Η διαδρομή σαν παραμύθι του Κώστα Δροσόπουλου, που ξεκίνησε από τα Πυρά Φωκίδας και έγινε ένας από τους πιο εμβληματικούς επιχειρηματίες της Ελλάδας.
από τον Γιάννη Αρμουτίδη
«Έχω την ψυχολογία του ανθρώπου που ξεκίνησε από τα Πυρά Φωκίδας». Η φράση αυτή δεν είναι απλώς μια εξομολόγηση – είναι το «κλειδί» για να κατανοήσει κανείς τον Κώστα Δροσόπουλο, έναν άνδρα που εδώ και πέντε δεκαετίες υπογράφει μόνο με τα αρχικά του, «Κ.Δ.», μια φιλοξενία χωρίς ανταπόδοση, μια στάση ζωής βασισμένη στη λεβεντιά, στην αλήθεια και στην αξιοπρέπεια.
Πριν από λίγο καιρό, ένας από τους πιο εμβληματικούς επιχειρηματίες της Αθήνας γιόρτασε τα 50 χρόνια του Politeia Tennis Club, ενός χώρου-συμβόλου, που δεν είναι απλώς επιχείρηση, αλλά προέκταση της ψυχής του. Είναι ένας «γιος», όπως λέει ο ίδιος, δίπλα στο «διαμάντι» και το «αστέρι» της ζωής του: την κόρη του, Μαριέττα.
Η διαδρομή του Κώστα Δροσόπουλου ξεκινά σαν παραμύθι, αλλά με σκληρές, απολύτως αληθινές σελίδες. Παιδί ακόμα, επτά ετών, φτάνει από το χωριό στην Αθήνα. Με ένα δανεικό ποδήλατο βρίσκεται έξω από τα γήπεδα τένις της Φιλοθέης. Δεν ξέρει καν τι είναι το τένις. Στέκεται και κοιτάζει. Όταν οι μπάλες φεύγουν έξω από το γήπεδο, τις μαζεύει και τις πετά πίσω. Ο προπονητής τον παρατηρεί και τον καλεί μέσα.
Στο τέλος της ημέρας, του δίνουν 2 δραχμές. Για τον μικρό Κώστα είναι σαν να του δίνουν σήμερα 5.000 ευρώ. Την επόμενη μέρα πετά την τσάντα του σχολείου και ξαναπηγαίνει. Για τέσσερα χρόνια μαζεύει μπάλες, μαθαίνει τένις, στέκεται δίπλα στα πλουσιόπαιδα. Εκεί μπαίνουν τα θεμέλια.
Τα παιδικά του χρόνια είναι λιτά. Στο χωριό, μέχρι τα 7 του, δεν έχει δοκιμάσει ούτε καραμέλα. Η μόνη γλυκιά στιγμή έρχεται όταν, ως παπαδοπαίδι, συνοδεύει τον παπά που διαβάζει τα σπίτια. Οι νοικοκυρές δίνουν ένα γλυκό στον παπά και ένα στα παιδιά. Η καραμέλα είναι πολυτέλεια. Όμως, ποτέ δεν ένιωσε μειονεκτικά. Αντίθετα, η στέρηση έγινε κίνητρο δημιουργίας.
Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό στο Λιανοκλάδι. Το δεξί του παπούτσι είναι τόσο φθαρμένο, που το δάχτυλό του βγαίνει έξω. Τα βλέμματα τον κάνουν να νιώσει αξιολύπητος. Τότε, παιδί ακόμα, πετά το παπούτσι. Προτιμά να είναι ξυπόλητος, παρά να τον λυπούνται. Όταν η μητέρα του τον ρωτά πού είναι το παπούτσι, της λέει απλώς πως το έχασε. Εκεί γεννιέται η αξιοπρέπεια που θα τον συνοδεύει για πάντα.
Ως ενήλικος, γίνεται μόνιμος τεχνικός της Πολεμικής Αεροπορίας. Παίρνει μετάθεση στον Βόλο και ιδρύει την πρώτη σχολή αντισφαίρισης. Μέσω εξετάσεων στα αγγλικά, βρίσκεται στην Αμερική για εκπαίδευση στα αεροσκάφη C-130. Στο Τέξας παίζει καθημερινά τένις με τα πλουσιόπαιδα, αποκτά τεχνογνωσία, αγοράζει πίνακες, ρακέτες και μπάλες αντί για ρολόγια και Ray-Ban.
Όταν λέει ότι θα γυρίσει στην Ελλάδα για να φτιάξει τένις κλαμπ, τον κοιτάζουν σαν τρελό και ονειροπόλο.
Το 1975 φθάνει στο Politeia Tennis Club ως προπονητής. Το 1981, χωρίς κεφάλαιο, με 2.500.000 δραχμές, αναλαμβάνει το αθλητικό κέντρο ως επιχειρηματίας. Οι εγκαταστάσεις είναι 154 τ.μ. Σήμερα ξεπερνούν τα 3.600 τ.μ. Τον αποκαλούν «βλάχο» και «καραβανά». Δεν αντιδρά. Δουλεύει μέρα νύχτα. Ό,τι βγάζει το επενδύει εις διπλούν.
Το Politeia Tennis Club εξελίσσεται σε σημείο αναφοράς – γάμοι, δεξιώσεις, κοινωνικά γεγονότα. Εκεί έρχεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ανεβαίνουν μαζί δύο ορόφους, χωρίς ασανσέρ. Τρώει σπανακόπιτα, που αγαπά ιδιαίτερα.
«Βλέπω ότι πηγαίνεις πολύ καλά. Είσαι αεικίνητος. Σε καμαρώνω» του λέει. Για τον Κώστα Δροσόπουλο είναι σαν να κατέβηκε ο Θεός στη Γη. Κάθε Δευτέρα, οι εφημερίδες γράφουν ότι «ο Πρόεδρος έφαγε στο Politeia Tennis Club». Τεράστια διαφήμιση, αλλά κυρίως ηθική δικαίωση.
Καθοριστική είναι και η 41χρονη φιλία του με την Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλα – πάρτι, εμφανίσεις, η Βίσση παρτενέρ του στα διπλά του τένις. Η κουμπαριά του με την Αννίτα Πάνια, η φιλία με τη Χριστίνα Λαμπίρη, οι δεκάδες γνωριμίες στον καλλιτεχνικό και πολιτικό κόσμο τον καθιστούν πρόσωπο-κεφάλαιο της αθηναϊκής ζωής.
Παρά τις δυσκολίες και τη σοβαρή περιπέτεια υγείας του -ανεύρυσμα και εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς το 2017- δεν χάνει ποτέ την πίστη του. «Ό,τι έχω καταφέρει το οφείλω στους γονείς μου και στον Θεό» λέει.
Η φιλανθρωπία του είναι γνωστή, αλλά ο ίδιος αποφεύγει να μιλά: δίδακτρα παιδιών, ενοίκια οικογενειών, στήριξη όπου υπάρχει ανάγκη.
Και, πάνω απ’ όλα, η οικογένεια: η σύζυγός του Ειρήνη και η κόρη του, η Μαριέττα, το αστέρι του και το διαμάντι του. Κομψή, αέρινη, με αγωγή και χάρη, συντονίζει τα πάντα στο Politeia Tennis Club και στη δική της επιχείρηση, Bride’s by Politeia Tennis Club, στην Κηφισιά. Είναι παντρεμένη με τον πλαστικό χειρουργό Γιώργο Σκούρα, μητέρα τεσσάρων κοριτσιών και συνεχίζει το όραμα.
Όταν τον ρωτούν πόσα παιδιά έχει, απαντά: «Δύο: τη Μαριέττα και το Politeia Tennis Club». Και έτσι ακριβώς θέλει να «φύγει» – έχοντας δημιουργήσει, προσφέρει και αγαπήσει.
