Η 18χρονη Δήμητρα Ρέμπα βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού και στέκεται στο «φως» μέσα από τη ζωγραφική
- Από τον ΗΛΙΑ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ
Τη λένε Δήμητρα Ρέμπα, είναι 18 χρόνων, βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού και ονειρεύεται να αλλάξει τον κόσμο μέσα από τα σκίτσα και τις ζωγραφιές της. Μια συγκινητική ιστορία αγάπης, επιμονής και αποδοχής φέρνει σήμερα στο φως της δημοσιότητας η «Espresso».
Πρωταγωνίστριες είναι μια μητέρα και μια κόρη, που κατάφεραν να μετατρέψουν τη διαταραχή σε δημιουργία, δύναμη και ένα κοινό όραμα. Στην ιστορία της Γεωργίας Αθανασίου και της Δήμητρας Ρέμπα η τέχνη παίζει επίσης ρόλο πρωταγωνιστικό, καθώς λειτουργεί ως γέφυρα για να κατακτήσει η 18χρονη δημιουργός τη θέση που της αξίζει στην κοινωνία.
Συναντήσαμε μητέρα και κόρη σε φιλανθρωπικό bazaar για την ενίσχυση του συλλόγου «Φλόγα», που οργανώθηκε πρόσφατα από τον Ηλία Ρούμη σε αίθουσα κεντρικού ξενοδοχείου της Αθήνας. Εκεί, σε μια γωνιά γεμάτη χρώματα, σχέδια και χαμόγελα, το corner του brand Art by Dimitra R. μοιάζει από μακριά με ζωντανή απόδειξη πως η διαφορετικότητα μπορεί να γίνει δύναμη, δημιουργία και, τελικά, έμπνευση.
«Η Δήμητρα είναι ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού, λειτουργική. Από την αρχή της ζωής της πρεσβεύουμε ένα πράγμα: ότι ποτέ δεν τα παρατάμε» δηλώνει η Γεωργία Αθανασίου στην αρχή της κουβέντας μας για την «Espresso», μιλώντας με περηφάνια για την κόρη της.
Η αποδοχή, όπως τονίζει η ίδια, ήρθε από την πρώτη στιγμή. «Αποδεχτήκαμε αμέσως την ιδιαιτερότητά της και φροντίσαμε να έχει την κατάλληλη εκπαίδευση. Και θέλω να το πω σε όλους τους γονείς: η πρώιμη παρέμβαση είναι καθοριστική για το μέλλον αυτών των παιδιών».
Σήμερα η Δήμητρα είναι 18 ετών, με έναν κόσμο γεμάτο εικόνες, που μετατρέπονται σε σχέδια. «Από τα έξι της φαινόταν το ταλέντο της. Ό,τι βλέπει, μπορεί να το αποτυπώσει. Δεν είναι μόνο η ζωγραφική – έχει περάσει από οριγκάμι, πλαστελίνες, κάθε μορφή έκφρασης. Αλλά τελικά κατέληξε εκεί όπου ανήκει: στο σχέδιο, στη ζωγραφική» μας πληροφορεί η μητέρα της.
Κάπως έτσι γεννήθηκε και το brand τους. Τα «Χρωματιστά χέρια», ένα από τα πρώτα έργα της Δήμητρας, έγιναν σύμβολο. «Τα χέρια συμβολίζουν το “μαζί”. Και αυτό έχουμε ανάγκη όλοι – όχι μόνο οι άνθρωποι που ζουν με μια διαφορετικότητα» αναφέρει.
Με αυτό το μήνυμα η Γεωργία άρχισε δειλά να προωθεί τα έργα της Δήμητρας. «Έφτιαχνα ατζέντες για δώρα με το σχέδιό της. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε και μας έδωσε δύναμη να συνεχίσουμε» λέει.
Σταδιακά η σχέση των δύο γυναικών εξελίχθηκε σε κάτι βαθύτερο. «Δεν είμαστε μόνο μαμά και κόρη, είμαστε και συνεργάτιδες. Εγώ ασχολούμαι με το μάρκετινγκ και τις μακέτες, η Δήμητρα με το καλλιτεχνικό κομμάτι. Συζητάμε τιμές, με βοηθάει στην καταμέτρηση. Το “χτίζουμε” μαζί» αναφέρει.
Δίπλα τους στέκεται σαν βράχος ο Παναγιώτης, γιος της Γεωργίας και αδελφός της Δήμητρας, που αποτελεί το τρίτο μέλος αυτής της μονογονεϊκής οικογένειας. «Είμαι πραγματικά περήφανη και για τα δύο παιδιά μου» σημειώνει η μητέρα τους.
Όσο για το όνειρό τους, ακούγεται ξεκάθαρο και συγκινητικό: «Θέλουμε έναν χώρο όπου θα εκτίθενται τα έργα της Δήμητρας, θα γίνονται workshops, θα έρχεται ο κόσμος για έναν καφέ και θα μπορεί να τυπώνει εκείνη τη στιγμή τα σχέδια σε αντικείμενα. Και, πάνω απ’ όλα, να δουλεύουν εκεί άνθρωποι στο φάσμα του αυτισμού».
Η Δήμητρα Ρέμπα μιλά με τη σειρά της στην «Espresso» με απλότητα που αγγίζει την καρδιά. «Όταν ζωγραφίζω, νιώθω όμορφα. Με ηρεμεί. Δεν θέλω να αντιγράφω, θέλω να δημιουργώ δικά μου πράγματα» μας λέει με χαμόγελο.
Και συνεχίζει: «Το όνειρό μου είναι να φτιάξουμε αυτόν τον χώρο και να γίνω και επιχειρηματίας. Με κάνει ευτυχισμένη που ο κόσμος αγαπάει τη ζωγραφική μου. Μου δίνει δύναμη». Στον μικρό της κόσμο πρωταγωνιστεί και ο γάτος της. «Έχω έναν γάτο, τον Τζεφ. Τον ζωγραφίζω συνέχεια!» αναφέρει γελώντας.
«Θέλω να πω σε όλους τους γονείς να μην τα παρατάνε»
Πίσω από αυτήν τη φωτεινή ιστορία η Γεωργία δεν διστάζει να μιλήσει και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά στο φάσμα του αυτισμού και οι οικογένειές τους.
«Τα πράγματα έχουν βελτιωθεί, υπάρχει περισσότερη ενημέρωση. Αλλά λείπουν επαγγελματίες, λείπουν εξειδικευμένες δομές. Και σε επίπεδο κράτους, πολλές φορές νιώθεις ότι, αντί να πηγαίνουμε μπροστά, πάμε πίσω».
Η ίδια σχολιάζει στη συνέχεια μια πραγματικότητα που την πληγώνει: «Το να πρέπει να επανεξετάζεται ένας άνθρωπος με αυτισμό ανά πέντε χρόνια για να πάρει το επίδομα που δικαιούται, σαν να είναι κάτι που θα… περάσει, είναι παράλογο».
Κι όμως, η ίδια επιλέγει να στέκεται στο φως. «Είμαστε μια γροθιά. Εγώ, η Δήμητρα και ο γιος μου, ο Παναγιώτης. Δεχόμαστε τη διαφορετικότητα και προχωράμε» λέει.
Και στέλνει ένα μήνυμα που αξίζει να ακουστεί δυνατά: «Θα ήθελα να γίνει “μόδα” και ο αυτισμός – με την έννοια της αποδοχής. Να υπάρχει συμπερίληψη, να μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να δουλεύουν, να ζουν ισότιμα».
Το μεγαλύτερο άγχος της, όπως λέει, είναι το «μετά». «Τι θα γίνει, όταν δεν θα είμαστε εδώ; Αυτό σκέφτεται κάθε γονιός» αναφέρει.
Όμως, η ίδια δεν χάνει την πίστη της. «Θέλω να πω σε όλους τους γονείς να μην τα παρατάνε. Να αποδέχονται, να μη στιγματίζονται. Η διαφορετικότητα κρύβει τεράστια ευαισθησία και ενσυναίσθηση» λέει.
Και κλείνει με μια φράση που συμπυκνώνει όλη της την αγάπη: «Αν μου ζητούσαν να ξαναζήσω, πάλι τη Δήμητρα θα διάλεγα. Και πιστεύω πως κάθε Δήμητρα έχει το δικαίωμα να είναι ενεργό μέλος της κοινωνίας και να κάνει μεγάλα πράγματα».