Tα «θαύματα» στον χώρο των διαφημίσεων
Η κρυφή γοητεία των επιστροφών
Αγαπημένα μου γατάκια, ξέρω πως έχετε σκυλο-βαρεθεί την ξηρά τροφή της άγευστης ενημέρωσης που σας ταΐζουν καθημερινά. Να λοιπόν ένα ωραίο «πατέ» από υγρή γατοτροφή που θα σας ξετρελάνει. Στη χρυσή εποχή των ελληνικών ΜΜΕ όλα τα λεφτά δεν ήταν στην κυκλοφορία, ήταν στη διαφήμιση. Και δεν εννοώ στη διαφημιστική δαπάνη. Εννοώ στις περίφημες επιστροφές. Για κάθε δραχμή -γιατί η ιστορία ξεκινάει από παλιά- ο διαφημιζόμενος μπορεί να έπαιρνε από τρία ως και τριάντα λεπτά πίσω. Αναλόγως του πόσα έδινε και πόσο βαρύς ήταν. Κάπως έτσι χτίστηκαν διάφορες βιλάρες στη Μύκονο για να αγναντεύουν διάφοροι αεριτζήδες τη θάλασσα των Κυκλάδων. Μόνο που μετά ο καιρός άλλαξε – σηκώθηκε ο τυφώνας της κρίσης, τους αεριτζήδες τούς πήρε ο άνεμος και τις βιλάρες πρώτα οι τράπεζες, μετά οι servicers των σάπιων χρεών και τελικά διάφοροι Ισραηλινοί και Άραβες.
Οπως όλες οι ιστορίες, έτσι και αυτή η ιστορία επαναλαμβάνεται. Από το 2019 και μετά η χώρα μπήκε στη σωστή τροχιά. Και μετά ήρθαν ο κορονοϊός και ο πακτωλός ευρωπαϊκού χρήματος. Κυβερνητικός που ξέρει μου έλεγε ότι τα τελευταία πέντε χρόνια έχουν μπει στη χώρα καμιά πενηνταριά δισ. από την Ευρώπη αλλά και αυξήσεις κεφαλαίου των μεγάλων εταιριών που έμειναν όρθιες. Από αυτά, μου εξήγησε, 30-35 δισ. έχουν πάει εκεί που πρέπει για να προχωρήσει η χώρα. Τα υπόλοιπα όμως έχουν μοιραστεί σε προγράμματα, μελέτες και κόντρα μελέτες, και κάπως έτσι φούσκωσε και η διαφημιστική δαπάνη. Οι βίλες δεν είναι πια στη Μύκονο, είναι στην Τζια. Είδατε, ας πούμε, τη νεότευκτη βίλα του Γιώργου -δίνω παντού διαφήμιση- Στάσση, πώς είναι ένα θαύμα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής; Η ΔΕΗ είναι, άλλωστε, το πετράδι του στέμματος της Ελλάδας που βγήκε από τις στάχτες του Μνημονίου – αν και τα δάση συνεχίζουν να καίγονται. Στο μεταξύ, διάφοροι που από τη μάχιμη δημοσιογραφία πέρασαν στις εταιρίες επικοινωνίας βρέθηκαν με ξενοδοχεία στην Τήνο ή στην Κρήτη. Ωραία και, κυρίως, πλουσιοπάροχα όλα αυτά. Αλλά κουτόχορτο δεν σερβίρεται πλέον. Είδατε τι μπελά βρήκαν οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ με τα προγράμματα κατάρτισης. Δεν είναι μόνο η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία που μετράει πρόβατα, είναι και οι εγχώριες Αρχές που θέλουν να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Με απλά λόγια, όλα μπροστά είναι.
Το Αλτσχάιμερ δεν κρύβεται
Μου έλεγε κάποιος που τράκαρε τον Ευάγγελο Μυτιληναίο αρχές του καλοκαιριού στο συνέδριο του Economist στην Αθηναϊκή Ριβιέρα, όπου είχε έρθει κι ο Μάριο Ντράγκι, πως τον βρήκε «βαρύ και άκεφο». ∆εν ξέρω αν το πήρε ως οιωνό και ξεπούλησε εγκαίρως τις µετοχές της Metlen. Ξέρω αυτό που ξέρουν όλοι: πως η Metlen εµφανίστηκε ως παλτό υψηλής ραπτικής, που είχε όµως πέτρες στις τσέπες. Τα ξεφτέρια στο City του Λονδίνου το έπιασαν στο λεπτό και η Metlen έχει φάει το σορτάρισµα της αρκούδας. Ενώ το πετσοκοµµένο Ebitda προκάλεσε την περασµένη εβδοµάδα σοκ και βούτα της µετοχής. ∆εν θα πω για τους ντόπιους αλογοµούρηδες και µιντιάδες που δοξάζουν τον Μυτιληναίο – αφού όλοι γνωριζόµαστε και δεν υποτιµώ τη νοηµοσύνη σας. Αλλά κάτι ξένοι οίκοι που µας είχαν φλοµώσει στις θετικές εκθέσεις για την προοπτική της Metlen τι πίνουν; Γιατί τι παίρνουν ξέρουµε…
Επισκέπτες στη Φρανκφούρτη
Κάπου διάβασα πως όποιος καλείται για επίσκεψη στο φουτουριστικό κτίριο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στη Φρανκφούρτη γίνεται αργότερα πρωθυπουργός. ∆εν θα κάνω σχόλιο, αλλά ίσχυσε -όταν ήταν αρχηγοί της αξιωµατικής αντιπολίτευσης- και για τον Αλέξη Τσίπρα και αργότερα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Θα πω µόνο πως όταν έφυγε ο δεύτερος, κάποιος έλεγε µετά στην ΕΚΤ πως ήταν ο πρώτος νορµάλ Ελληνας πολιτικός που γνώρισε. Εντάξει, δύσκολη δεκαετία για τη χώρα το διάστηµα 2009-2019. Πολύ καλύτερα -και πιο εύκολα- τα πράγµατα τώρα. Ο τελευταίος που πήγε στη Φρανκφούρτη είναι βέβαια ο Κυριάκος Πιερρακάκης. Τα υπόλοιπα τα αφήνω στη φαντασία σας. Ο ίδιος ο Πιερρακάκης, πάντως, είναι συγκρατηµένος, προσεκτικός και δουλευταράς.
Γαλλική κουζίνα
∆εν θα σας ξέφυγε η στρατηγική συµµαχία της Ακτωρ µε τη γαλλική Suez, έναν παγκόσµιο κολοσσό στη διαχείριση νερού. Αποδεικνύεται ακόµα µία φορά ότι ο Αλέξανδρος Εξάρχου έχει τον πιο υψηλό µεταβολισµό από όλους τους παίκτες του επιχειρείν στη χώρα. Ο «αρραβώνας» µε τους Γάλλους προκύπτει σκάρτα τρεις µήνες µετά τη συµφωνία-σταθµό µε τους Αµερικανούς για το LNG, που έβαλε την Ελλάδα στον χάρτη του Τραµπ. Πώς προέκυψε; Ο Εξάρχου δεν πήγε στο Παρίσι. Οι Γάλλοι όµως έχουν έρθει τουλάχιστον δύο φορές εδώ από το καλοκαίρι. Ξέρω ότι δεν ψάχτηκαν αλλού, αλλά άρχισαν την κουβέντα από την Ακτωρ, που ακούω ότι έχει πολύ καλό νέο σεφ στα γραφεία της στα Μεσόγεια. Και οι Γάλλοι, εκτός από νερά, ξέρουν κι από κουζίνα.
Τράπουλα ταρό
Οπως µου έλεγε φίλος µου στο τηλέφωνο πρόσφατα: «Στην πολιτική οι καλύτεροι αυτοσχεδιασµοί είναι αυτοί που είναι εντελώς προσχεδιασµένοι». Υπό το πρίσµα αυτό δείτε τα ραντεβού µε τους πρώην που κάνει ο Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας Κώστας Τασούλας. Νοµίζω ότι στο βάθος του µυαλού του είναι µη τυχόν δεν βγαίνει η πασιέντζα στις εκλογές του 2027 και χρειαστεί πρόσκαιρο σχήµα εθνικής ενότητας. Παρότι ακούει µε προσοχή τους επισκέπτες του, ψυχανεµίζοµαι ότι ο ανώτατος άρχων δεν έχει καµία όρεξη να του γίνει κάτι σε τράπουλα ταρό η κατάσταση. Γιατί να µην πάει στον πρόεδρο του Συµβουλίου Επικρατείας Μιχάλη Πικραµένο; Και θεσµικός και από σόι και ακόµη στη θέση του θα είναι… Για να πω κι εγώ το δικό µου: πάλι τα ίδια βλέπω. Ο Μαρξ έλεγε ότι η βία είναι η µαµή της Ιστορίας. Κάπως έτσι η κυβέρνηση εθνικής ενότητας θα ξεγεννήσει τσάκα τσάκα τον… Μητσοτάκη 3.1.