Με θεατές από ενός έτους η «Τελίτσα» ανεβάζει μια διαδραστική παράσταση με χρώματα και μουσικές
Βουτούν τα πόδια τους στο… υφασμάτινο ποτάμι που είναι στημένο πάνω στο θεατρικό σανίδι φορώντας βατραχοπέδιλα (για να μην πνιγούν!), 
ενώ όταν ακούνε τη μεταφορική φράση «παγώνω τον χρόνο», παίρνουν κουβέρτες και σκεπάζουν τα ρολόγια, μη τυχόν και αυτά κρυώσουν! Αυτές είναι μονάχα μερικές από τις αστείες αντιδράσεις των μικρών θεατών της παράστασης «…μήπως ονειρεύομαι;» η οποία παρουσιάζεται κάθε Κυριακή στο Θέατρο Σταθμός και απευθύνεται σε παιδιά από ενός έτους και πάνω!
Ακόμη και θεατής που… θήλαζε την ώρα της παράστασης βρέθηκε στα καθίσματα του θεάτρου για να παρακολουθήσει την περιπέτεια της μικρής Φαίδρας και του κόκκινου μπαλονιού της, που έχει γράψει και σκηνοθετήσει η Μαρία Παυλοπούλου! Υπάρχουν όμως χιουμοριστικά περιστατικά σε ένα θεατρικό με τον μέσο όρο ηλικίας των θεατών να είναι μονοψήφιος αριθμός; «Φυσικά και υπάρχουν» εξηγεί στην «Espresso» η εμπνεύστρια της παράστασης Μαρία Παυλοπούλου.
«Για παράδειγμα, σε κάποιο σημείο η Φαίδρα ζητάει πάγο για να… παγώσει τον χρόνο και μέσα σε αυτόν βάζει ένα ρολόι. Επειδή τα παιδιά δεν μπορούν να αντιληφθούν τη σύμβαση αυτή, παίρνουν το ρολόι αγκαλιά για να ζεσταθεί και να μην του ανέβει ο πυρετός! Σε αυτή την περίπτωση εννέα στις δέκα μανάδες προσπαθούν να εξηγήσουν στα παιδιά τους τι ακριβώς σημαίνει η έννοια της φράσης “παγώνω τον χρόνο”, αλλά θεωρώ πως αυτές οι διορθώσεις βάζουν φρένο στη δημιουργικότητα των μικρών».
Βέβαια οι αστείες ιστορίες δεν σταματούν εκεί. «Οταν η Φαίδρα βγάζει τις κάλτσες της για να κοιμηθεί, τα 
παιδιά θέλουν να βγάλουν και εκείνα τα παπούτσια τους και να αισθανθούν άνετα. Μάλιστα δεν είναι λίγες οι φορές που θέλουν να… βουτήξουν στο υφασμάτινο ποτάμι. Τότε το ένα προτρέπει το άλλο να προσέχει στα νερά για να μην… πνιγεί, ενώ κάποιοι θεατές φορούν και τα βατραχοπέδιλά τους!». Οι μπόμπιρες συμμετέχουν μαρτυρώντας στην πρωταγωνίστρια πού έχει πάει το μπαλόνι της, ενώ κάποιοι κλαίνε, όταν εκείνο χάνεται από τη σκηνή!
Εκπαίδευση
Μπορούν τα παιδιά αυτών των ηλικιών να παρακολουθήσουν θεατρικές παραστάσεις; «Μπορούν να κάνουν πολλά περισσότερα από αυτά που νομίζουμε. Κι αυτό σας το λέω με την ιδιότητα ενός ανθρώπου που έχει ασχοληθεί επί σειρά ετών με την εκπαίδευση των παιδιών προσχολικής ηλικίας. Οπως έχουν δείξει άλλωστε οι επιστημονικές έρευνες, μέχρι τα τρία τους χρόνια οι άνθρωποι χτίζουν την αντίληψή τους, το πώς αντιλαμβάνονται τον κόσμο».
Στο πλευρό της Φαίδρας τα παιδιά- μαζί με τους γονείς τους- επιδίδονται σε μια μεγάλη περιπέτεια προσπαθώντας να βρουν το μπαλόνι που εκείνη έχει χάσει. Περνώντας μέσα από μαξιλαρένια παράθυρα και διασχίζοντας υφασμάτινα ποτάμια οι μικροί θεατές θα περιπλανηθούν στον κόσμο συνειδητοποιώντας πόσες διαφορετικές διαστάσεις κρύβονται στα αντικείμενα που υπάρχουν γύρω μας. «Η ιστορία είναι πολύ απλή, όπως άλλωστε απλή είναι και η ζωή μας» αναφέρει η κυρία Παυλοπούλου.
«Η Φαίδρα αποφασίζει να βγάλει βόλτα το μπαλόνι της, αλλά στη συνέχεια το χάνει. Αποφασίζει λοιπόν να το ψάξει σε διάφορα σημεία όπου έχει πάει, 
καθώς και σε άλλα όπου δεν έχει πάει. Το αναζητεί μέσα στα χρώματα και παρότι δεν το βρίσκει, δεν απογοητεύεται, γιατί περνάει καλά». Μάλιστα μετά το τέλος της παράστασης -και της αναζήτησης- τα παιδιά αφήνουν τις θέσεις τους και ανεβαίνουν στην σκηνή για να περιεργαστούν από κοντά όλα τα αντικείμενα που «πρωταγωνιστούν» στο θεατρικό. «Μπορούν να παίξουν με το μπαλόνι και να αναβιώσουν μόνα τους την ιστορία» εξηγεί η εμπνεύστρια του έργου, η οποία είναι και ειδικός προσχολικής δημιουργικής εκπαίδευσης. «Να παίξουν με τις κουτάλες, ακόμη και να πιουν από το ίδιο τσάι που έπινε πριν από λίγο η Φαίδρα. Το υλικό είναι άπειρο και όλοι οι θεατές μπορούν να ασχοληθούν με κάτι. Ετσι έχουν τη δυνατότητα να επεξεργαστούν τα ερεθίσματα που λαμβάνουν».
Οπως εξηγεί η δημιουργός του θεατρικού, του οποίου η υλοποίηση είχε ξεκινήσει από την εποχή που εργαζόταν στην εκπαίδευση, η απήχηση στα παιδιά είναι μοναδική. «Μας κοιτούν με το στόμα ανοιχτό» λέει η κυρία Παυλοπούλου. «Ακόμη και θεατή που… θήλαζε την ώρα παράστασης είχαμε. Με το ένα μάτι κοιτούσε τη μητέρα του και με το άλλο τη σκηνή». Να σημειωθεί πως τους δύο ρόλους της παράστασης ερμηνεύουν η Μιράντα Βατικιώτη και η Κατερίνα Χολή.
Info: Η παράσταση της Μαρίας Παυλοπούλου με τίτλο «…μήπως ονειρεύομαι;» παρουσιάζεται από την ομάδα Τελίτσα στο Θέατρο Σταθμός (Βίκτωρος Ουγκώ 55, Μεταξουργείο). Τη μουσική της παράστασης έχει γράψει ο Χρήστος Θηβαίος.
Γιώτα Βαζούρα