Ο Νίκος Πλακιάς παραχώρησε στην διαδικτυακή εκπομπή «ΝΕΑ», Face 2 Face της Κατερίνας Παναγοπούλου. Αναφέρθηκε στην τραγική νύχτα των Τεμπών και ειδικότερα εστίασε στις τελευταίες στιγμές των κοριτσιών του και της ανιψιάς του, όπως τις έμαθε αργότερα από άλλη επιβάτιδα.
«Γυρίζοντας από τη δουλειά και κάθομαι στον καναπέ για να ξεκουραστώ και να πάμε για ύπνο, όπως ο καθένας μας. Έχω το κινητό στα χέρια και χαζεύω τα νέα της ημέρας. Και εκεί στη ροή των ειδήσεων βλέπω ότι υπάρχει εκτροχιασμός τρένου. Δε μου πήγε το μυαλό στην αρχή ότι μπορεί να είναι το τρένο από τα κορίτσια. Είπαν ότι δεν ήταν το τρένο το Ι62 που ανέβαινε από Αθήνα, ότι ήταν η αμαξοστοιχία η οποία κατέβαινε από Θεσσαλονίκη. Εκεί καθησυχάστηκα και λέω μέσα μου “Νίκο, την γλιτώσαν”.
Έτσι ακριβώς αντέδρασα. Και είμαι παγωμένος στο κινητό, ακόμα δεν έχω πει σε κανέναν τίποτα. Δυστυχώς, μετά από λίγο είπαν ότι πρόκειται για σύγκρουση εμπορικής αμαξοστοιχίας με επιβατικής, η οποία ανέβαινε από Αθήνα. Εκεί με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα» ανέφερε ο Νίκος Πλακιάς στην Κατερίνα Παναγοπούλου.
Για τις τελευταίες στιγμές των κοριτσιών, όπως τις έμαθε αργότερα από άλλη επιβάτιδα, είπε: «Την βρήκε η σύζυγός μου μαζί με τον αδελφό μου και τη σύζυγο του αδερφού μου τις πρώτες ημέρες στο δικαστικό μέγαρο έξω από τη Λάρισα. Είχαμε φωτογραφία μέσα από το κουπέ, από τις τελευταίες στιγμές από τα κορίτσια, η οποία έδειχνε και τη συγκεκριμένη.
Την ρώτησε η Μάρθα με τη Σοφία και μας είπε τι συζητούσαν τα παιδιά μας. Συζητούσαν γιατί η Αναστασία Μαρία, η ανιψιά μου, είχε τα γενέθλια στις 8 Μαρτίου. Μέσα στο βαγόνι ήταν ακόμη μια φοιτήτρια της οδοντιατρικής, η Αναστασία η Αδαμίδου, και γνωρίστηκαν και με την κοπέλα μέσα στο κουπέ και την κάλεσαν και αυτή να έρθει στα γενέθλια από την Αναστασία εδώ στην περιοχή μας.
Μας τα εξιστόρησε όλα αυτά, οπότε δεν μπορούσε να μας πει ψέματα γιατί γνώριζε ημερομηνίες. Δεν σας κρύβω ότι χθες το απόγευμα είχα ένα τηλέφωνο από έναν επιβάτη ο οποίος κατέβηκε στη Λάρισα και ήταν στο κουπέ μπροστά από τα κορίτσια. Ήθελε να μου πει ότι: «Ξέρεις, κύριε Πλακιά, ήθελα τρία χρόνια να σας πάρω ένα τηλέφωνο και δεν έβρισκα το κουράγιο και σας πήρα σήμερα να σας πω ότι τα κορίτσια τα ακούγαμε σε όλα τα κουπέ, από τις φωνές τους και από τα γέλια τους. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, ήταν χαρούμενα και θυμάμαι γελούσαν πάρα πολύ, Νίκο,δεν μπορείς να φανταστείς».