Του Γιάννη Αρμουτίδη
Ο πρώτος ημιτελικός της Eurovision στη Βιέννη ολοκληρώθηκε, αφήνοντας πίσω του πρόκριση για την Ελλάδα, έντονες σκηνικές εικόνες, πολιτικά φορτισμένες στιγμές, τεχνικές αδυναμίες στη μετάδοση ήχου για την ΕΡΤ και αρκετά ερωτήματα για το κατά πόσο τα αποτελέσματα αντιστοιχούσαν πλήρως σε αυτό που είδαμε στην οθόνη.
Οι χώρες που προκρίθηκαν ήταν: Ελλάδα, Φινλανδία, Βέλγιο, Σουηδία, Μολδαβία, Ισραήλ, Σερβία, Κροατία, Λιθουανία και Πολωνία. Εκτός έμειναν η Πορτογαλία, η Γεωργία, το Μαυροβούνιο, η Εσθονία και ο Άγιος Μαρίνος.
Η βραδιά άνοιξε με τη Βίκυ Λέανδρος, η οποία επέστρεψε στη Eurovision όχι ως μια απλή καλεσμένη, αλλά ως κομμάτι της ίδιας της ιστορίας του θεσμού. Η εμφάνισή της ήταν σύντομη, αλλά είχε βάρος. Η BILD τη χαρακτήρισε «Glamour pur!», δηλαδή «απόλυτη λάμψη», και όχι άδικα.
Η Λέανδρος, σχεδόν έξι δεκαετίες μετά το L’amour est bleu στη Βιέννη του 1967, στάθηκε ξανά στη σκηνή με την αύρα μιας γυναίκας που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.
View this post on Instagram
Στην ίδια έναρξη, ωστόσο, υπήρξε και η εικόνα δύο αντρών που αγκαλιάζονταν, μεγάλωναν και ξανασυναντιούνταν μέσα στο αφήγημα του βίντεο.
Για πολλούς ήταν μήνυμα συμπερίληψης.
Για άλλους ήταν μια υπερτονισμένη ιδεολογική δήλωση μέσα σε ένα οικογενειακό τηλεοπτικό προϊόν.
Η Eurovision εδώ και χρόνια κινείται σε αυτό το πεδίο: άλλοι το λένε ορατότητα, άλλοι το λένε agenda. Το βέβαιο είναι ότι η σκηνή δεν ήταν τυχαία. Ήταν συνειδητή επιλογή της παραγωγής.
Η ΕΛΛΑΔΑ, Ο ΑΚΥΛΑΣ ΚΑΙ Ο ΦΩΚΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΝΟΣ
Η ελληνική συμμετοχή με τον Ακύλα και το «Ferto» πέρασε στον τελικό. Και πέρασε αναμενόμενα. Ο Ακύλας είναι ένας εξαιρετικά ενεργητικός performer, με προσωπικότητα, νεανική ορμή και μια σκηνική παρουσία που δεν περνά απαρατήρητη. Χάρηκε τη στιγμή, το πίστεψε, το υπηρέτησε με ένταση και αυτό φάνηκε.
Όμως η δημοσιογραφική κριτική δεν μπορεί να σταματά στο «μπράβο, περάσαμε». Οφείλει να δει τι πραγματικά παρουσιάστηκε.
Η ελληνική εμφάνιση έμοιαζε αισθητικά με καρτούν από ηλεκτρονικό παιχνίδι της δεκαετίας του ’80. Αυτή θα ήταν η αντικειμενική κρίση αν βλέπαμε τη συμμετοχή από άλλη χώρα, χωρίς εθνικό συναίσθημα. Η εικόνα είχε ρυθμό, είχε χρώμα, είχε ενέργεια, αλλά δεν είχε την ανατροπή που θα δικαιολογούσε τον τόσο μεγάλο θόρυβο γύρω από τη σκηνοθετική της υπογραφή.
Το στιγμιότυπο με τον χορευτή που πέφτει κάτω και τον Ακύλα να τραβά από τη ζώνη του τις υποτιθέμενες χορδές ενός μουσικού οργάνου θύμισε έντονα παλαιότερες Eurovision στιγμές, κυρίως την Έλενα Παπαρίζου. Δεν ήταν κακό ως εύρημα, αλλά δεν ήταν και πρωτότυπο. Περισσότερο έμοιαζε με ανακύκλωση ενός γνωστού μοτίβου παρά με νέα σκηνική πρόταση.
Εδώ έρχεται και το ερώτημα για τον Φωκά Ευαγγελινό. Το όνομά του ακούστηκε πολλές φορές, σχεδόν ως εγγύηση επιτυχίας. Όμως ο τηλεθεατής δικαιούται να ρωτήσει: τι ακριβώς είδαμε που να φέρει τόσο καθαρά τη δική του υπογραφή; Ο Ακύλας χοροπηδούσε, κουνούσε το κεφάλι δεξιά και αριστερά, έδινε όλη του την ενέργεια, αλλά σε μεγάλο βαθμό έκανε αυτό που είχε ήδη δείξει ως καλλιτεχνικό ένστικτο από τις πρώτες του εμφανίσεις. Δεν φάνηκε μια σκηνοθετική σύλληψη που να απογειώνει το υλικό.
Ο Φωκάς Ευαγγελινός είναι αναμφίβολα έμπειρος και έχει συνδεθεί με μεγάλες στιγμές της Eurovision. Ακριβώς γι’ αυτό όμως η κριτική πρέπει να είναι αυστηρότερη. Όταν ένα τόσο βαρύ όνομα μπαίνει μπροστά, το αποτέλεσμα πρέπει να φαίνεται. Εδώ η σκηνοθεσία έμοιαζε περισσότερο να ακολουθεί τον Ακύλα παρά να τον μεταμορφώνει.
Ο Ακύλας, φορώντας μια ιδιαίτερα βαριά και θεατρική εμφάνιση, έδωσε την αίσθηση ενός cartoon ήρωα που κινείται σε ψηφιακό σύμπαν. Η εικόνα είχε ταυτότητα, αλλά όχι απαραίτητα κομψότητα. Ίσως θα βοηθούσε ακόμη και μια μικρή απελευθέρωση από τα γυαλιά, ώστε να φανεί περισσότερο το πρόσωπό του και η έκφρασή του. Στη Eurovision, το βλέμμα μετράει όσο και η νότα.
Και εδώ υπάρχει το βασικό συμπέρασμα: η Ελλάδα πέρασε δίκαια, αλλά δεν είδαμε εμφάνιση επιπέδου Παπαρίζου ή Σάκη Ρουβά. Ούτε καν τη διαχρονική βαρύτητα μιας Μαρινέλλας, που μπορεί να μη συνδέθηκε με πρόκριση ή νίκη, αλλά παραμένει Μαρινέλλα. Ο Ακύλας έχει υλικό, έχει ένταση, έχει νεύρο. Αλλά για να χτυπήσει δεκάδα, θα πρέπει το Ferto να πάψει να είναι απλώς ένα δυνατό act και να γίνει πραγματική τηλεοπτική στιγμή.
Μετά την εμφάνιση, ο ίδιος δήλωσε ότι δεν ήξερε ακριβώς τι ένιωσε, ότι ήθελε να δει το βίντεο και ότι του έδωσε δύναμη το ουρλιαχτό του κόσμου. Ανέφερε και τους θεατές που φορούσαν σκουφάκια σαν το δικό του. Αυτά είναι στοιχεία αυθεντικότητας. Φάνηκε ότι ζούσε κάτι μεγάλο.
Η Κέλλυ Βρανάκη από τη Βιέννη μετέφερε ότι οι ξένοι υποστηρίζουν την ελληνική συμμετοχή. Ο Θάνος Παπαχάμος, ιδιαίτερα συμπαθής ως παρουσία, ανέφερε ότι το βίντεο της Ελλάδας στο επίσημο κανάλι της Eurovision ήταν δεύτερο σε προβολές. Είπε επίσης ότι «σείστηκε η πλατεία», κάτι που, όπως σημειώθηκε, συνέβη και με τη Φινλανδία.
Το backstage «αποκλειστικό» όμως ήταν φτωχό: λίγα δευτερόλεπτα με τον Ακύλα να περπατά σε έναν διάδρομο. Εκεί η τηλεόραση έχασε την ευκαιρία να δώσει πραγματικό παρασκήνιο. Αντί για ουσία, ξανακούσαμε το αφήγημα του νέου από τις Σέρρες που ζει το όνειρό του και πάλι το όνομα του Φωκά Ευαγγελινού ως δημιουργού ενός μύθου. Μόνο που ο μύθος, για να στηθεί, χρειάζεται και εικόνα που να τον επιβεβαιώνει.
ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ
Η Μολδαβία άνοιξε το διαγωνιστικό μέρος με μια εμφάνιση που είχε κέφι, στρας και μια αισθητική που θύμιζε αθλητική ομάδα ράγκμπι σε σκηνή Eurovision. Ήταν νόστιμη ως εικόνα, αλλά μουσικά δεν έπεισε.
Η Σουηδία εμφανίστηκε με μια όμορφη τραγουδίστρια, την οποία όμως σχεδόν ποτέ δεν είδαμε ολοκληρωμένα. Πρώτα μάσκα με στρας, μετά μεγάλα γυαλιά. Μια εικόνα που έφτιαχνε μυστήριο, αλλά ταυτόχρονα κρατούσε τον τηλεθεατή σε απόσταση. Παρ’ όλα αυτά προκρίθηκε.
Η Κροατία ήταν έντονα θεατρική. Σκηνοθετικά είχε άποψη, μουσικά όμως δεν άφησε ισχυρό αποτύπωμα.
Η Πορτογαλία ήταν από τις πιο αδύναμες στιγμές. Ένα συγκρότημα πέντε ανθρώπων που δεν κατάφερε να μεταδώσει συγκίνηση ή ένταση. Ο αποκλεισμός της δεν ήταν έκπληξη, όσο κι αν στο στούντιο της ΕΡΤ φάνηκε να προκαλεί στενοχώρια. Σιγά το αυγό!
Η Γεωργία εμφανίστηκε με κίτρινες, κακόγουστες στολές που θύμιζαν playmobil και έφεραν στο μυαλό την ελληνική συμμετοχή του Μιχάλη Ρακιντζή με το «S.A.G.A.P.O.», την οποία τότε πολλοί είχαν ισοπεδώσει. Η αισθητική της Γεωργίας δεν βοήθησε το τραγούδι.
Το Μαυροβούνιο, ή Μοντενέγκρο, είχε πολύ καλή στυλιστική παρουσία. Οι εικόνες ήταν προσεγμένες, το τραγούδι αξιοπρεπές, αλλά δημιουργήθηκε εύλογη απορία για τα φωνητικά. Αν σε ένα ζωντανό live δεν βλέπουμε ποιος τραγουδά εκτός από τον βασικό ερμηνευτή, τότε πρέπει να υπάρχει σαφής ενημέρωση. Διαφορετικά δημιουργείται θολή εικόνα και αδιαφανή για το τι είναι live και τι είναι προηχογραφημένο.
Η Εσθονία σκηνοθετικά θύμισε ABBA, λίγο «Crazy Girl» από τις «Θαλασσιές τις χάντρες» του Δαλιανίδη και κάτι από «Άγγελους του Τσάρλι». Είχε όμορφα, σέξι και καλοστημένα κορίτσια, αλλά μάλλον δεν αρκούν. Δεν είναι η στιγμή που ξεχωρίζει.
Η Φινλανδία ήταν μία από τις πιο εντυπωσιακές παρουσίες. Ο τραγουδιστής είχε εμφάνιση που προκάλεσε υστερία στο κοινό της Eurovision: νέος, ωραίος, τηλεοπτικός. Δίπλα του η Linda Lampenius, με το βιολί, έδωσε μια εικόνα θεατρικής αυτοπεποίθησης. Τι άλλο εξάλλου θα έδινε με τόσο ανοιχτά πόδια! Το τραγούδι ήταν νόστιμο, όχι απαραίτητα πρώτο, αλλά η σκηνική του δύναμη ήταν αδιαμφισβήτητη. Αν δεν υπήρχε κι αυτός ο έντονος σεξισμός και η έντονη επιθυμία για προβολή του ημίγυμνου γυναικείου κορμιού ίσως τα πράγματα ήταν καλύτερα. Ωστόσο, μετά την Ελλάδα στην εμφάνιση, η Φινλανδία έδειξε σχεδόν σαν Χόλιγουντ.
Το Βέλγιο ήταν αξιοπρεπές, με άσπρα φορέματα και καθαρή εικόνα. Δεν ήταν κάτι εξαιρετικό, αλλά είχε πιο ολοκληρωμένη τηλεοπτική αισθητική από άλλες συμμετοχές.
Η Λιθουανία παρουσίασε ένα απίστευτα θεατρικό σύμπαν, κάτι ανάμεσα σε aliens και βρικόλακες, με ασημί μακιγιάζ. Δεν ήταν απαραίτητα πειστικό, αλλά ενθουσίασε τους σχολιαστές στην Αθήνα. Εκεί φάνηκε ξανά η απόσταση ανάμεσα στο τηλεοπτικό κιτς και στην προσπάθεια να παρουσιαστεί ως υψηλή αισθητική. Όταν όμως αρέσει στους σχολιαστές της Αθήνας, τα λόγια είναι περιττά!
Ο Άγιος Μαρίνος ήταν πραγματικά συλλεκτική περίπτωση. Η SENHIT έφερε σκηνή που θύμιζε Liberace στο Λας Βέγκας, με μια αισθητική υπερβολής, λάμψης και camp θεάματος. Η παρουσία του Boy George, αγνώριστου αλλά εντυπωσιακού, έδινε έξτρα βάρος στην εμφάνιση. Η συμμετοχή πόνταρε πολύ στην εικόνα του, αλλά τελικά δεν εκτιμήθηκε αρκετά και έμεινε εκτός. Κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Boy George είναι το είδωλο που μεσουρανούσε στα 80s και τώρα κέρδισε και τη σκηνή της Eurovision με την εμφάνισή του, ασχέτως αν αποκλείστηκε.
Η Πολωνία εμφανίστηκε με μοντέρνα εικόνα, χωρίς όμως κάτι ιδιαίτερο. Εδώ υπάρχει και η βασική αντίφαση της βραδιάς: τυπικά ανακοινώθηκε στις χώρες που πέρασαν, αλλά ως τηλεοπτική αίσθηση δεν άφησε αποτύπωμα πρόκρισης.
Η Σερβία, με τα «τέρατα» επί σκηνής, είχε μια εμβληματική σκηνοθετική παρουσία και ένα αρκετά νόστιμο τραγούδι. Δεν είναι απίθανο να τη δούμε στη δεκάδα του τελικού.
ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΩΣ ΣΚΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ
Όταν ήρθε το νούμερο 10, το Ισραήλ, η βραδιά άλλαξε ένταση. Ο Noam Bettan εμφανίστηκε ως ένας πολύ δυνατός τραγουδιστής, με καλοκουρδισμένο μπαλέτο και μια από τις πιο επαγγελματικές εικόνες του ημιτελικού. Πολύ εκπαιδευμένος και έτοιμος κι αυτό εκλάβετε το όπως θέλετε. Καμία άλλη συμμετοχή μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε παρουσιάσει τόσο καθαρή, στιβαρή και πειθαρχημένη σκηνική εικόνα.
Καλλιτεχνικά, το Ισραήλ ήταν μέσα στα φαβορί της βραδιάς. Πολιτικά, όμως, ήταν η πιο φορτισμένη συμμετοχή. Το Reuters έκανε λόγο για τεταμένη ατμόσφαιρα λόγω του πολέμου στη Γάζα. Το The Journal ανέφερε συνθήματα από μέρος του κοινού και απομάκρυνση τεσσάρων ατόμων από την αρένα. Το Ynet έγραψε ότι ο Bettan «άναψε» τη σκηνή, αλλά υπήρξαν αποδοκιμασίες. Η Jerusalem Post μίλησε για δυναμική και γεμάτη αυτοπεποίθηση εμφάνιση. Το Hollywood Reporter σημείωσε ότι η Eurovision ξεκίνησε υπό έντονη πολιτική σκιά.
Μετά την πρόκριση, ο εκπρόσωπος του Ισραήλ αποχώρησε με αυξημένα μέτρα ασφαλείας. Υπήρχε αυστριακή αστυνομία, ιδιωτική ασφάλεια και security του χώρου. Δεν αποχώρησε μυστικά με την έννοια της φυγάδευσης, αλλά ούτε και ελεύθερα μέσα στον κόσμο. Ήταν σαφώς προστατευμένη μετακίνηση.
ΙΤΑΛΙΑ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΕΚΤΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΡΟΥΣ
Και εκεί που η βραδιά άρχισε να κουράζει, εμφανίστηκε η Ιταλία εκτός διαγωνιστικού μέρους. Ένας τραγουδιστής που κάποιοι σχεδόν παρουσίασαν ως «παππού», αλλά στη σκηνή ήταν εκπληκτικός. Με λευκό κοστούμι τελευταίας αισθητικής, μαύρο λουστρίνι παπούτσι και εικόνα υψηλής μόδας, έδειξε πώς μπορεί να σταθεί ένας ώριμος καλλιτέχνης σε σύγχρονη τηλεοπτική σκηνή.
Η καλλονή με το νυφικό και το τούλι, που όταν αφαιρέθηκε αποκάλυψε τα χρώματα της ιταλικής σημαίας, ήταν εξαιρετικό σκηνικό εύρημα. Αν το ίδιο έκανε ο Ισραηλινός, ξετυλίγοντας από το κοστούμι του την ισραηλινή σημαία, πιθανότατα θα είχε ξεσπάσει θύελλα αντιδράσεων. Αυτό δείχνει και τα δύο μέτρα με τα οποία συχνά αντιμετωπίζονται οι συμβολισμοί. Ωστόσο οι σχολιαστές μας στην Αθήνα ξυνιστηκαν και μάσησαν τα λόγια τους! Βρήκαν ότι είναι πολύ πασέ να εμφανίζεται ένας γαμπρός και μία νύφη επί σκηνής. Δεν θέλω να σχολιάσω. Κρατάμε τουλάχιστον το μέτρο!
Η Γερμανία, επίσης εκτός διαγωνιστικού μέρους, είχε σκηνοθετική αξία. Μουσικά όμως ήταν πιο κάτω από την Ιταλία και το Ισραήλ. Η τραγουδίστρια, μέχρι την στιγμή που της αφαιρούσαν το λευκό φόρεμα, έδειχνε πιο εντυπωσιακή. Στη συνέχεια, με ολόσωμη μπεζ εφαρμοστή φόρμα, διαμάντια και χρυσό, κράτησε την εικόνα, αλλά όχι απαραίτητα τη μουσική κορύφωση.
Η ΕΡΤ, Ο ΗΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Από την αρχή της σύνδεσης με την Βιέννη και καθ όλη τη διάρκεια της μετάδοσης υπήρχε σοβαρό πρόβλημα ήχου. Αυτό βάρυνε ιδιαίτερα τον σχολιασμό.
Η Μαρία Κοζάκου ήταν επαγγελματίας εκφωνήτρια. Είχε καλή άρθρωση και ο τηλεθεατής καταλάβαινε τι έλεγε. Ο Γιώργος Καπουτζίδης, αντίθετα, σε αρκετά σημεία έδινε την αίσθηση ότι μιλούσε πιο χαλαρά, χωρίς να πατάει σε φωνήεντα και σύμφωνα , σαν να βρισκόταν σε ιδιωτικό παρεάκι και όχι σε δημόσια τηλεοπτική μετάδοση προς εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες τηλεθεατές.
Τα αστεία του συχνά έμοιαζαν να τα καταλαβαίνει περισσότερο ο ίδιος παρά το κοινό. Η Μαρία δίπλα του προσπαθούσε να κρατήσει τη ροή, αλλά η χημεία που ήθελαν να περάσουν δεν φάνηκε.
Στο τέλος ακούστηκαν και ορισμένα ακατάληπτα τσιρίγματα. Δεν ήταν σαφές αν προέρχονταν από τεχνικό μπέρδεμα στη συχνότητα ή από αυθόρμητο χιούμορ του Καπουτζίδη. Σε κάθε περίπτωση, δεν βοήθησαν.
Το κυριότερο πρόβλημα ήταν ότι η διαδικασία της βαθμολογίας και της ανακοίνωσης δεν εξηγήθηκε με σαφήνεια. Οι παρουσιαστές επαναλάμβαναν μεταφρασμένα αποσπάσματα, αλλά ο τηλεθεατής που δεν γνώριζε ήδη τον μηχανισμό της Eurovision δύσκολα θα καταλάβαινε πλήρως τι συνέβαινε.
Στο στούντιο της Αθήνας, μετά το τέλος του ημιτελικού, οι τρεις σχολιαστές προσπάθησαν να εξηγήσουν και θεωρήθηκε πολύ σημαντική κρίση τους -γι’ αυτό εξάλλου βρέθηκαν εκεί ως σχολιαστές – όσα τελικά δεν είχαν εξηγηθεί επαρκώς. Ο πιο διαβασμένος ήταν ο Μιχάλης Μαρίνος. Η Μπέττυ Μαγγίρα ήταν πανέμορφη, θα μπορούσε άνετα να σταθεί σε πασαρέλα υψηλών προδιαγραφών ή ακόμη και να παρουσιάσει τη Eurovision στη Βιέννη επί σκηνής. Μεταξύ μας ήταν ωραιότερη από την Swarovski . Καθισμένη όμως σε μια καρέκλα, με λευκό φόρεμα, δεν είχε αρκετό τηλεοπτικό υλικό να δώσει. Η Κατερίνα Βρανά, από την άλλη, εμφανίστηκε πολύ κάπως και δήθεν σε αρκετές συμμετοχές, ακόμη και εκεί όπου η υπερβολή είναι μέρος της Eurovision ταυτότητας. Και δεν της κάθισε ακόμα και το βιολί της μιλφ σταρ. Ωστόσο ήταν πολύ όμορφη, και διέθετε έξυπνες ατάκες!
ΟΙ ΑΥΣΤΡΙΑΚΟΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΕΣ
Η Victoria Swarovski, τραγουδίστρια, τηλεπαρουσιάστρια και απόγονος της γνωστής οικογένειας Swarovski, είχε εντυπωσιακή εικόνα, αλλά έμοιαζε περισσότερο με μοντέλο σε κατάσταση διαρκούς αυτοπροβολής. Το απλό κόκκινο εφαρμοστό φόρεμα ανέδειξε τη σιλουέτα της, τα φτιαγμένα χείλη της και το πολύ αδυνατισμένο σώμα της. Όταν χαμογελούσε όμως φαινόταν τα ούλα της! Πράγμα που δεν επέτρεπε ποτέ κανένα σκηνοθέτης στις μεγάλες παραγωγές. Φαίνεται όμως ότι στη σύγχρονη τηλεόραση είναι αρεστό!
Ο Michael Ostrowski, Αυστριακός ηθοποιός και σκηνοθέτης, ήταν πιο ουσιαστικός. Είχε χιούμορ, άνεση και το πλεονέκτημα μιας μεγαλύτερης ηλικίας σε έναν θεσμό που συχνά παριστάνει ότι απευθύνεται μόνο σε πολύ νεανικά κοινά. Ήταν απλός και γι’ αυτό πιο πετυχημένος. Η Eurovision προς στιγμήν απέδειξε ότι δεν έχει ηλικιακό ρατσισμό.
Στο διάλειμμα της ψηφοφορίας, το ακροβατικό θέαμα είχε υψηλές προδιαγραφές, αλλά κακή σκηνοθεσία. Τη στιγμή που ο τηλεθεατής ήθελε να δει τους ακροβάτες, η κάμερα έφευγε για να δείξει το γεμάτο κοινό. Αυτό είναι βασικό σκηνοθετικό λάθος.
ΤΕΛΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ο πρώτος ημιτελικός είχε στιγμές, αλλά όχι αριστουργήματα. Η Ελλάδα πέρασε, και αυτό είναι θετικό. Ο Ακύλας είναι ταλαντούχος, ενθουσιώδης και έχει σκηνική ενέργεια. Όμως η ελληνική εμφάνιση χρειάζεται ψύχραιμη αξιολόγηση. Δεν ήταν αποτυχία. Δεν ήταν όμως και η μεγάλη σκηνική επανάσταση που κάποιοι θέλησαν να παρουσιάσουν.
Η Φινλανδία έδειξε πιο ολοκληρωμένη. Το Ισραήλ ήταν σκηνικά άρτιο, αλλά πολιτικά φορτισμένο. Η Ιταλία, εκτός διαγωνιστικού μέρους, παρέδωσε μάθημα αισθητικής. Η Βίκυ Λέανδρος θύμισε ότι η Eurovision έχει ιστορία. Η ΕΡΤ χρειάζεται καλύτερη τεχνική μετάδοση και πιο καθαρό σχολιασμό.
Όσο για την Ελλάδα;
Το Ferto πέρασε. Τώρα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί και να μείνει στη μνήμη. Και ο Φωκάς να αποδείξει γιατί αναφέρεται συνεχώς από τους παρουσιαστές.
Καλή επιτυχία στον δεύτερο ημιτελικό στην Κύπρο. Η Κύπρος εκπροσωπείται από την Αντιγόνη και το «Jalla».
Τουλάχιστον αυτό το κορίτσι έχει αυθεντικότητα. Παρότι το τραγούδι της απέχει παρασάγγας από όσα ακούστηκαν και θα ακουστούν στη Eurovision. Τσιφτετέλι σε ένα διαγωνισμό που βαδίζει στο μέλλον.
Στη σκηνή του Wiener Stadthalle της Βιέννης, 18 χώρες θα διεκδικήσουν μία θέση στον Μεγάλο Τελικό: Βουλγαρία, Αζερμπαϊτζάν, Ρουμανία, Λουξεμβούργο, Τσεχία, Γαλλία, Αρμενία, Ελβετία, Κύπρος, Αυστρία, Λετονία, Δανία, Αυστραλία, Ουκρανία, Ηνωμένο Βασίλειο, Αλβανία, Μάλτα και Νορβηγία.