Ο Βασίλης Μηλιώνης φέτος «κλέβει» τις εντυπώσεις τόσο με τον ρόλο του Γρηγόρη στη σειρά «Porto Leone: Στη γειτονιά με τα κόκκινα φανάρια» όσο και με τον ρόλο του Ηρακλή στη σειρά «Μπαμπά σ’αγαπώ».
Ο ηθοποιός φιλοξενήθηκε στην εκπομπή «Super Κατερίνα» το πρωί της Τετάρτης και μίλησε για τις σειρές και τους ρόλους του.
« Έχω τεράστια αγωνία να δω τι θα γίνει παρακάτω αλλά νομίζω ότι το φέρετρο δεν το ανοίγουν γιατί έτσι είθισται, οι αυτόχειρες δεν κηδεύονται καν από την εκκλησία. Ο ήρωας μου δυστυχώς πεθαίνει. Ήταν ατύχημα o θάνατος του Στράτου αλλά στη δική του συνείδηση και στη συνείδηση του κόσμου, είναι σαν δολοφονία. Ο ίδιος ο ήρωας μου νιώθει ότι τον σκότωσε και οι ενοχές του τον κατακλύζουν. Για μένα είναι πολύ σωστό το ότι εξαντλήθηκε το storyline αυτού του χαρακτήρα, τα γεγονότα ήταν πολύ ισχυρά για εκείνον γι’ αυτό δεν μπόρεσε να επανέλθει ποτέ, επομένως ήταν ο μόνος δρόμος γι’ αυτό το παιδί.
Όταν γίνεται το ξεμπρόστιασμα, πάει να βρει την Αγγελική και τη ρωτάει “Μ’ αγάπησες;”. Αν του έλεγε “ναι”, πιθανά να είχαμε άλλη σειρά. Αλλά αυτό το “ναι” που δεν είπε, ήταν καταλυτικό στο να πάρει αυτή την απόφαση. Δεν ξέρω αν αγάπησε η Αγγελική τον Γρηγόρη. Νομίζω ότι τον συμπάθησε, τον λυπήθηκε ίσως αλλά για αγάπη δεν ξέρω. Με γοήτευσε η δύναμη του Γρηγόρη και η ευαισθησία του.
Θέλει τεράστια δύναμη να έχεις ευαισθησία. Και ειδικά οι καταστάσεις σ ’ένα τέτοιο κοινωνικό πλαίσιο, με τα γεγονότα να τον προλαβαίνουν, δεν του αφήνουν και πολλά περιθώρια για ευαισθησία. Και όλο το φέρει βαρέως και δεν το αντέχει. Η μόνη διέξοδος ήταν ο έρωτας, τον οποίο κι έχασε με τον χειρότερο τρόπο».
Για μένα το σημαντικό είναι ότι η κωμωδία και το δράμα εναλλάσσονται με τέτοιο τρόπο στη σειρά, με τον Γιώργο Φειδά που έχει γράψει το σενάριο και με τη σκηνοθετική ματιά του Νίκου Κρητικού. Η κωμωδία δεν προκύπτει από τις ατάκες αλλά από τις σχέσεις, είναι μια κωμωδία καταστάσεων.
Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κωμωδία χωρίς το δράμα και δεν υπάρχει δράμα χωρίς την κωμωδία. Αυτή λοιπόν η εναλλαγή είναι το πιο σημαντικό γιατί είναι έτσι η ζωή μας. Αυτό είναι το πραγματικό, αυτό είναι το ανθρώπινο».