δημιουργώντας έκπληξη.
Παρότι από πολλούς θεωρήθηκε συμπαθητική παρουσία, δεν έπεισε και δεν πέρασε στον διαγωνισμό.
Συμπαθέστατος ο τραγουδιστής, αλλά δυστυχώς εκτός ενδιαφερόντων του κοινού που παρακολουθεί Eurovision. Το τραγούδι κάτω του μετρίου.
Η Ελβετία μας θύμισε λίγο άνοστη Κλαυδία και λίγο συνεσταλμένη Νάνα Μούσχουρη, με τόση μαυρίλα σκηνικού.
Έως ότου, στο τέλος, βγήκε σαν ταραντούλα σε κόκκινο ιστό, που δεν υπήρχε περίπτωση να προκριθεί.
Συμπαθέστατη η ερμηνεύτρια και γλυκιά, αλλά πολύ απογοητευμένη. Το τραγούδι ωστόσο θα μπορούσε να ακουστεί σε ταινία του James Bond.
Ενδυματολογικά πολύ χαμηλή εμφάνιση.
Και ήρθε η ώρα της Κύπρου. Οι πιθανότητες γι’ αυτό το τραγούδι, που ξεσήκωσε την αρένα της Eurovision, είναι σίγουρα διαμετρικώς άκρως αντίθετες. Η Αντιγόνη εμφανίστηκε ως θεά και νικήτρια. Χορευτικά, σκηνοθεσία, ενδυματολογικά άριστη και το σημαντικότερο ότι στο τέλος έκανε τον σταυρό της. Ήταν υπέροχη.
Θα της άξιζε ένα καθολικό δωδεκάρι. Ωστόσο, πάρα πολλοί ξινίστηκαν και διαπίστωσαν ότι κόπηκε η φωνή της από τις ανάσες της.
Ο Νίκος Μουρατίδης είπε πως δεν είδε κανένα χορευτικό να εκτελεί η ίδια. Αντέδρασε η Τσιμτσιλή, αλλά αυτός το χαβά του.
Νίκο μου, όχι μόνο χόρεψε, αλλά παραχόρεψε και οι χορεύτριες ακολούθησαν το δικό της χορευτικό.
Όσο για το ότι σταματούσαν οι ανάσες της, το πρόσεξαν μόνο αυτοί οι οποίοι διυλίζουν τον κώνωπα. Γιατί το κοινό που ούρλιαζε από κάτω δεν το πρόσεξε.
Αφού το μόνο που έβλεπε είναι ένα καλογυμνασμένο κορμί, ένα λαμπερό πρόσωπο, μία κουκλάρα σε φιγούρα, μία άψογη σκηνοθετική παρουσία — που δεν είχε καμία σχέση με την Ελλάδα, αλλά ήταν κατά πολύ υψηλότερη αισθητικά — παρότι τα στοιχήματα δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι υψηλότερη στην κατάταξη της πρωτιάς. Η Αντιγόνη, με αντικειμενικά κριτήρια, θα μπορούσε να είναι η πρώτη, με το τραγούδι της ξεχωριστό, εντελώς διαφορετικό από όλα όσα ακούστηκαν στη φετινή Eurovision.
Ένα τσιφτετέλι που δεν έχει καμία σχέση με τους σύγχρονους ρυθμούς που προτάθηκαν.
Ένα τραγούδι όμως που θα μπορεί να παίζει στους ραδιοφωνικούς σταθμούς, όταν κανένα από αυτά τα οποία διακρίθηκαν και πήραν την πρωτιά, εκτός της Παπαρίζου, δεν ακούστηκε ποτέ. Ή σχεδόν ποτέ.
Η παρουσίαση της Κύπρου έγινε από τη Μαρία Κοζάκου, η οποία έχει καταγωγή από την Κύπρο και προσπάθησε να μιλήσει κυπριακά.
Η ίδια, στο τέλος του διαγωνισμού, ζήτησε συγγνώμη αν ακούστηκε ξένη σε σχέση με την προφορά της Κύπρου. Αλλά εμείς τη βρήκαμε εξαιρετικά χαριτωμένη.
Και μπράβο που το τόλμησε.
Ακολούθησε η Αυστρία, η οποία αυτό το Σάββατο θα εμφανιστεί 25η και θα κλείσει τον διαγωνισμό.
Η τραγουδίστρια μας θύμισε τη Μίλα Γιόβοβιτς σε ταινία περιπέτειας και το τραγούδι μας θύμισε λίγο Boney M. και disco.
Εκεί ανάμεσα είδαμε τους χορευτές με περικεφαλαία Μινώταυρου και κάτι άλλα περίτεχνα αλεξίσφαιρα κράνη κεφαλής, που θύμιζαν γλυπτά τέχνης.
Το τραγούδι ήταν ωραίο, η γενικότερη όμως εμφάνιση δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τον μέσο όρο.
Η Λετονία εμφανίστηκε με μία συμπαθητική φωνή. Ενδυματολογικά ήταν καλή.
Ως συμμετοχή τραγουδιού, κάτω από το μέτριο, και δεν κατόρθωσε να περάσει.
Το αποτέλεσμα ήταν προβλεπόμενο.
Η Δανία εμφανίστηκε με ένα πολύ δυνατό πρόσωπο, με μία πολύ ωραία φωνή, εξαιρετική σκηνοθετική παρουσία, εμφάνιση, χορευτικό και κοστούμια υψηλών προδιαγραφών.
Ενδυματολογικά χαρακτηρίζεται ως άριστη.
Η Δανία είναι ένα δυνατό φαβορί.
Είναι μία από τις παρουσίες που εκτόξευσε τον Β΄ Ημιτελικό της Eurovision σε υψηλότερη αξία από τον πρώτο.
Η εμφάνιση της Αυστραλίας δημιούργησε παραλήρημα.
Παρότι το τραγούδι δεν λέει πολλά, η ερμηνεύτριά του είναι εκθαμβωτική.
Η εμφάνισή της μας θύμισε μεγάλη συναυλία παγκοσμίου εμβέλειας.
Πολύ καλή τραγουδίστρια, πανέμορφη, σαν μοντέλο από πασαρέλα της Victoria’s Secret.
Η Σταματίνα Τσιμτσιλή, στην εκπομπή της, τη χαρακτήρισε αβίαστα ως Ζιζέλ.
Ήταν η ωραιότερη ενδυματολογική εμφάνιση στη φετινή Eurovision και ενδεχομένως στα τελευταία 10 χρόνια του διαγωνισμού.
Τα κρύσταλλα Swarovski που είχε το φόρεμά της ήταν περισσότερα και από το όνομα της παρουσιάστριας του φετινού ημιτελικού, της Swarovski.
Το χαμόγελό της εκθαμβωτικό, τα μάτια της, τα μαλλιά της, τα δόντια της… Σου έκοβαν την ανάσα.
Η Κατερίνα Βρανά στην ΕΡΤ, η σχολιάστρια μεταξύ των τριών, θεώρησε ότι το πιάνο που υπήρχε στο σκηνικό ήταν περιττό.
Παρά το γεγονός ότι από το πιάνο έβγαινε ο ανυψωτήρας πάνω στον οποίο αναρτήθηκε η αρτίστα και ξετρέλανε — ως εύρημα — το κοινό της αίθουσας που παρακολουθούσε τη Eurovision.
Στο σημείο αυτό, καλό είναι να μην αναφερθούμε στον σχολιασμό των τραγουδιών από τους τρεις της εκπομπής της ΕΡΤ.
Συμπαθέστατοι μεν όλοι τους, αλλά ασύγχρονοι μεταξύ τους, χωρίς ίχνος χημείας.
Τόσο που δεν ήξερε ο ένας να ατακάρει τον άλλον.
Γι’ αυτό σήμερα παρακολουθήσαμε τόσο ευχάριστα το μικρό ολιγόλεπτο αφιέρωμα στην εκπομπή της Σταματίνας Τσιμτσιλή.
Όχι απαραίτητα γιατί είναι καλύτερή τους, που ενδεχομένως και να είναι, αλλά γιατί οι συνεργάτες της διαθέτουν χημεία και δεν χαϊδεύουν τις συμμετοχές. Αλλά λένε τη γνώμη τους.
Στους σχολιαστές της ΕΡΤ δεν ακούσαμε γνώμη. Μόνο ξινίλες και κομπιάσματα.
Η μόνη που τα έλεγε κάπως έξω από τα δόντια ήταν η Κατερίνα Βρανά.
Αφήστε που κράτησαν και μυστικό το ποιον θα υποδεχτούν ο Καπουτζίδης και η Κοζάκου σήμερα στο αεροδρόμιο της Βιέννης.
Σιγά την έκπληξη!
Αυτές οι κρυάδες, αν έλειπαν από τους παρουσιαστές της ΕΡΤ, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα.
Όσο για τα ρεπορτάζ των ανταποκρίσεων στον Β΄ Ημιτελικό, όχι μόνο ήταν περιορισμένα, αλλά σχεδόν ανύπαρκτα.
Δύο «Γιουροφάν» να λένε αηδίες και να μιλάνε για βλεφαρίδες, και ένας χαμογελαστός, πολύ χαριτωμένος δημοσιογράφος, «άμαχος» όμως, μπροστά σε ένα αξιοθέατο της Βιέννης, ένα λούνα παρκ, να προσπαθεί να μας μεταδώσει ότι είδε.
Λέγοντας ότι ήταν στο ίδιο δωμάτιο με τον Ακύλα και παρακολουθούσαν μαζί από την τηλεόραση τη Eurovision.
Μπράβο. Αυτό θέλαμε κι εμείς, να μας πει τι βλέπαμε.
Κατά τ’ άλλα, συμπαθέστατος ρεπόρτερ και παρουσιαστής, δεν μας έδωσε ίχνος ρεπορτάζ.
Το μόνο που μας ξεκαθάρισε είναι ότι βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο με τον Ακύλα, που ούρλιαζε όταν βγήκε η Κύπρος.
Κι εκεί αισθανθήκαμε ότι ανακαλύψαμε την Αμερική!
Πιο κρύες, ανούσιες, ανύπαρκτες ανταποκρίσεις δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν.
Και δεν θα εξετάσουμε καθόλου το γεγονός το οποίο συζητήθηκε έντονα σε όλους τους δημοσιογραφικούς κύκλους και έκανε εξαιρετικά κακή εντύπωση, ότι δεν υπήρχε καμία δήλωση από τη Βίκυ Λέανδρος στον Α΄ Ημιτελικό.
Βγήκε η Βίκυ Λέανδρος στη Eurovision. Και δεν υπήρχε ίχνος συνέντευξης, είτε από τους παρουσιαστές της Βιέννης είτε από τους ανταποκριτές δημοσιογράφους της ΕΡΤ.
Απαράδεκτο.
Η οποία όμως τραγουδίστρια μια χαρά αγκαλιάστηκε στα καμαρίνια για τα social media με τον Ακύλα.
Αλλά για το κοινό που παρακολούθησε τη Eurovision και την Ελλάδα που τη λάτρεψε, ούτε κουβέντα.
Και αμέσως μετά ήρθε η Ουκρανία.
Υπέροχη φωνή, με πολύ μέτριο όμως τραγούδι, μέτρια ενδυματολογική εμφάνιση και μέτρια τελική παρουσία.
Παρ’ όλα αυτά προκρίθηκε.
Αυτά είναι τα μεγάλα ερωτηματικά στον διαγωνισμό της Eurovision. Και οι προβλέψεις οι οποίες δεν μπορούν να δικαιολογηθούν με τη λογική.
Άρα λοιπόν εδώ θα θεωρήσουμε σημαντικό παράγοντα το «άλογο» της σκέψης ή καλύτερα την άλογη σκέψη.
Και μια που μιλήσαμε για σκέψη…
Θα έπρεπε να κρατάνε συνεχώς στο χέρι λεξικό του Μπαμπινιώτη.
Όσο κι αν αναζητήσουμε στα ελληνικά τις λέξεις «ακτ» και «περφόρμανς», δεν θα τις βρούμε πουθενά.
Αφού δεν υπάρχουν και δεν είναι ελληνικές.
Αλλά πάνω σ’ αυτές κινήθηκε όλη η συζήτηση από τη Μπέττυ Μαγγίρα κατά την παρουσίαση της Eurovision αμέσως μετά το τέλος του Β΄ Ημιτελικού.
Σ’ αυτό το σημείο είναι ξεκάθαρο ότι η ελληνική τηλεόραση μεταδίδει εκπομπές στην ελληνική γλώσσα.
Και αυτό εννοούμε να το καταλάβουμε.
Κι αν δεν το καταλαβαίνουμε, να μη βρισκόμαστε εκεί που βρισκόμαστε.
Δεν είναι αποδεκτό να γίνεται μετάδοση από τη δημόσια ελληνική τηλεόραση και να ακούγονται μονίμως αγγλικές λέξεις.
Γιατί ίσως οι παρουσιαστές αποφεύγουν ή δεν γνωρίζουν να τις μεταφράζουν στα ελληνικά.
Ίσως γιατί έτσι νομίζουν ότι ανεβάζουν το επίπεδο της μόρφωσής τους.
Η ΕΡΤ οφείλει να προάγει την ελληνική γλώσσα.
Το ίδιο συνέβη βέβαια και από τον κύριο Καπουτζίδη, ο οποίος χρησιμοποίησε αντίστοιχες λέξεις.
Πράγμα όμως που δεν έκανε η Μαρία Κοζάκου.
Το Ηνωμένο Βασίλειο εμφανίστηκε εκτός διαγωνιστικού μέρους.
Το ρεφρέν του ήταν το 1,2,3 στα γερμανικά, με στόχο να ξεσηκώσει το κοινό του χώρου, που ήταν στην πλειοψηφία του γερμανόφωνο.
Και τα κατάφερε.
Και παρότι το τραγούδι, που από την ίδια τη χώρα επιλέχθηκε χωρίς να έχει προσδοκίες, κατόρθωσε να είναι συμπαθητικό.
Η Αλβανία εμφανίστηκε πολλά υποσχόμενη.
Επιλέγοντας ένα συναισθηματικό τραγούδι με το συναίσθημα της μάνας, όπως ακριβώς έκανε και το ελληνικό.
Ως προς τη βασική δομή συναισθημάτων είναι ίδια.
Ο Αλβανός ερμηνευτής είχε συμπαθητική φωνή.
Ήταν έξυπνα ντυμένος.
Θύμισε φιγούρα του αλβανικού εθνοσήμου.
Ενώ κανένας δεν σχολίασε το γεγονός ότι όταν εμφανίστηκε επί σκηνής, εμφανίστηκαν στο background, ακριβώς από πίσω του, δύο τεράστια λευκά φτερά, σχεδόν αγγελικά, κάτι που για άλλη μία φορά παρέπεμπε ξεκάθαρα στο αλβανικό εθνόσημο.
Μπράβο τους.
Γιατί ό,τι δεν μπόρεσαν να κάνουν άλλες χώρες για να προβάλουν τον πατριωτισμό, το κατάφεραν με έναν έξυπνα σκηνοθετικό τρόπο.
Η Αλβανία πρόβαλε καθετί εθνικό, ακόμα και τις παραδοσιακές στολές τους, εμφανίζοντας τη μάνα όχι μόνο σύγχρονα ντυμένη, αλλά και με τις παραδοσιακές φορεσιές τους.
Δεν θα υπάρχει Αλβανός που να μην αισθάνθηκε περήφανος με αυτή τη συμμετοχή.
Και η απόδειξη είναι ότι διακρίθηκε και πέρασε στον προκριματικό.
Χαρούμενη όμως έκανε το τραγούδι αυτό και την Όλγα από το πάνελ της Σταματίνας, η οποία άρχισε χαριτωμένα να κινείται, ενώ σε όλα τα προηγούμενα τραγούδια καθόταν ακίνητη.
Η Μάλτα εμφανίστηκε με μία εξαιρετική εισαγωγή.
Ο ερμηνευτής είναι ένας Λατίνος κούκλος, που προκάλεσε πολλά γελάκια σε παρέες εκπομπής, γιατί μάλλον «αναστάτωσε» κάποιους.
Στους οποίους δε θα αναφερθούμε.
Το κοινό παρακολούθησε και κατάλαβε.
Υπέροχο τραγούδι και ερμηνεία.
Εκτός στοιχηματικών συνθηκών και προβλέψεων, θα μπορούσε να ανήκει στις τρεις πρώτες θέσεις.
Ίσως το ωραιότερο αντρικό πρόσωπο της Eurovision και το πιο σέξι.
Ξετρέλανε τις γυναίκες και πολλούς άντρες.
Τον μάτιασαν, όμως, που ήταν τόσο χαμογελαστός, και μετά την ερμηνεία του τραγουδιού του σκόνταψε, κατεβαίνοντας από το κλουβί του σκηνικού μέσα στο οποίο βρισκόταν και τραγουδούσε.
Ούτε αυτό σχολιάστηκε.
Γιατί για να το σχολιάσεις πρέπει και να το παρακολουθήσεις, χωρίς να τρως πίτσες.
Αναφέρομαι στους παρουσιαστές της ΕΡΤ.
Γιατί θα έπρεπε να κρατάνε κι ένα χαρτί και ένα μολύβι.
Κι αν δεν το κρατούσαν αυτοί, ας το κρατούσαν κάποιοι από την ομάδα των δημοσιογράφων για να τους τα λένε μετά.
Πράγμα που δεν έγινε.
Και μετά εμφανίστηκε η Νορβηγία.
Ένας τόσο φρέσκος ερμηνευτής με ένα δυνατό πρόσωπο.
Κούκλος σαν τον Freddie Mercury στα νιάτα του.
Αν αυτή τη στιγμή έπρεπε να βαθμολογηθεί η συμμετοχή αυτή στον διαγωνισμό, θα έπαιρνε αναμφίβολα την πρώτη θέση, σαρώνοντας τα δωδεκάρια.
Ήταν το τραγούδι ενός σταρ και μια εμφάνιση για συναυλία.
Και τα διέθετε όλα.
Ήταν γεμάτος tattoo και είχε μαύρα νύχια.
Πολύ κοντά στα πρότυπα των νέων παιδιών, αλλά και στα σύγχρονα πρότυπα των ροκ σταρ.
Αυτό που είδαμε δεν ήταν υποψηφιότητα σε διαγωνισμό, αλλά ένα απόσπασμα από μία παγκόσμια συναυλία ποπ-ροκ σταρ.
Έγινε χαμός στο κοινό.
Ούρλιαζαν.
Ο τραγουδιστής ήταν εξαιρετικά επικοινωνιακός.
Και ας είχε ξυρισμένες μασχάλες όταν σήκωσε τα χέρια του.
Το ντύσιμό του εξαιρετικό και όλη η ομάδα του και η ορχήστρα του κάτι παραπάνω από άριστη.
Τελικά ο Β΄ Ημιτελικός ήταν κλάσεως ανώτερος από τον πρώτο.
Και ας εμφάνισε μικρότερα μερίδια τηλεθέασης στην Ελλάδα.
Μόλις δόθηκε η έναρξη της βαθμολογίας των αποτελεσμάτων, η παρουσιάστρια Swarovski μάς έκοψε την ανάσα όταν εμφανίστηκε με κορμάκι και μπότες, με τόσο Swarovski όσο και το όνομά της, και τραγούδησε και αποθεώθηκε.
Αμέσως μετά την ολοκλήρωση του δεύτερου ημιτελικού, συνδεθήκαμε με το στούντιο της ΕΡΤ.
Οι τρεις παρουσιαστές της εκπομπής σχολιασμού, η Μπέττυ Μαγγίρα, η Κατερίνα Βρανά και ο Μιχάλης Μαρίνος, σχολίασαν τον διαγωνισμό.
Δεν πήραμε ούτε μισό στοιχείο πληροφορίας.
Ακούσαμε μόνο τη γνώμη τους, που μας ήταν αδιάφορη.
Κατά τη σύνδεση με τους δύο ανταποκριτές, Θάνο Παπαχάμο και Κέλλυ Βρανάκη, δεν ακούσαμε τίποτα περισσότερο απ’ ό,τι είδαμε κατά τη μετάδοση της Eurovision από την τηλεόραση.
Σαν να μην ήταν εκεί οι ανταποκριτές.
Δεν μας έδωσαν ούτε καν τον απόηχο από το συναίσθημα, την ένταση και το παρασκήνιο του διαγωνισμού.
Δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι ο Θάνος, αντί να μιλήσει με τον Ακύλα και να πάρει δηλώσεις ή με την Αντιγόνη, βρισκόταν σε τουριστικό θέρετρο της Βιέννης για να μας πει αερολογίες.
Αυτό είναι ανεπίτρεπτο και δεν έχει καμία δικαιολογία.
Οι δημοσιογράφοι οφείλουν να επιτελούν το έργο τους και όχι να κάνουν ψυχαγωγία ξενάγησης τουριστικών ενδιαφερόντων.
Βρίσκονται εκεί για τον διαγωνισμό τραγουδιού.
Συνεπώς:
Ενημέρωση κοινού, μηδέν εις το πηλίκον.
Ψυχαγωγία κοινού, μηδέν.
Παρουσία τους στον χώρο της Eurovision, μηδέν.
Αμοιβή τους σε έξοδα αποστολής; Πολλά περισσότερα από τα μηδέν εις το πηλίκον.
Για να δούμε τι θα μας δώσει η αποστολή του παρουσιαστή της ΕΡΤ στη Βιέννη, που σήμερα τον καλοδέχτηκαν η Μαρία Κοζάκου και ο Γιώργος Καπουτζίδης.
Τα σχόλια των τριών παρουσιαστών — και κάποια του Γιώργου Καπουτζίδη — είχαν το δικό τους ενδιαφέρον.
«Εντυπωσιάζει η Γαλλία, αλλά δε συγκινεί… είναι κενό τραγούδι χωρίς συναισθηματικό φόρτο, θα πάει όμως καλά».
Δηλαδή… πρόβλεψη Πυθίας.
Η Ελβετία άρεσε στους παρουσιαστές. Αλλά δεν πέρασε.
Η Λετονία, σύμφωνα με τα σχόλιά τους, έπρεπε να περάσει. Αλλά δεν πέρασε.
Το γεγονός ότι πέρασε η Τσεχία έκανε χαρούμενο τον παρουσιαστή της ΕΡΤ. Παρ’ όλα αυτά, ο Γιώργος Καπουτζίδης βρήκε τη σύνθεση θαμπή.
Κανένας, όμως, δεν βρήκε τον Δημήτρη Κοντόπουλο και τη Βικτώρια Χαλκίτη — που ήταν οι συντελεστές του τραγουδιού της Βουλγαρίας — να μας πουν δύο λόγια.
Ή, έστω, να μας πουν ότι δεν ήταν εκεί.
Που η Βικτώρια ήταν.
Μεγάλο μείον.
Η Μπέτυ Μαγγίρα βρήκε «εξαιρετικό περφόρμερ» τον Αρμένιο συμμετέχοντα, και έκλινε το «περφόρμερ» στα αγγλικά σε όλες τις κλήσεις του.
Και μας ξαναείπε άλλες 45 φορές για το «ακτ» σε όλες τις κλήσεις του.
Τελικώς, στον τελικό του Σαββάτου, η Ελλάδα θα εμφανιστεί στην 6η θέση, δηλαδή στο Α΄ μισό του διαγωνισμού της Eurovision.
Η Κύπρος θα εμφανιστεί στην 21η θέση, δηλαδή στο Β΄ μισό της Eurovision.
Και εδώ αξίζει να σημειωθεί ένα στατιστικό δεδομένο: Οι χώρες που εμφανίζονται στις θέσεις 10–20 στον τελικό τείνουν να τα πηγαίνουν καλύτερα.
Τα τραγούδια που παίζουν πρώτα ξεχνιούνται ευκολότερα, ακόμα και αν είναι ανάμεσα στα φαβορί.
Όσο για τον Ακύλα, που οι στοιχηματικές τον έχουν μέσα στις τρεις πρώτες θέσεις, του ευχόμαστε καλή επιτυχία.
Ευχόμαστε όμως να αλλάξει λίγο το υπερφορτωμένο σκηνικό PlayStation — αυτό λέγεται σκηνοθετική άποψη — το οποίο τον εξαφανίζει από τα μάτια μας, αφού ενσωματώνεται μέσα σ’ αυτό και κυριολεκτικά δεν τον βλέπουμε.
Και η έκπληξη θα ήταν να τον δούμε με άλλη «στολή».
Γιατί είναι τόσο «μπουφανάκι και καπέλο», που στο τέλος… θα βγάλουμε την μπέμπελη.
Ωστόσο, στηρίζουμε τα όνειρά του.
Και προσθέτουμε κι αυτό που είπε ο Δημήτρης Παπανώτας:
Ότι τα όνειρα θέλουν και κόπο για να πραγματοποιηθούν — κι όχι μόνο τύχη.
Ο τελικός για τον 70ό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision θα γίνει στην Αυστρία, στις 16 Μαΐου 2026, στο Wiener Stadthalle στη Βιέννη.
Αναλυτικά η σειρά εμφάνισης των χωρών στον τελικό
1. Δανία – Søren Torpegaard Lund – Før Vi Går Hjem
2. Γερμανία – Sarah Engels – Fire
3. Ισραήλ – Noam Bettan – Michelle
4. Βέλγιο – ESSYLA – Dancing on the Ice
5. Αλβανία – Alis – Nân
6. Ελλάδα – Akylas – Ferto
7. Ουκρανία – LELÉKA – Ridnym
8. Αυστραλία – Delta Goodrem – Eclipse
9. Σερβία – LAVINA – Kraj Mene
10. Μάλτα – AIDAN – Bella
11. Τσεχία – Daniel Zizka – CROSSROADS
12. Βουλγαρία – DARA – Bangaranga
13. Κροατία – LELEK – Andromeda
14. Ηνωμένο Βασίλειο – LOOK MUM NO COMPUTER – Eins, Zwei, Drei
15. Γαλλία – Monroe – Regarde !
16. Μολδαβία – Satoshi – Viva, Moldova!
17. Φινλανδία – Linda Lampenius x Pete Parkkonen – Liekinheitin
18. Πολωνία – ALICJA – Pray
19. Λιθουανία – Lion Ceccah – Sólo Quiero Más
20. Σουηδία – FELICIA – My System
21. Κύπρος – Antigoni – JALLA
22. Ιταλία – Sal Da Vinci – Per Sempre Sì
23. Νορβηγία – JONAS LOVV – YA YA YA
24. Ρουμανία – Alexandra Căpitănescu – Choke Me
25. Αυστρία – COSMÓ – Tanzschein
Καλή επιτυχία σε όλους.
Σύμφωνα με τα τελευταία προγνωστικά, η Φινλανδία είναι το μεγάλο φαβορί της Eurovision.
Ακολουθούν:
Ελλάδα
Δανία
Γαλλία
Αυστραλία
Οι χώρες με τις περισσότερες νίκες στην ιστορία της Eurovision
Ιρλανδία – 7 νίκες
Σουηδία – 7 νίκες
Γαλλία – 5 νίκες
Λουξεμβούργο – 5 νίκες
Ηνωμένο Βασίλειο – 5 νίκες
Ολλανδία – 5 νίκες
Ισραήλ – 4 νίκες
Νορβηγία – 3 νίκες
Δανία – 3 νίκες
Ιταλία – 3 νίκες
Ουκρανία – 3 νίκες
Ελβετία – 3 νίκες
Αυστρία – 3 νίκες
Και τώρα… όλα κρίνονται το βράδυ του μεγάλου τελικού.