Λεύκωμα του Ρόλαντ Μίλερ με φωτογραφίες μέσα από ιστορικές διαστημικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ
Οι θαρραλέοι αστροναύτες που ρίσκαραν τις ζωές τους ταξιδεύοντας στο άγνωστο θεωρούνται ήρωες. Ομως οι εκπληκτικές εγκαταστάσεις από τις οποίες εκτοξεύτηκαν και τέθηκαν σε τροχιά μένουν κλειστές και εγκαταλειμμένες. Ευτυχώς δεν ξεχάστηκαν από όλους. Ενας Αμερικανός φωτογράφος ταξίδευε επί 25 χρόνια ανά τις Ηνωμένες Πολιτείες προκειμένου να αιχμαλωτίσει με τον φακό του τις εγκαταστάσεις της NASA, που αποτέλεσαν «βήμα» για ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ανθρωπότητας.
Ο 56χρονος Ρόλαντ Μίλερ από το Ιλινόις αποφάσισε να τις δημοσιοποιήσει προσφάτως, μέσα από το βιβλίο του με τίτλο «Abandoned in place». «Νομίζω ότι πολλά παιδιά της ηλικίας μου ήθελαν να γίνουν αστροναύτες. Δυστυχώς, αναγκάστηκα να φορέσω γυαλιά στην Γ’ δημοτικού, επομένως ήξερα ότι το συγκεκριμένο επάγγελμα δεν αποτελούσε επιλογή για μένα» λέει χαρακτηριστικά, ενώ θυμάται πως ζητούσε πάντα από τους γονείς του να τον ξυπνήσουν προκειμένου να μπορέσει να παρακολουθήσει τις εκτοξεύσεις από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ.
Εκτόξευση
Το πάθος του για το Διάστημα και τα διαστημικά ταξίδια τον έστρεψε στη φωτογράφιση ιστορικών διαστημικών εγκαταστάσεων. Εως σήμερα έχει επισκεφτεί και φωτογραφίσει 16 βάσεις εκτόξευσης, ερευνητικά κέντρα και μουσεία στη Βιρτζίνια, τη Φλόριντα, την Αλαμπάμα, στο Μισισίπι, στη Λουιζιάνα, στο Τέξας, το Κάνσας, στη Γιούτα, στο Νέο Μεξικό και στην Καλιφόρνια, ωστόσο το μέρος που τον γοήτευσε περισσότερο ήταν μακράν το Ακρωτήριο Κανάβεραλ.
«Εχει τις περισσότερες άθικτες εγκαταστάσεις, αν και πολλές από αυτές είτε κατεδαφίστηκαν είτε άλλαξαν χρήση από τη μέρα που άρχισα το project. Η βάση εκτόξευσης 34 είναι η αγαπημένη μου. Είναι το μέρος από όπου έγιναν πολλές δοκιμαστικές μη επανδρωμένες εκτοξεύσεις των πυραύλων Saturn I και ΙΒ. Από εκεί εκτοξεύτηκε και η πρώτη επανδρωμένη αποστολή Apollo, η Apollo 7, ενώ από τη βάση 34 εκτοξεύτηκε και το Apollo One, που σκότωσε τον Γκας Γκρίσομ, τον Εντ Γουάιτ και τον Ρότζερ Τσάφι» εξηγεί ο Μίλερ.
Το δικό του «διαστημικό ταξίδι» άρχισε το 1984, όταν του ζητήθηκε από έναν μηχανικό περιβάλλοντος της αεροπορικής βάσης του Κανάβεραλ να τον βοηθήσει να τακτοποιήσει κάποια παλιά φωτογραφικά χημικά, γεγονός που απαιτούσε την επίσκεψή του στη βάση εκτόξευσης του προγράμματος Gemini. Ο Μίλερ μαγεύτηκε αμέσως από το θέαμα και συνειδητοποίησε ότι θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με την καταγραφή της ξεχασμένης ιστορίας του διαστημικού προγράμματος.
Για να εξασφαλίσει τις απαιτούμενες άδειες, χρειάστηκαν προσπάθειες δύο ετών, ωστόσο το αποτέλεσμα δικαίωσε τους κόπους του.