Η μηχανή του χρόνου

■ Η ανθρώπινη φαντασία ■ Ανέκαθεν ο άνθρωπος εκστασιαζόταν με τη σκέψη πως θα μπορούσε να ταξιδέψει στον χρόνο. Πως θα μπορούσε να επισκεφτεί το παρελθόν, να δει αγαπημένα πρόσωπα που έχουν φύγει από τη ζωή, να…

Η ανθρώπινη φαντασία

Ανέκαθεν ο άνθρωπος εκστασιαζόταν με τη σκέψη πως θα μπορούσε να ταξιδέψει στον χρόνο. Πως θα μπορούσε να επισκεφτεί το παρελθόν, να δει αγαπημένα πρόσωπα που έχουν φύγει από τη ζωή, να συναντήσει όμορφες στιγμές του που ποτέ δεν επαναλήφθηκαν ξανά και ενδεχομένως να παρέμβει -εφόσον μπορούσε- σε λάθη που είχε διαπράξει, ώστε να τα διορθώσει. Αυτή η επιθυμία του βρήκε καταφύγιο στα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας, πολλά από τα οποία έγιναν κινηματογραφικές υπερπαραγωγές.

Η νουβέλα «The Time Machine» του Ηerbert G. Wells, που κυκλοφόρησε το 1895 και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, αποτέλεσε τη βάση για δύο επιτυχημένα κινηματογραφικά σενάρια που έγιναν ταινίες. Ο Αγγλος συγγραφέας με τη φαντασία του άνοιξε το δικό του παράθυρο στον χρόνο δίνοντας αφορμή αργότερα και σε άλλους να ασχοληθούν, ενώ δίκαια χαρακτηρίστηκε «πατέρας της επιστημονικής φαντασίας».


aw4fr 3Ταξίδια στους ωκεανούς των αιώνων

Οσες φορές και αν παρατήρησα από τα παιδικά μου χρόνια τον λεπτοδείκτη στο τεράστιο ρολόι της εκκλησίας πλάι στην κεντρική πλατεία, συνεχίζει να κάνει το ίδιο μονότονο, σταθερό, ρυθμικό και δεξιόστροφο ταξίδι του χωρίς διακοπή. Τις περιστροφές του ακολουθεί πιο ράθυμα ο ωροδείκτης, όμως και οι δύο τόσο καιρό δείχνουν ακούραστοι μετρώντας τον χρόνο.

ΑΠΟ ΤΟΝ
ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΑΝΤΩΝΑΚΗ

Λεπτά, ώρες, εικοσιτετράωρα, εβδομάδες, μήνες, χρόνια διαδέχονται συνεχώς το ένα το άλλο και χάνονται εκεί κάπου στα βάθη της παιδικής μου μνήμης, τότε που το ρολόι και οι χτύποι του ανά μία ώρα αποτελούσαν ορόσημο για πολλούς αθώους συνειρμούς και υποθέσεις. Ολα καθορίζονταν από ένα ρολόι, όπως ο απαράβατος χρόνος για το διάβασμα, οι μετρημένες στιγμές ξεγνοιασιάς για παιχνίδι, η ώρα του φαγητού και του αναπόφευκτου βραδινού ύπνου και το επιτακτικό πρωινό εγερτήριο για την κατάλληλη προετοιμασία πριν από το σχολείο και αργότερα για την εργασία…

Του Απόστολου Αντωνάκη

Εστω κι αν όλα αυτά σκεπάστηκαν από νέες καταστάσεις που τα διαδέχτηκαν, το ρολόι, οι χτύποι του και τα δρομολόγια των γερασμένων δεικτών του συνεχίζουν το ίδιο δρομολόγιο ακατάπαυστα, προσπαθώντας να μου μεταδώσουν ένα μήνυμα. Ισως τη ματαιοδοξία του ανθρώπου που προσπαθεί να μετρήσει κάτι πολύ μεγάλο και απροσδιόριστο προσπαθώντας να το χωρέσει στα μικρά δικά του ουτοπικά δεδομένα.

Τι είναι τελικά ο χρόνος; Μήπως είναι, άραγε, ένα μέτρημα μιας ζωής γεμάτης από χαραυγές και ηλιοβασιλέματα; Οι παγερές νύχτες, τα ηλιοφώτιστα πρωινά, τα ζεστά μεσημέρια κάτω από το λιοπύρι και οι ξάστερες νύχτες;

Είναι ενδεχομένως οι μέρες με τις επιτυχίες και τα χαμόγελα και ο κοπιαστικός ανήφορος της ζωής που σε περιβάλλει με απροσδόκητες εξελίξεις που γεννούν αμέτρητα -αναπάντητα τις περισσότερες φορές- ερωτήματα;

Μήπως τελικά είναι αυτό το μυστηριώδες βιολογικό ρολόι που μας γερνά αφαιρώντας μας τη φρεσκάδα και το σφρίγος της νιότης και μας κάνει να υποθέτουμε πως ο ίδιος ο χρόνος γεννιέται, μεγαλώνει και πεθαίνει μαζί μας;

Πώς θα μπορούσαμε να φανταστούμε πιο ξεκάθαρα τον χρόνο; Σαν μια αυθαίρετη προσωποποίηση του ανθρώπου που τον απεικονίζει με τα δικά του ψεγάδια και του φορτώνει την ηλικιακή φθορά προκειμένου να καταλάβει τις δικές του υπαρξιακές ανησυχίες; Εχει άμεση σχέση με τη ζωή μας ο χρόνος και αν, ναι, πώς επιδρά σε αυτήν;

Οι επιστημονικές σκέψεις

Πολλοί φυσικοί επιστήμονες προσπαθώντας να κατανοήσουν το φαινόμενο του χρόνου ανέπτυξαν διάφορες ρεαλιστικές αλλά και περισσότερο τολμηρές θεωρίες, από τις οποίες άλλες απορρίφθηκαν κι άλλες υιοθετήθηκαν εν μέρει προκειμένου να μελετηθούν περαιτέρω και να τεκμηριωθούν.

Ανάμεσα σε αυτές κυριαρχεί η θεωρία της σχετικότητας του Αλβέρτου Αϊνστάιν, η οποία γέννησε τη θεωρία των παράλληλων χορδών, μια πολύπλοκη επιστημονική άποψη η οποία μας βάζει σε πολύ βαθιά «νερά»…

Σε αυτές τις θεωρίες κυρίως ανακαλύπτεις πως ο χρόνος δεν είναι ένα ευθύγραμμο άνυσμα, αλλά σε συνάρτηση με την ύλη και με την ταχύτητα αποκτά μία άπειρη χωροχρονική υπόσταση. Η έννοια του χωροχρόνου που προκύπτει στη συνέχεια από άλλες επιστημονικές προσεγγίσεις αγγίζει θεωρίες για παράλληλα Σύμπαντα ή παράλληλους Κόσμους και ανοίγει αινιγματικές χρονοπύλες στην έρευνα, η οποία προσπαθεί να επεξηγήσει τα μυστηριώδη φαινόμενα των χρονικών «ρωγμών» και τοπικές ιδιότροπες στρεβλώσεις του χρόνου. Και αναρωτιέμαι πόσο στενά δεμένος είναι ο χρόνος με τον χώρο, πώς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και μέχρι πού φτάνουν; Τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τη φαινομενικά συνηθισμένη διαδικασία της καθημερινότητάς μας. Κι αυτή η διάρκεια της ζωής που ισοδυναμεί με ένα σβέλτο βλεφάρισμα στην απεραντοσύνη του χρόνου μήπως αποτελεί μέρος μιας ατέλειωτης διαδικασίας την οποία αδυνατούμε να αντιληφθούμε;

Αρκετά περιστατικά που έχουν επίσημα καταγραφεί και σχετίζονται με στρεβλώσεις του χρόνου ερευνήθηκαν σε βάθος από ειδικούς, ωστόσο μέχρι σήμερα δεν διατυπώθηκε επίσημα κάποιο τεκμηριωμένο επιστημονικό συμπέρασμα. Και παρότι υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που προκαλούν το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινής γνώμης ελάχιστα από αυτά δημοσιοποιούνται και γίνεται λόγος γι’ αυτά…

Μια ιστορία

Ο δρ Raul Rios Centeno, ιατρός και ερευνητής ψυχικών φαινομένων που σχετίζονται με το παραφυσικό, αφηγείται στον δημοσιογράφο Scott μια ηχογραφημένη ιστορία που του διηγήθηκε μια 30χρονη ασθενής του, η οποία απευθύνθηκε σε αυτόν ύστερα από ένα σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο που συνοδεύτηκε από ημιπληγία, δηλαδή συνολική παράλυση της μιας πλευράς του σώματός της.

«Ημουν σε έναν γνωστό χώρο κατασκήνωσης του Μarkahnasi, εκεί που βρίσκεται το γνωστό “πέτρινο δάσος”, 35 μίλια ανατολικά από τη Λίμα, την πρωτεύουσα του Περού. Μαζί με φίλους που αγαπούσαν την περιπέτεια βγήκαμε για νυχτερινή εξερεύνηση της γύρω περιοχής. Σε κάποιο σημείο αρχίσαμε να ακούμε ξαφνικά ήχους μουσικής, ενώ μπροστά μας φάνηκε το περίγραμμα μιας πέτρινης καλύβας που φωτιζόταν από έναν αναμμένο δαυλό. Πλησιάζοντας για να δω καλύτερα ένιωσα μια έντονη παγωνιά να με τυλίγει, στην οποία δεν έδωσα σημασία. Κόλλησα το κεφάλι μου στη μισάνοιχτη πόρτα και είδα άνδρες και γυναίκες να διασκεδάζουν ντυμένοι με ενδυμασίες του 17ου αιώνα. Προσπάθησα να προχωρήσω προς το εσωτερικό, όμως μία από τις φίλες μου με τράβηξε με δύναμη πίσω. Τότε παρέλυσε το σώμα μου, το μυαλό μου θόλωσε κι ένιωσα έντονη ζαλάδα».

Το σώμα της γυναίκας πιθανότατα εκτέθηκε σε μία χωροχρονική δίνη, σε ένα στιγμιαίο φαινόμενο χωροχρονικής στρέβλωσης. Το τμήμα του σώματος που εκτέθηκε σε αυτό υπέστη βλάβη που ξεκινούσε από τον εγκέφαλο, ενώ το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα έδειξε δυσλειτουργία στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου καταγράφοντας μια εκπομπή ανώμαλων ηλεκτρικών κυμάτων. Η ιστορία επιβεβαιώθηκε από τους φίλους της 30χρονης που τη συνόδευαν, ωστόσο το περιστατικό κατατάσσεται στις παραφυσικές εμπειρίες.

Αεροπορική επιδρομή από το μέλλον

Το 1932 ο J. Bernard Hutton, ρεπόρτερ γερμανικής εφημερίδας, και ο συνάδελφός του φωτογράφος Joachim Brandt επισκέφτηκαν τα ναυπηγεία Altona, κοντά στην πόλη του Αμβούργου, προκειμένου να διεκπεραιώσουν ρεπορτάζ που τους είχε ανατεθεί. Αφού ξεναγήθηκαν για ώρες από έναν εξειδικευμένο υπάλληλο στις ναυπηγικές εγκαταστάσεις οδηγήθηκαν προς το αυτοκίνητό τους, όταν άκουσαν πάνω από τα κεφάλια τους θόρυβο αεροσκαφών. Σκέφτηκαν πως επρόκειτο για συνηθισμένες δοκιμαστικές πτήσεις και συνέχισαν την πορεία τους, όταν άκουσαν ξαφνικά μέσα σε ένα ξαφνικό πανδαιμόνιο δεκάδες βόμβες να εκρήγνυνται και το κροτάλισμα των αντιαεροπορικών πυρών.

Ο ουρανός σκοτείνιασε γρήγορα και οι δυο τους αισθάνθηκαν πως βρέθηκαν στο έλεος μιας αιφνίδιας αεροπορικής επιδρομής. Ετρεξαν προς το αυτοκίνητό τους και απομακρύνθηκαν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν μακριά από το ναυπηγείο, με κατεύθυνση στην πόλη του Αμβούργου. Καθώς απομακρύνθηκαν από την περιοχή ο ουρανός λάμπρυνε ξαφνικά, σαν να μην είχε ποτέ σκοτεινιάσει και όλα βρήκαν τον ρυθμό της ηρεμίας. Κοίταξαν τότε πίσω και παρατήρησαν το ναυπηγείο. Οι εγκαταστάσεις του ήταν άφθαρτες, χωρίς να φαίνονται ίχνη από την αεροπορική επιδρομή, ούτε και από τα αεροπλάνα που την επιχείρησαν. Οταν εμφανίστηκαν οι φωτογραφίες του Brandt, τις οποίες τράβηξε κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού, δεν απεικόνισαν τίποτε το ασυνήθιστο.

aw4fr 2Αργότερα, το 1943, η βρετανική πολεμική αεροπορία επιτέθηκε και αχρήστευσε τις εγκαταστάσεις του γερμανικού ναυπηγείου. Ο,τι έζησαν οι Hutton και Brandt 11 χρόνια νωρίτερα επαληθεύτηκε με τον ίδιο τρόπο, χωρίς τους ίδιους να βρίσκονται εκεί. Την ιστορία τους κατέγραψαν σε ημερολόγιο, όμως δεν δημοσιεύθηκε ποτέ, ύστερα από απόφαση της γερμανικής αντικατασκοπίας που αποσιώπησε πολλά γεγονότα εξαιτίας του πολέμου.

Πτήση στο μέλλον

Το 1935 ο αντιπτέραρχος Victor Goddard της βρετανικής βασιλικής πολεμικής αεροπορίας είχε μία οδυνηρή εμπειρία με το διπλάνο τύπου Hawker Hart. Οντας διοικητής σμήνους, επιστρέφοντας από εκπαιδευτική πτήση από το Εδιμβούργο της Σκοτίας στην έδρα της μοίρας του, στο Andover της Αγγλίας, ο Goddard αποφάσισε να πετάξει πάνω από ένα εγκαταλειμμένο αεροδρόμιο στο Drem, όχι πολύ μακριά από Εδιμβούργο. Το αεροδρόμιο ήταν πλέον σε αχρηστία, με κατάφυτους αεροδιαδρόμους και με τα παλαιά υπόστεγα να έχουν σχεδόν καταρρεύσει. Εκεί που κάποτε στάθμευαν αεροπλάνα υπήρχε τώρα άφθονο γρασίδι, όπου έβοσκαν αμέριμνες αγελάδες.

Ο Αγγλος αντισμήναρχος συνέχισε το ταξίδι του ώσπου τον περικύκλωσε μία αιφνίδια ανεξήγητη θύελλα με ισχυρούς ανέμους, ενώ παράξενα καφέ-κίτρινα σύννεφα άρχισαν να τυλίγουν το αεροπλάνο του. Η συγκεκριμένη περιγραφή μοιάζει πολύ με αντίστοιχες που έχουν αναφερθεί σε περιστατικά στο πολυσυζητημένο «Τρίγωνο των Βερμούδων». Ο έμπειρος πιλότος στιγμιαία έχασε τον έλεγχο του αεροσκάφους, το οποίο ρούφηξε μία σπειροειδής δίνη. Μετά βίας απέφυγε τη συντριβή στο έδαφος, κατορθώνοντας την τελευταία στιγμή να πάρει ύψος.

Οταν το αεροπλάνο σταμάτησε να στροβιλίζεται και ευθυγραμμίστηκε, ο Goddard διαπίστωσε ότι η πορεία που είχε επιλέξει με τα όργανα πλοήγησης του αεροσκάφους του είχε αλλάξει και κατευθυνόταν πάλι προς το εγκαταλειμμένο αεροδρόμιο του Drem, που είναι ένα μικρό γραφικό σκοτσέζικο χωριουδάκι 20 μίλια ανατολικά του Εδιμβούργου. Αυτήν τη φορά όμως ήταν αλλαγμένο και γεμάτο από στρατιωτική ζωή. Υπήρχαν τέσσερα αεροπλάνα στο έδαφος, τρία διπλάνα και ένα άγνωστου τύπου μονοπλάνο το οποίο η RAF δεν είχε εντάξει μέχρι το 1935 στο δυναμικό της. Εντύπωση επίσης του προξένησαν και οι μηχανικοί εδάφους. Φορούσαν μπλε φόρμες αντί των συνηθισμένων καφέ που αποτελούσαν την επίσημη ένδυση εργασίας για τους μηχανικούς της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Το πιο παράξενο ήταν πως, αν και πετούσε χαμηλά, κανένας από το έδαφος δεν φάνηκε να τον παρατηρεί και να του δείχνει σημασία. Ο Goddard επιχειρώντας δύσκολους ελιγμούς κατόρθωσε τελικά να ξεφύγει από την περιοχή και από την καταιγίδα που συνάντησε ξανά στο ίδιο σημείο και που ευθυνόταν προφανώς για το απρόσμενο χωροχρονικό κενό.

Το 1939, δηλαδή τέσσερα χρόνια αργότερα, η RAF ενέταξε στα μαχητικά αεροσκάφη της και τον τύπο του μονοπλάνου που παρατήρησε ο Goddard στο Drem, την ίδια περίοδο που οι μηχανικοί εδάφους άλλαξαν τις στολές τους με μπλε χρώματος.

Ο Sir Victor Goddard, που είχε ταξιδέψει κατά αφύσικο τρόπο τέσσερα χρόνια στο μέλλον, άφησε την περιπέτειά του καταγεγραμμένη ανάμεσα σε σκόρπιες σημειώσεις του προσωπικού ημερολογίου του…

11.07 

{{-PCOUNT-}}36{{-PCOUNT-}}

Ακολουθήστε την Espresso στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ MOBILE APP ΤΗΣ ESPRESSO

ΔΗΜΟΦΙΛΗ