❱❱ «Δεν πρέπει να λυγίσουμε, μαμά. Ο μπαμπάς ήθελε να μας βλέπει πάντα να χαμογελάμε. Να είμαστε αισιόδοξοι, να κοιτάμε μπροστά». Με μάτια κόκκινα από το κλάμα, τα δύο αγγελούδια του Κώστα Ευριπιώτη, ο Αδαμάντιος και ο Ιωνας, δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι δεν θα ξαναδούν το χαμόγελό του, δεν θα ξανανιώσουν τη ζεστή αγκαλιά του… Από τα χείλη του δεν θα ξανακούσουν τις λέξεις «παιδιά μου» που εκείνος συνήθιζε να λέει νύχτα μέρα. Ζούσε για τα παιδιά του!
Αν και τον τελευταίο χρόνο όλα τα ΜΜΕ είχαν εστιάσει στην αρρώστια του ηθοποιού, εκείνος ζούσε ένα παράλληλο δράμα, που κανείς, εκτός από τους πολύ δικούς του ανθρώπους, δεν γνώριζε. Πριν από δύο χρόνια έφυγε από τη ζωή ο πατέρας του Ανάργυρος, ενώ έναν χρόνο αργότερα έχασε και τη μητέρα του Βασιλική.
Ολη η οικογένεια έμενε στην Καλαμάτα και ο Κώστας βρισκόταν πολύ συχνά στο πατρικό του σπίτι, εκεί όπου μεγάλωσε. Τούτες οι δύο απώλειες σημάδεψαν τον σπουδαίο κωμικό και τις κουβαλούσε μέσα του, όπως και αυτή του αδελφού του Αδαμάντιου, το όνομα του οποίου έδωσε στον γιο του, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 17 ετών.
ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΙΖΑΣ
