Το παίζουν εφοπλισταράδες στην ξηρά, αλλά στη θάλασσα είναι κάτι σαν νταλικέρηδες με τάνκερ. Τα τελευταία πέντε χρόνια έχουν τρελαθεί στα λεφτά – άρα, στα χαϊλίκια, στις νέες συζύγους, στα μπότοξ και τα ακίνητα. Οχι όμως γιατί είναι ξύπνιοι -πόσω μάλλον ωραίοι-, αλλά γιατί ο από μηχανής θεός της καταστροφής δουλεύει για πάρτη τους.
Πρώτα ήταν το τζάκποτ εκατονταετίας του Covid. Οι μεταφορές έκλεισαν κι όταν ξανάνοιξαν, τα ναύλα είχαν πάει στον ουρανό. Και μετά ήρθε το Ουκρανικό. Για τον εφοπλισμό, δώσε εμπάργκο και κυρώσεις και σώσε – από εποχής Νιάρχου και Ωνάση. Κάπως έτσι διάφοροι δικοί μας βρέθηκαν στον σκιώδη στόλο των Ρώσων – είτε μεταφέροντας λαθραία ρωσικό πετρέλαιο στις δεξαμενές τους είτε συνεργώντας στην πώλησή του σε τιμές πάνω από το πλαφόν που έχει επιβληθεί διεθνώς. Για να μην πω γι’ αυτούς που αγόρασαν άρον άρον σάπια σκάφη και τα έκαναν δεξαμενόπλοια.
Oμως, η χρονιά άρχισε με αμερικανικά ελικόπτερα πάνω από το Καράκας και ρεσάλτα Αμερικανών και Αγγλογάλλων κομάντος σε τάνκερ ρωσικών συμφερόντων. Αυτά στη θάλασσα. Στην ξηρά, δηλαδή στις Βρυξέλλες, έρχεται νέο πακέτο κυρώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που φαίνεται πως θα σκληρύνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα ήταν στοχοποιημένη εδώ και καιρό εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν και η κυβέρνηση κράτησε όσο μπορούσε τα μπόσικα του εφοπλιστικού λόμπι.
Ήταν, ομολογουμένως, μια καλή πενταετία και φράγκα βγήκαν – να δούμε πού θα πάνε. Βαρκούλες και τάνκερ αρμενίσανε, αλλά τίποτε καλό -και, κυρίως, εύκολα φραγκάτο- δεν κρατάει για πολύ.