Τα αντανακλαστικά των Χαρδαλιά και Παπασταύρου στο «σκάνδαλο Αλθέα».
Θάρρος και ευαισθησία
Τον Νίκο Χαρδαλιά τον γνωρίσαμε στην πανδημία. Εκεί φάνηκε το ανάστημά του – κι από τότε δεν τον χάσαμε από τα μάτια μας. Η Ελλάδα χρειάζεται το είδος του πολιτικού που είναι πριν από όλα μαχητής. Δεν φοβάται -ή, μάλλον, για να το πω σωστά, δεν κωλώνει- να σταθεί απέναντι στα κακώς κείμενα και τα γενικώς σάπια. Αυτή την ψυχολογία θέλει η κοινωνία και αυτή τη στάση σέβεται – ακόμη για μάχες χαμένες έχει σεβασμό. Αλλά ο Χαρδαλιάς δεν είναι τύπος που χάνει μάχες – στην άσκηση εξουσίας ή και στην κάλπη. Εκλεγμένος περιφερειάρχης Αττικής, κατάλαβε το σκάνδαλο, αλλά και τον κίνδυνο με την Αλθέα. Κι έστειλε, χωρίς χρονοτριβή, κλιμάκιο ελέγχου. Και καλά έκανε. Φαντάζεστε αυτό το σάπιο μπετοκατασκεύασμα της χούντας να κουτρουβαλιαζόταν καμιά μέρα όλο μαζί στη θάλασσα; Και μάλιστα, μετά τα θαλασσοδάνεια της Eurobank στην πολύφερνη HIG Capital;
Δεν χρειάζεται να σας πω ότι η Αλθέα, το ξενοδοχείο-φάντασμα της χούντας, βρισκόταν στα χαρτοφυλάκια ακινήτων που ήταν collateral «κόκκινων» δανείων της ίδιας τράπεζας – ή, μάλλον, της ψυχοκόρης της, Do Value, που «τρέχει» ο κολλητός του Καραβία, Θεόδωρος Καλαντώνης. Κι ότι με το αεροπλανάκι δανείων και ακινήτων έχουν γεμίσει λεφτά οι τσέπες του γνωστού Πρεμ Γουάτσα.
Η ανακατασκευή «παγώνει» – είχε ήδη ρίξει «κεραυνό» και από το υπουργείο Ενέργειας, που έχει και τα περιβαλλοντικά, ο Σταύρος Παπασταύρου, όπως είχε κάνει και για ανάλογη περίπτωση στη Μήλο. Και να σας πω κάτι; Χάρη κάνουν στους τύπους της Eurobank και τους ντεμέκ επενδυτές στα δήθεν τουριστικά. Γιατί η αβλεψία κυβέρνησης και διοίκησης -λέγε με «Τέμπη»- μπορεί να οδηγήσει σε ακραία τραγικές καταστάσεις. Ο,τι δεν προλάβεις εσύ σε προλαβαίνει αργότερα αυτό. Τουλάχιστον το σκάνδαλο Αλθέα πέρασε από δύο πρόσωπα που ασκούν εξουσία με θάρρος και ευαισθησία.
Ο Καραγκιόζης στο χρηματιστήριο
Καθότι είμαι international τύπος -άλλο αν έχω πάθος με τον Ρέμο-, χάζευα προχθές το Bloomberg online πίνοντας τον εσπρέσο μου – φυσικά doppio. Τι βλέπω λοιπόν μπροστά μπροστά στην ιστοσελίδα; Πληρωμένη διαφήμιση της METLEN με φωτό βιομηχανικού μεγαλείου και ατάκα που μεταφράζω από τα αγγλικά: «Η βιομηχανική στρατηγική που πάει την Ευρώπη προς τα εμπρός». Πέθανα στα γέλια με την ιδέα που σκέφτηκε κάποιος κειμενογράφος με το αζημίωτο! Η στρατηγική πάει μπροστά, αλλά τη μετοχή την έχει πάει προς τα πίσω. Τα δίνουν όλα -όχι τα κιλά, τα λεφτά- οι Μυτιληναίοι, και διάβασα σε εγχώρια οικονομική ιστοσελίδα -από αυτές στις οποίες ακόμα και τα κόμματα στο κείμενο είναι τιμολογημένα- ότι υπάρχει έκθεση της Citi για τη μετοχή της METLEN που αποτιμάται στα πενηντάρια και περιμένουν πως θα φτάσει στα ογδοντάρια. Σοβαρά; Ενώ είναι καρφωμένη στα τριαντάρια και παραμένει η χαρά του σορτάκια; Τι να πω; Ο Καραγκιόζης φούρναρης, ο Καραγκιόζης εφοπλιστής, ο Καραγκιόζης διεθνής μεγαλοεπιχειρηματίας! Αλλά και η Citi; Αλλο ένα παράδειγμα της ανυποληψίας του διεθνούς χρηματοοικονομικού κατεστημένου, δηλαδή των ραντιέρηδων της παγκοσμιοποίησης.
Τραπεζίτες χωρίς παντελόνια
Οπως λέει και ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατά καιρούς -και φυσικά κατ’ ιδίαν, κυρίως σε ξένους υψηλούς επισκέπτες του-, «είναι κρίμα για την ελληνική πολιτική που δεν υπάρχει σοβαρή αντιπολίτευση».
Το σκέφτηκα με αφορμή τη βουλευτίνα ΠΑΣΟΚ του Βόρειου Τομέα Αθήνας, Μιλένα Αποστολάκη, που βγήκε φουνταριστή στο θέμα των ελληνικών τραπεζών. Η Μιλένα ανέδειξε το χάλι των αμέτρητων χρεώσεων που επιβάλλουν οι τράπεζες στους πελάτες τους – πλούσιους και φτωχούς, εργαζομένους και συνταξιούχους. Ολα για την κερδοφορία, ευρώ το ευρώ, με τιμολόγια υπηρεσιών, ορατά και αόρατα, που ξεπερνούν και τις ελβετικές τράπεζες.
Η κρίση τελείωσε. Μήπως να τελειώνουμε και με τη δεκαρολογική τοκογλυφία των κ. Μυλωνά, Μεγάλου, Ψάλτη και Αλογία – συγγνώμη, μπερδεύτηκα, Καραβία; Το χαμηλό σχήμα των τεσσάρων αποτελείται, βεβαίως, από άντρες – που είναι και οι πιο μουλωχτοί στις μπίζνες. Από αυτό το στοιχείο ξεκινώ τις διαπιστώσεις μου:
Πρώτον, καλά που υπάρχουν οι γυναίκες, όπως η Μιλένα, που τα χώνει χωρίς να φοβάται, αλλά και η Ελένη Βρεττού της Credia, που και την αύξηση κεφαλαίου κλείνει, σώζοντας την παρτίδα, και την τιμή των τραπεζικών διοικήσεων σώζει, καθώς μόνο αυτή φοράει παντελόνια.
Δεύτερον, το ΠΑΣΟΚ είναι αναγκαίο στην ελληνική πολιτική όπως το αλάτι στη χωριάτικη σαλάτα – θα επανέλθω σε αυτό. Ο,τι λένε στελέχη του με εμπειρία στην πολιτική, όπως η Αποστολάκη, ακούγεται και αντηχεί.
Τρίτον, πιστεύω ότι η Ελένη θα συνεχίσει μόνο να ανεβαίνει στο φιδάκι, που είναι το τραπεζικό παιχνίδι εν Ελλάδι, και είμαι περίεργος να δω πού θα φτάσει. Και πιστεύω ότι η Μιλένα θα σκίσει πάλι στον Βόρειο Τομέα, γιατί -μην αμφιβάλλετε- οι εκλογές έρχονται, αφού τα πολλά δημόσια «όχι» κάνουν ένα σιωπηλό «ναι» – η «διπλή άρνηση», που λένε.
ΠΑΣΟΚ από τα παλιά
Φουλ του «γαλάζιου» άσου στον ΟΠΕΚΕΠΕ ΙΙ – άντε και καμιά ντάμα κούπα. Πασόκους δεν βλέπω, παρά όσα διέδιδαν με τη γνωστή τους αθωότητα οι κυβερνητικοί. Του βγαίνει και αυτό του Νίκου Ανδρουλάκη, όπως του βγήκε και το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Πήγαν οι πάντες, ακόμη και αυτοί που δυσκολεύονταν να περπατήσουν. Λίγο ακόμα και θα είχαμε καμιά δευτέρα -πολιτική- παρουσία Ανδρέα Παπανδρέου και Κώστα Σημίτη! Εντάξει, σταματάω τις ιερόσυλες εξυπνάδες.
Το ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι παίρνει μπροστά, και ως μονάδες -η θυελλώδης Μιλένα, που αναφέρω σε άλλο σημείο- και ως όλον. Ή, όπως έλεγε κάποτε ο αγαπημένος μου Γιώργος Πασχαλίδης -τον θυμάστε;- ως «το άλλον όλον». Εντάξει, τον είχε επηρεάσει ο Γιώργος -«τραβάτε με κι ας κλαίω»- Βέλτσος.