Ούτε τον «Erminio» και τις καταιγίδες του έλαβε υπόψη της η «Espresso», που μαζί με άλλους 500 τυχερούς μπήκε στο θρυλικό Διογενής Studio, στη συμβολή λεωφόρου Συγγρού και Αμφιθέας, και παρακολούθησε live το προχθεσινό «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» του Λάκη Λαζόπουλου!
- Από τη Μαρία Ανδρέου
Φωτο: Βαγγέλης Μασιας
Σε μια ιδιαίτερη βραδιά, ένα 24ωρο μετά την ταφή της αγαπημένης του Μαρινέλλας, ο δημοφιλής δημιουργός βρέθηκε ξανά εκεί όπου η λατρεμένη του φίλη γνώριζε για χρόνια την αποθέωση από τους θαυμαστές της, για να την αποχαιρετήσει και από τη μικρή οθόνη με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο!
Λίγο πριν μπούμε με τον φωτογράφο της «Espresso» Βαγγέλη Μασσιά στο φουαγιέ του ιστορικού κέντρου διασκέδασης, μια παρέα φοιτητριών από την Κρήτη, τον Βόλο και τη Λάρισα, με το που ακούει ότι είμαστε από την «Espresso», μας πλησιάζει για να μας εξομολογηθεί πως είναι η τρίτη φορά που έρχεται να δει live το «Τσαντίρι» του Λάκη!
Την ίδια ζέση έχει και η γλυκιά Όλγα από την Αθήνα, φανατική θαυμάστρια του Λαζόπουλου, καθώς και εκείνη, όπως μας λέει, δεν έρχεται για πρώτη φορά!
Ο Γιώργος, ο Διονύσης και η Αργυρώ, από τη μεριά τους, αποκαλούν τον Λάκη «αδελφό» τους και μας αναφέρουν ότι ήρθαν από τη Θεσσαλονίκη μόνο και μόνο για να τον δουν!
Εκεί πετυχαίνουμε και μια παλιά μας γνωστή, καθώς στο παρελθόν έχει περάσει και εκείνη από το μεγάλο… IEK της «Espresso», τη Σάσα Σταμάτη, έχοντας μαζί τη μητέρα και τη θεία της, αλλά και τη -διάσημη πλέον- κυρία Ανθούλα, τη «μασκότ» της σατιρικής εκπομπής.
«Είμαι σαράντα χρόνια φίλη του Λάκη. Στην αρχή, του έδινα δύναμη, με χρειαζόταν, τώρα εγώ χρειάζομαι τον Λάκη» μας λέει με συγκίνηση.
Στα «άδυτα» του Λάκη με το «άρωμα» της Μαρινέλλας
Η παρουσία μας, όμως, στο προχθεσινό «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» δεν περιορίστηκε στην καταγραφή όσων έγιναν πάνω στη σκηνή, αλλά αφορούσε κυρίως το παρασκηνιακό κομμάτι, κατορθώνοντας να μπούμε εκεί όπου δεν έχουν μπει ποτέ άλλο έντυπο και κάμερα τηλεοπτικής εκπομπής: στο καμαρίνι της ανεπανάληπτης Μαρινέλλας, το οποίο πλέον αποτελεί και το «καταφύγιο ψυχής» του Λαζόπουλου!
Βλέπετε, εκεί όπου συγκεντρώνεται και μακιγιάρεται ο δημιουργός πριν ανέβει στη σκηνή, το «άρωμα» της λατρεμένης φίλης του είναι διάχυτο παντού.
Δύο κοπέλες από την παραγωγή, η Σήλια και η Πηνελόπη, μετά το «Ο.Κ.» της υπεύθυνης Ελένης Παναγοπούλου, μας κατεβάζουν τρεις ορόφους κάτω από το ισόγειο του Διογένη και πέφτουμε πάνω σε μια πόρτα που γράφει «Απαγορεύεται η είσοδος».
Την ανοίγουμε, κατεβαίνουμε και άλλα σκαλιά και βλέπουμε την πόρτα που γράφει «Λάκης Λαζόπουλος», απέναντι από εκείνες που έχουν κολλημένο το χαρτί με τα ονόματα του Χρήστου Μάστορα και της Χρύσας Ρώπα, των καλεσμένων της εκπομπής.
Αρχικά, βλέπουμε τη Ρώπα που πηγαινοέρχεται στο καμαρίνι του Λάκη, χτυπά διακριτικά την πόρτα, φωνάζει «Λάκη μου» και ζητά διευκρινίσεις για το κείμενο που της έχει δώσει.
Εμφανίζεται ο ίδιος και μας ρωτά αν θέλουμε έναν καφέ ή ένα αναψυκτικό, συστήνοντάς μας στην επί 22 χρόνια μακιγιέζ του, την Κερασία Κούη.
Κάθεται στην καρέκλα και εκείνη αρχίζει να τον μακιγιάρει, ενώ ο επί 30 χρόνια κομμωτής του, ο Λευτέρης Αρχοντίτσης, του φτιάχνει ταυτόχρονα τα μαλλιά λέγοντάς μας: «Ο Λάκης είναι πολύ καλός μου φίλος πρώτα από όλα και ύστερα καλός συνεργάτης. Με τον Λάκη δημιουργώ. Είμαι ο προσωπικός του κομμωτής και πίνω νερό στο όνομά του. Να το γράψεις όπως το λέω! Για μένα πάνω από όλα ο Λάκης είναι καλός άνθρωπος».
Η Κερασία, από τη μεριά της, μας λέει πως είναι πολύ απαιτητικός από τους συνεργάτες του, γι’ αυτό ταίριαξαν, αφού και εκείνη είναι τελειομανής!
Η πόρτα χτυπάει και η ενδυματολόγος του, Κατερίνα Παπανικολάου, με την οποία συνεργάζεται και στο θέατρο, φέρνει τα κοστούμια του σε κρεμάστρες, τονίζοντάς μας πόσο αφοσιωμένος είναι στη δουλειά του.
Την ώρα που μακιγιάρεται, εξερευνούμε τον χώρο και το μάτι πέφτει σε έναν Καραγκιόζη!
«Δώρο», μας λέει ο Λαζόπουλος χαμογελώντας.
Από τον χώρο του μακιγιάζ μεταφερόμαστε στο μικρό καθιστικό του καμαρινιού του. Στο τραπέζι βρίσκονται το κινητό του, είναι στη… σίγαση, οι σελίδες με το κείμενο ροής που έχει γράψει ο ίδιος, η σαλάτα του και λίγα μήλα, που του αρέσουν.
Κάθεται στην καρέκλα και, συγκινημένος, μας λέει ότι αυτό ήταν το καμαρίνι της Μαρινέλλας όταν τραγουδούσε στον Διογένη.
«Με περίμενε η Μαρινέλλα σ’ αυτό το δωμάτιο μετά το πρόγραμμά της. Νομίζω, ρε παιδιά, σήμερα ότι θα ανοίξει η πόρτα και θα μπει μέσα» λέει με έναν κόμπο στον λαιμό και το βλέμμα του «φεύγει».
«Εδώ και δύο χρόνια που συνεργάζομαι με το Mega, το “Τσαντίρι” βγαίνει στον Διογένη, και πάντα νιώθω μια θαλπωρή σε αυτό το καμαρίνι, σε αυτούς τους διαδρόμους, γιατί εδώ δούλεψε για χρόνια και η Μαρινέλλα μου…»
Ρώπα – Μάστορας μόνο στον φακό της «Espresso»
Η ώρα τρέχει!
Έρχεται ο Χρήστος Μάστορας, μπαίνει στο δικό του καμαρίνι, με τους Λαζόπουλο και Ρώπα να τον υποδέχονται, και όλοι με μια φωνή μάς λένε να τους τραβήξουμε φωτογραφία!
Η Χρύσα Ρώπα, μάλιστα, μας λέει: «Από το 2004 είμαι δίπλα στον Λάκη, στο “Τσαντίρι”. Είχαμε καιρό να βρεθούμε. Να μου συγχωρήσετε το τρακ, όμως πάντα στο “Τσαντίρι” έχω τρακ. Ο Λάκης μού δίνει πάντα το ελεύθερο στη σκηνή. Γιατί η σάτιρα θέλει ελευθερία».
Λίγα λεπτά αργότερα, ο Χρήστος Μάστορας, ο κινηματογραφικός Στέλιος Καζαντζίδης, βγαίνοντας στη σκηνή, θα πει για τη Μαρινέλλα, συγκινώντας τους πάντες, πως ήταν κοντά στην ψυχή της, ότι αυτό έγινε μέσα από την ταινία «Υπάρχω» και πως η Μαρινέλλα, από Κίτσα, έγινε η μεγαλύτερη σταρ αυτού του τόπου!
Στα βήματά του λίγο πριν εκείνος βγει στη σκηνή
Ο φωτογράφος της «Espresso», ύστερα από ένα νεύμα του Λάκη, τον ακολουθεί στον διάδρομο, στον ανελκυστήρα, και μαζί βγαίνουν και οι δύο στη σκηνή.
Σκηνοθέτης, τεχνικοί, καμεραμέν και μια λαοθάλασσα περιμένουν την έναρξη, με την «Espresso» να καταγράφει τον δημιουργό έτσι όπως δεν τον δείχνουν οι κάμερες!
Στα διαλείμματα για διαφημιστικά μηνύματα, ο κόσμος χορεύει, ενώ η βροχή έξω του δίνει και καταλαβαίνει. Τίποτα, όμως, δεν πτοεί κανέναν.
Το «Τσαντίρι» είναι εκτόνωση και ο Λάκης φωτογραφίζεται μαζί με τον κόσμο, ενώ δέχεται την περιποίηση των συνεργατών του.
Ξανά on air, με τον ίδιο να μιλά με συγκίνηση για τη «δική του» Μαρινέλλα, με το φινάλε να φέρνει δάκρυα σε όλους.
Είναι η στιγμή που αφηγείται μια προσωπική ιστορία: «Ήταν μετά τον θάνατο της γυναίκας μου. Η Μαρινέλλα ήρθε από το σπίτι μου στις 9 και έφυγε στις 03.30 τη νύχτα. Της Τασούλας το αγαπημένο τραγούδι ήταν το “Αγόρι μου, στολίδι μου”. Αυτό μου τραγουδούσε. Όλες οι ερωτευμένες γυναίκες το έχετε πει. Στις 3 τη νύχτα, μου λέει η Μαρινέλλα φεύγοντας, έξω από το σπίτι μου: “Έλα εδώ”. Και μου τραγουδάει όλο το τραγούδι στο αυτί μου…»
