Πως η Κυριακή Φράγκου πήρε έναν άνδρα από το… χέρι και τον οδήγησε πίσω στην ζεστασιά της οικογένειά του
Καθώς τα φώτα των γιορτών σβήνουν στις πλατείες και στα καταστήματα της Θεσσαλονίκης, μια άλλη, πιο αθόρυβη λάμψη που φωτίζει τους δρόμους της πόλης δεν σβήνει ποτέ. Είναι η φλόγα της αγάπης και της αλληλεγγύης που σιγοκαίει μέσα στην καρδιά της Κυριακής Φράγκου και της ομάδας της, της Εθελοντικής Διακονίας Αστέγων, η οποία εδώ και 11 χρόνια προσφέρει στήριξη, ζεστασιά και ελπίδα σε ανθρώπους που η κοινωνία συχνά ξεχνά.
«Είναι η στιγμή που η παρουσία μας γίνεται ακόμα πιο απαραίτητη» αναφέρει στην εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια» η κυρία Φράγκου, καθώς ετοιμάζονταν ζεστές σούπες, τσάι με μέλι και εσπεριδοειδή, σκούφοι και κουβέρτες για όσους κοιμούνται στους δρόμους. Μέσα σε αυτή την προετοιμασία η κυρία Φράγκου αφηγείται τις ιστορίες ανθρώπων που βρέθηκαν στον δρόμο και αισθάνθηκαν την ομάδα της σαν τη δική τους οικογένεια.
«Ο Ιάκωβος ήταν ένα παιδί που έμαθε από πολύ νωρίς να ζει με την απουσία και τη μοναξιά. Από τότε που ο πατέρας του τον άφησε στο πρώτο ορφανοτροφείο, η ζωή του κύλησε μέσα σε τρία διαφορετικά ιδρύματα, που άλλοτε πρόσφεραν ασφάλεια και άλλοτε μόνο αίσθηση εγκατάλειψης. Κάθε αλλαγή σήμαινε νέα δωμάτια, άγνωστα πρόσωπα, άδειες καρδιές και μικρές στιγμές ελπίδας που γρήγορα χάνονταν» αναφέρει η κυρία Φράγκου και προσθέτει ότι πριν από περίπου οκτώ χρόνια ο Ιάκωβος βρέθηκε μπροστά στα μάτια της με λίγα υπάρχοντα, ένα παλιό σακίδιο, μερικά ρούχα και τα όνειρά του σπασμένα σε κομμάτια.
Ήταν ένας νέος άνθρωπος με βλέμμα γεμάτο αμφιβολία και σιωπή, που είχε μάθει να μην περιμένει τίποτα από κανέναν. Κι όμως, σε αυτή τη στιγμή βρήκε κάτι που δεν είχε ξανασυναντήσει: έναν άνθρωπο που τον άκουγε.
«Μέσα από την προσοχή, την αγάπη και την υπομονή όλης της ομάδας ο Ιάκωβος άρχισε σιγά σιγά να ανοίγεται, να μοιράζεται τις σκέψεις και τις πληγές του. Κάθε κουβέντα ήταν σαν ένα μικρό βήμα προς την εμπιστοσύνη, κάθε χαμόγελο που ανταπέδιδε ήταν σαν ένα φως που έλιωνε το σκοτάδι ετών. Σιγά σιγά η μοναξιά του έδωσε τη θέση της στην αίσθηση ότι κάποιος πραγματικά νοιάζεται, ότι κάποιος τον βλέπει, τον ακούει και τον σέβεται».
Η κυρία Φράγκου συνεχίζει με την ιστορία του Ρίτσαρντ, του Καναδού: «Περνά τα βράδια του στρώνοντας τα κλινοσκεπάσματά του πάνω στα τσιμέντα. Κάθε φορά που μιλάμε μαζί του, μας λέει με ειλικρίνεια: “Ευχαριστώ τους Έλληνες, εσάς που μου δώσατε σημασία”. Του κόβουμε τα μαλλιά και τα γένια και του φέρνουμε μικρές στιγμές χαράς, όπως μια τούρτα γενεθλίων. Βλέπει κανείς πόσο πολλά σημαίνουν για εκείνον η προσοχή και η φροντίδα. Με αγκάλιασε λέγοντας απλώς “γενναία γυναίκα…”, εκφράζοντας με λίγα λόγια την ευγνωμοσύνη και την ανακούφιση που νιώθει όταν κάποιος τον ακούει και τον φροντίζει».
Την επόμενη μαρτυρία η κυρία Φράγκου τη θυμάται με ιδιαίτερη συγκίνηση:
«Πρόκειται για έναν άστεγο που μας περίμενε στο τρίτο σημείο, καθαρός, ευγενικός, διακριτικός, με υπομονή να περιμένει το γεύμα του και να ανταλλάσσει μερικές κουβέντες στο πόδι. “Χρειάζεσαι κάτι ακόμη;” τον ρώτησα. “Όχι”, απάντησε, “τα καταφέρνω. Μαζεύω τη νύχτα μπουκάλια για εξαργύρωση με κουπόνια”.
Οι μέρες περνούσαν και χτίζαμε σχέσεις, και η εμπιστοσύνη άρχισε να ξεδιπλώνεται. Η εξομολόγηση δεν άργησε να έρθει… “Πες μου, παιδί μου, δεν σε έψαξε κανείς;” ρώτησα. “Ναι, Κυριακή, με ψάχνει η οικογένειά μου”. Εκεί λύγισα. Μου είπε πως φοβόταν να τηλεφωνήσει μόνος του, φοβόταν πως ίσως δεν τον ήθελαν πια. Είχε ένα μεγάλο χρέος από άλλους στο όνομά του και φοβόταν πως οι δικοί του τον είχαν απορρίψει. “Θέλω να γυρίσω… αλλά πώς;” ψιθύρισε.
Τότε κατάλαβα ότι το μόνο που του έλειπε ήταν λίγη δύναμη και κουράγιο. Κι αυτά μπορούσα να του τα δώσω εγώ. Μου εξομολογήθηκε πως είχε ενεργοποιηθεί Silver Alert για να τον εντοπίσουν. Σκέφτηκα έντονα και φώναξα: “Τι αγωνία… δεν σκέφτεσαι να γυρίσεις;” “Θέλω”, μου είπε, “αλλά πώς;” “Εγώ, ψυχή μου, εγώ θα σε πάω πίσω στη ζωή” του υποσχέθηκα.
Την επόμενη μέρα δώσαμε ραντεβού. Πόσο φοβόμουν μήπως μετανιώσει… Κι όμως, ήταν εκεί, στο καφέ, να με περιμένει. Πήραμε καφέ και προσπαθούσα να τον καθησυχάσω. Έκλαιγε σαν μωρό, κι εγώ, σαν μαμά, προσπαθούσα να μείνω δυνατή. Ήταν δύσκολο. Πρώτη φορά θα το έκανα. Του ψιθύρισα: “Είσαι έτοιμος; Θα τηλεφωνήσουμε στο σπίτι;” “Ναι, Κυριακή μου” μου απάντησε.
Σχημάτισα τα νούμερα, πήρα βαθιά ανάσα και προσευχήθηκα, ζητώντας βοήθεια από τον Θεό. Ίσως να μην απαντήσει αν δει άγνωστο νούμερο, αλλά ήξερα πως η οικογένειά του τον αναζητούσε. Κάλεσα… και απάντησε: “Παρακαλώ;” “Ξέρετε, ονομάζομαι Κυριακή Φράγκου”, είπα, “και μοιράζουμε φαγητό σε αστέγους. Ανάμεσά τους υπάρχει ένας…” “Θεέ μου, ζει, ζει!” φώναξε εκείνη η φωνή. “Ένας άστεγος αξιοπρεπής είναι ο σύζυγός σας…” Αυτός έκλαιγε. Αυτή έκλαιγε.
“Σας παρακαλώ, κρατήστε τον, να έρθουμε να τον πάρουμε, σας παρακαλώ, να τον ακούσω μόνο”. Σιωπήσαμε, και τα μάτια μας έτρεχαν σαν χαλασμένες βρύσες εκεί, στην Αψίδα Γαλερίου, στην Καμάρα… Πήραμε τον δρόμο του γυρισμού σαν τον άσωτο του Ευαγγελίου.
Φτάσαμε στον σταθμό, φάγαμε μαζί, κλάψαμε μαζί, γελάσαμε μαζί. Μου έγραψε ένα χαρτάκι, δυο σειρές της στιγμής. Μου έδωσε τα κουπόνια του για έναν άλλον άστεγο, τον Ιορδάνη, που μοιράζονταν τον ίδιο ουρανό κάθε βράδυ. Και αγκαλιαστήκαμε πριν μπει στο τρένο του γυρισμού. Ακούμπησε την παλάμη του στο τζάμι κι εγώ τη δική μου και είπαμε ψιθυριστά: “Οικογένεια…”».