Ενα λαμπρό παράδειγμα παιδιού με αναπηρία είναι ο 19χρονος Χρίστος Ιάσων Μιχαλόπουλος, ο οποίος από μικρή ηλικία ασχολείται με τη μουσική, τραγουδώντας και παίζοντας κιθάρα, ντραμς και μπουζούκι, ενώ ταυτόχρονα είναι αθλητής στον στίβο και στην ποδηλασία.
Ο Χρίστος μένει με την οικογένειά του στην Αγία Παρασκευή και σε λίγες ημέρες τελειώνει το λύκειο. Εχει εγκεφαλική παράλυση και άτυπο αυτισμό, όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να αναπτύξει τα ταλέντα και τις δεξιοτεχνίες του. Η μητέρα του Γιοχάνα Καζάκα διηγείται στην «Espresso»: «Ακουγε από 3 χρονών μουσική με πάθος. Ηταν η μόνη λύση να μην είναι υπερκινητικό παιδί, από 7 χρονών τραγουδάει και από τα 9 έχει μάθει να παίζει ακουστική και ηλεκτρική κιθάρα και ντραμς, και τώρα μαθαίνει μπουζούκι. Παίζει ντραμς σε jam, συμμετέχει με το συγκρότημα του δασκάλου του και τραγουδάει ερασιτεχνικά σε μαγαζιά φίλων».
Η περήφανη μητέρα και ο γιος της έχουν ανεβάσει στο facebook και το Instagram κάποια από τα τραγούδια που ερμηνεύει ή παίζει με την κιθάρα και τα ντραμς του. Σε λίγες ημέρες τελειώνει το λύκειο. Επόμενος στόχος του είναι να σπουδάσει μουσική και να ασχοληθεί με τη μουσική επαγγελματικά. Η μητέρα του μας λέει για την καθημερινότητα του παιδιού της: «Η καθημερινότητά του είναι προπόνηση και ωδεία, κάνει τρεις φορές την εβδομάδα προπόνηση και έχει πάρει τέσσερα χρυσά μετάλλια στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου για ΑμεΑ και ένα ασημένιο, και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδηλάτου για ΑμεΑ δύο χρυσά και ένα χάλκινο με τον σύλλογο ΙΩΝΑΣ (που είναι σύλλογος για ΑμεΑ) και τέσσερις φορές την εβδομάδα έχει μάθημα για ντραμς, κιθάρα, μπουζούκι και τραγούδι».
Ως προς τα προβλήματα που αντιμετώπισε από μωρό, η μητέρα μάς λέει: «Εν κυήσει έπαθε εγκεφαλική αιμορραγία. Εχει κάνει πέντε χειρουργεία στο κεφάλι για βαλβίδα. Από τα τέσσερα και μετά έχει ήπια μορφή αυτισμού και ΔΕΠΥ. Φίλους έχει μόνο στο σχολείο, το αγαπάνε, δεν του φέρονται άσχημα. Είναι από το νήπιο μαζί, αλλά για να βγαίνει βόλτες με φίλους δεν έχει. Δεν σκέπτεται με τον ίδιο τρόπο με τα παιδιά της ηλικίας του και γι’ αυτό γίνεται πολλές φορές κουραστικός».
Καθημερινότητα
Ερωτηθείσα τι πρέπει να κάνει η Πολιτεία για τη βελτίωση της καθημερινότητας και την αντιμετώπιση των προβλημάτων παιδιών με αναπηρία, η μητέρα του Χρίστου μάς εξηγεί: «Τα παιδιά έχουν πολλά χαρίσματα, πέραν των προβλημάτων που έχουν, και για να αξιοποιήσουν αυτά τα χαρίσματα έχει και μεγάλο κόστος. Επίσης πρέπει να έχεις και ειδικούς ανθρώπους δίπλα στο παιδί. Αυτό από μόνο του είναι ένα μεγάλο κόστος. Εξι χρόνια για να έχει παράλληλη στήριξη για γυμνάσιο και λύκειο την πληρώναμε εμείς».
Η στήλη 4amea της «Espresso» απευθύνθηκε στον 19χρονο Χρίστο Μιχαλόπουλο, ο οποίος μας μίλησε για τα όνειρά του.
Πώς φαντάζεσαι να επικοινωνήσεις τα τραγούδια σου στον κόσμο;
Μου αρέσει να τραγουδάω και να παίζω μπροστά σε κόσμο για τον κόσμο, ακόμα δεν έχω τρόπο να επικοινωνήσω τα τραγούδια μου, ίσως στο μέλλον τα καταφέρω.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρό σου σε σχέση με τη μουσική;
Θα ήθελα να παίξω σε συναυλίες και να τραγουδάω. Πηγαίνω συχνά σε συναυλίες, με μαγεύουν.
Αν έκανες μια ευχή, ποια θα ήταν;
Θα ήθελα ένα στούντιο με όλα τα όργανα που αγαπώ, για να μπορώ να εκπαιδευτώ όσο γίνεται καλύτερα και να μπορούσα επιτέλους να κάνω μία μουσική μπάντα.
Πώς φαντάζεσαι τη ζωή σου ύστερα από 10 χρόνια;
Δεν ξέρω, δεν μπορώ να τη φανταστώ, όμως ξέρω πως αυτό που θέλω πολύ είναι να γίνω ένας καλός μουσικός για να υπάρχει πάντα η μουσική στη ζωή μου.
Ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι και πού το αφιερώνεις;
Από ροκ μου αρέσει το τραγούδι «Last time» από το συγκρότημα Paradise Lost, το αφιερώνω στον πατέρα μου και τον αδερφό μου τοn Θοδωρή και τους το παίζω εγώ συχνά στα ντραμς και στην ηλεκτρική κιθάρα. Και ακόμα ένα τραγούδι το αφιερώνω τραγουδώντας το στη μητέρα μου με αγάπη και ευγνωμοσύνη, το «Eρωτας αρχάγγελος».
Κάθε μέρα που περνάει νιώθεις πως πλησιάζεις πιο πολύ στα όνειρά σου; Αν όχι, τι σε εμποδίζει;
Δυστυχώς, υπάρχουν πολλά προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε, έτσι μου λένε οι γονείς μου, ευτυχώς που γεμίζω τις ώρες μου με τον αθλητισμό, γιατί κάνω ποδηλασία εδώ και πέντε χρόνια και ασχολούμαι εντατικά με τη μουσική. Εύχομαι όλα τα παιδιά σαν εμένα να βρουν κάτι που αγαπούν για να έχουν έναν όμορφο σκοπό στη ζωή τους και να έχουμε την απαραίτητη βοήθεια για να τα καταφέρνουμε, άλλωστε τα παιδιά σαν εμένα δεν ζητάμε πολλά. Ζητάμε μία απλή και δημιουργική καθημερινότητα, δίχως περιττές πολυτέλειες και έξοδα. Μία κιθάρα, ένα ποδήλατο και μία παρέα που να τραγουδάει μας είναι υπεραρκετά!
