Ο ηθοποιός, μεταφραστής και σκηνοθέτης Δημήτρης Τάρλοου, εγγονός του σπουδαίου συγγραφέα Μ. Καραγάτση, μίλησε στην εκπομπή «Καλημέρα είπαμε;» για μια από τις πιο συναισθηματικά φορτισμένες περιόδους της ζωής του, για το θέατρο, αλλά και για τον παππού του, τον θρυλικό δημιουργό της Μεγάλης Χίμαιρας.
«Το 2025 ήταν μία μεταβατική περίοδος για μένα. Είχε δυσκολίες αρκετές, γιατί πάντα η περίοδος μετά το πένθος – έχασα τη μάνα μου πέρσι – είναι μία δυσκολία ψυχική, μέχρι να βρεις καινούργιο ενδιαφέρον, καινούργια πατήματα, έτσι ώστε να συνεχίσεις και να εξελίξεις τη δουλειά σου. Σταδιακά γίνεται αυτό το πράγμα, ακόμα είναι σε εξέλιξη», εξομολογήθηκε ο Τάρλοου, περιγράφοντας τη διαδικασία με την οποία προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τη δημιουργικότητά του μέσα από το θέατρο, το οποίο, όπως λέει, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής του.
«Εμένα το θέατρο είναι η καθημερινότητά μου, είναι η ζωή μου, δεν μπορώ να υπάρξω χωρίς το θέατρο… Νομίζεις ότι μπορείς. Αλλά πολλές φορές απλώς χρειάζεται να σταματήσεις και να αποδεχτείς. Αυτή η εύθραυστη ισορροπία ήταν δύσκολη. Αλλά νομίζω ότι το κατάφερα», είπε, αναφερόμενος στην τελευταία του παράσταση που του έδωσε, όπως τόνισε, τη δύναμη να συνεχίσει.
Μιλώντας για την εμπειρία του στην Επίδαυρο, ο σκηνοθέτης παραδέχτηκε πως βίωσε έντονο άγχος, καθώς η αίγλη του αρχαίου θεάτρου φέρει και μια βαριά ευθύνη. «Μπαίνοντας για πρώτη φορά ως σκηνοθέτης στην Επίδαυρο, αισθάνθηκα μεγάλο εκνευρισμό… Δημιουργεί μία υποχρέωση, ένα βάρος, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική καλλιτεχνική έμπνευση», σημείωσε, εξηγώντας πως για εκείνον η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει κάτω από την πίεση της «Επιδαύριας χλιδής».
Αναφερόμενος στην περιοδεία της παράστασης, επεσήμανε τη σημασία της επαρχίας και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει κάθε παραγωγός: «Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες προσλαμβάνουσες και όλα αυτά πρέπει να τα λαμβάνει κανείς υπόψιν του… Δεν μπορώ να σας πω ότι ζω για τέτοιες βραδιές. Θα μου πεις, καλά, πώς γίνεται; Δεν ξέρω, είναι ο χαρακτήρας μου τέτοιος. Δεν ζω για τέτοια πράγματα».
Ο Δημήτρης Τάρλοου αναφέρθηκε και στον διάσημο παππού του, τον Μ. Καραγάτση, τον οποίο δεν πρόλαβε να γνωρίσει, καθώς ο συγγραφέας πέθανε έξι χρόνια πριν γεννηθεί. «Ό,τι γνώρισα είναι μέσω της μάνας μου, μέσω της γιαγιάς μου… αλλά απ’ τη μαμά μου περισσότερο, πολύ περισσότερο», είπε, περιγράφοντας πώς η σχέση της μητέρας του με τον Καραγάτση υπήρξε «τραυματική» και έμεινε ανολοκλήρωτη.
«Θα έλεγα ότι η σχέση της μάνας μου με τον Καραγάτση ήτανε μία τραυματική σχέση, η οποία έληξε απότομα και δεν έδωσε το περιθώριο της επανόρθωσης ή της επούλωσης… Και έτσι το τραύμα έμεινε ανεπούλωτο και η σχέση έμεινε στον αέρα», ανέφερε, σημειώνοντας πως ο θάνατος του συγγραφέα στα 52 του χρόνια άφησε πολλά ερωτήματα αναπάντητα.
Με ειλικρίνεια και χιούμορ, ο Τάρλοου σκιαγράφησε την αντιφατική προσωπικότητα του παππού του: «Είχε μία πλευρά πάρα πολύ ζωντανή, εύθυμη, ήταν εξαιρετικός αφηγητής… Από την άλλη, ήταν ένας άνθρωπος βαρύθυμος, με πολλές ευαισθησίες… Φοβόντουσαν όλοι μες στο σπίτι μην τον ξυπνήσουν, μην τον ενοχλήσουν. Με τα σημερινά δεδομένα θα ήταν τρομοκράτης. Πατέρας – αφέντης, τρομοκράτης. Κανονικά».