❱❱ «Δεν έκανα παραχωρήσεις στις σεξουαλικές προτιμήσεις και το πλήρωσα» λέει ο Παύλος Λιάρος
❱❱ Ατάκες-φωτιά (από το «Κάθαρμα» που ξελόγιαζε τα κορίτσια) για τα ιερά τέρατα του ελληνικού κινηματογράφου Από τον
ΝΙΚΟ ΝΙΚΟΛΙΖΑ
«Τράβα, ρε πατέρα, να πιεις μόνος σου νερό και φέρε και σε μένα ένα ποτήρι…» Η διάσημη ατάκα από την ταινία «Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι», που έμελλε να μείνει στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, ανήκει στον Παύλο Λιάρο, τον γοητευτικό νεαρό, που έπαιξε με επιτυχία τον γιο του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Και ήταν τόσο μεγάλη η επιτυχία, που τον αποκαλούν έτσι μέχρι σήμερα.
Με αφορμή την παρουσίαση του αυτοβιογραφικού βιβλίου του με τίτλο «Συνάντηση στο σημείο μηδέν», που θα γίνει στις 2 Οκτωβρίου, ο ίδιος μιλά στην «Espresso» για τον δικό του άνθρωπο, τον Γιώργο Φούντα, που αποκαλεί πνευματικό του πατέρα, την κόντρα του με τον Νίκο Φώσκολο, ο οποίος τον έβαλε στη… μαύρη λίστα όταν αρνήθηκε να παίξει σε μια ταινία του, ενώ αφήνει αιχμές ότι δέχτηκε σεξουαλική παρενόχληση από τον Γιάννη Δαλιανίδη, ο οποίος δεν τον φώναξε ποτέ να παίξει τελικά στο μιούζικαλ «Κάτι να καίει».
Αρχίζουμε την κουβέντα μας από τον τίτλο του βιβλίου «Συνάντηση στο σημείο μηδέν». «Είναι εκείνο το σημείο όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον γίνονται ένα. Ολα αυτά που γράφονται στο βιβλίο τα έχω ζήσει, γιατί έπαιξα με όλους αυτούς τους ηθοποιούς» μας λέει και αρχίζει την αφήγησή του από τα δύσκολα παιδικά του χρόνια.
«Ήμασταν φτωχή οικογένεια, αλλά πολύ τίμια. Ούτε ο πατέρας μου ούτε η μάνα μου ήθελαν να γίνω ηθοποιός. Ήμουν μοναχοπαίδι και καταλαβαίνεις. Θυμάμαι τον παππού μου, που μου έλεγε: “Βρε συ, ξέρεις ποιοι γίνονται ηθοποιοί; Οι κόρες και οι γιοι των πουτανών”. Το είχαν τόσο χαμηλού επιπέδου. Μεγάλωσα στου Ψυρρή και ήμουν πολύ ατίθασος. Ο πατέρας μου, τις πέντε μέρες από τις επτά της εβδομάδας, με έδερνε, (γέλια). Ήμουν όμως καλός μαθητής και με καθόλου διάβασμα» αναφέρει. Ηθοποιός έγινε, όπως παραδέχεται ο ίδιος, λόγω της ομορφιάς του.
«Οι γκόμενες χάζευαν»
«Όταν ήμουν έφηβος, χόρευα πολύ ωραίο ροκ εν ρολ και οι γκόμενες χάζευαν. Όταν έφευγα από τα κλαμπ, είχα πάντα τρία τέσσερα τηλέφωνα από τα κοριτσόπουλα που με είχαν ερωτευτεί. Την εποχή εκείνη λοιπόν μεσουρανούσαν ο Κακκαβάς και ο Μπάρκουλης. Και με το μυαλό μου έλεγα: “Πιο ωραίοι είναι αυτοί από μένα; Θα γίνω ηθοποιός”. Και κάπως έτσι ψωνίστηκα με τον κινηματογράφο» μας λέει και αναφέρεται σ’ αυτούς που ξεχώριζε στον χώρο.
«Για μένα όσον αφορά την κωμωδία ο πιο ενδιαφέρων ηθοποιός ήταν ο Κωνσταντάρας. Από την άλλη, ο Γιώργος Φούντας στα μάτια μου ήταν το ιερό τέρας και ο πνευματικός μου πατέρας. Η ψυχούλα του δεν υπήρχε. Ο Γιώργος δεν έβαζε νερό στο κρασί του. Αν ήθελε να παίξει σε άλλες, μεγάλες ταινίες, θα έπαιζε. Όμως, μη νομίζεις, από το ’70 και μετά ο κινηματογράφος είχε γίνει καθαρά εμπορικός και στα μέσα της δεκαετίας έσβησε. Ο Γιώργος κοιτούσε να κάνει ταινίες που θα άρεσαν στον ίδιο, αλλά να πάρει και χρήματα για να επιβιώσει η οικογένειά του. Για εκείνον ο κινηματογράφος δεν ήταν ψώνιο, ήταν βιοποριστικό επάγγελμα. Και κάποιες φορές έκανε λάθος επιλογές». Οπως και στο βιβλίο του, έτσι και στη συνέντευξή μας ο Παύλος Λιάρος μιλάει χωρίς περιστροφές. «Είχα κάνει το “Κάθαρμα” που είχε σπάσει ταμεία και με φώναξε ο Γιάννης Δαλιανίδης στη Finos Film. Eίχε τσακωθεί τότε με τον Βαγγέλη Βουλγαρίδη και ετοίμαζε το “Κάτι να καίει” με την Ελενα Ναθαναήλ. Εγώ, επαναλαμβάνω, είχα οικογενειακές σχέσεις με τον Φούντα. Μου είπε λοιπόν τότε ο χορευτής Μανώλης Καστρινός, που ήταν καλλιτεχνικό ζευγάρι με τη σύζυγο του Φούντα, τη Χρυσούλα Ζώκα: “Πήγαινε, σε περιμένει ο Δαλιανίδης”. Και πήγα, αλλά δεν τα… βρήκαμε. Ενώ ήταν κατενθουσιασμένος, τελικά δεν με ειδοποίησε ποτέ».
«Δεν έκανα παραχωρήσεις»
Γελάει περίεργα και μας δίνει την αφορμή να επιμείνουμε: «Ο Δαλιανίδης ανήκε στις κλίκες της Finos;» τον ρωτάμε. «Βέβαια» μας απαντάει με σιγουριά. «Ο Δαλιανίδης ήταν… δικτατορία στη Finos Film. Ο,τι ήθελε έκανε. Όπως και ο Φώσκολος. Ούτε ο ίδιος ο Φίνος δεν μπορούσε να επέμβει στις αποφάσεις τους. Εκείνος με είχε σαν παιδί του. Αλλά εντάξει… Καθένας έχει κάποιες προσωπικές προτιμήσεις που δεν μπορεί να τις αλλάξει. Ποτέ μου δεν θα έκανα παραχωρήσεις. Ούτε στις σεξουαλικές μου προτιμήσεις ούτε σε οτιδήποτε άλλο. Κι αυτό είναι που με “έφαγε” από τη Finos Film. Όπως και ο Φώσκολος, που είχα κάνει μαζί του το “Κάθαρμα” και την “Κραυγή”. Και με φώναξε με τον διευθυντή της Finos, τον Μάρκο Ζέρβα, για να κάνουμε την πρώτη του ταινία στην εταιρία.Θυμάμαι τον Φώσκολο που μου έλεγε: “Παλικάρι μου, κοιτάς τόσο έντονα μέσα στη μηχανή, που ξεριζώνεις θυμάρια. Αν δεν είναι πρωταγωνιστικός ο ρόλος, δεν σου δίνω άλλον”. Κάθισε, λοιπόν, και έγραψε ένα έργο. Διάβασα το σενάριο, αλλά δεν μου άρεσε. Είχε πολλές επικίνδυνες σκηνές.Πήρα ένα ταξί και πήγα στον ίδιο τον Φίνο. Του είπα ότι δεν θέλω να παίξω στην ταινία και ο Φιλοποίμην το δέχτηκε. Αυτό ήταν! Είχα γίνει… κόκκινο πανί για τον Φώσκολο, ο οποίος στη συνέχεια με έβριζε δεξιά και αριστερά. Για ποιον λόγο; Γιατί απλούστατα δεν μπορούσε κανένας άλλος ηθοποιός να κάνει αυτά που έκανα εγώ πάνω στα άλογα. Εχω σπάσει και το κεφάλι μου σε ταινία του Φώσκολου πηδώντας από άλογο».
