Για το τηλεοπτικό κοινό ήταν ο πανίσχυρος Γιάγκος Δράκος της θρυλικής σειράς του Νίκου Φώσκολου «Λάμψη», με τα 3.500 επεισόδια στα οποία πρωταγωνίστησε, μπαίνοντας καθημερινά επί χρόνια στα σπίτια όλων των Ελλήνων.
Από τον Νίκο Νικόλιζα
Για τους άπορους συναδέλφους του ηθοποιούς, όμως, ο Χρήστος Πολίτης ήταν ο «άγιος» επιχειρηματίας του τηλεοπτικού κολοσσού Τζάιαντ από τη «Λάμψη», που ο ίδιος μαζί με τον Νίκο Φώσκολο είχαν «χτίσει» ως ρόλο, καθώς χάρη σε εκείνον επιβίωναν ηθοποιοί που δεν είχαν πού την κεφαλήν κλίναι.
Και δεν θα μάθαινε κανένας τίποτα για τη μεγαλοψυχία αυτού του σπουδαίου και μοναχικού ηθοποιού, αν ο πρόεδρος του ΤΑΣΕΗ Σπύρος Μπιμπίλας δεν έκανε σήμερα την αποκάλυψη στην «Espresso», δείχνοντας το ήθος και τις αξίες ενός πολυτάλαντου καλλιτέχνη.
«Τα χρήματα αυτά θέλω να τα δώσεις σε όποιους συναδέλφους έχουν ανάγκη, Σπύρο. Εμένα δεν μου χρειάζονται» μου έλεγε εδώ και χρόνια, όταν του πήγαινα την επιταγή από τα πνευματικά δικαιώματα που εισέπραττε από τον “Διόνυσο”. Ήταν ένας άνθρωπος πολύ μοναχικός, αλλά και πολύ δοτικός.
Μέναμε σε πολύ κοντινή απόσταση, και αυτό με εξυπηρετούσε να του πηγαίνω την επιταγή που έβγαζε το σωματείο. Ωστόσο, όσες φορές και αν του ζήτησα να βγάλουμε μαζί έστω μία φωτογραφία για να την έχω για ενθύμιο, δεν το επιθυμούσε. Ίσως δεν ήθελε να δείξει στον κόσμο ότι έχει πλέον μεγαλώσει και η εικόνα του έχει αλλάξει.
«Θα τον θυμάμαι πάντα με πολλή αγάπη, γιατί, όταν παίξαμε μαζί το 1979 στο σίριαλ “Τυχεροί και άτυχοι”, ήταν εκείνος που μου έτεινε χείρα βοηθείας, καθώς ήταν το δεύτερο σίριαλ στην καριέρα μου» λέει ο πρόεδρος του ΤΑΣΕΗ, φανερά συγκινημένος για το μεγαλείο ψυχής του 83χρονου ηθοποιού, ο οποίος έπαιξε δεκάδες ρόλους στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση και παράλληλα δάνεισε τη φωνή του σε πλήθος μεταγλωττίσεων.
Σύμφωνα με τον Σπύρο Μπιμπίλα, τα χρήματα από τη δωρεά του Χρήστου Πολίτη μοιράζονταν σε όλους τους συναδέλφους του που είχαν ανάγκη, χωρίς ωστόσο να γνωστοποιείται από πού προέρχονταν, καθώς ο ίδιος δεν επιθυμούσε να αναφέρεται το όνομά του.
Όμως, το τέλος του ήταν μοναχικό, όπως άλλωστε όλη η ζωή του. Τον βρήκε ο αδερφός του, ένα εικοσιτετράωρο μετά τον θάνατό του, στο σπίτι του στη Νέα Σμύρνη, ενώ οι αποκαλύψεις που έκανε και ο ανιψιός του ηθοποιού Γιώργου Παρτσαλάκη, Δημήτρης, που διατηρεί κατάστημα δίπλα στο σπίτι του ηθοποιού, συγκλονίζουν.
Αναφέρουν ότι ο Χρήστος Πολίτης είχε «κλειστεί» στην τηλεοπτική εικόνα του, αυτήν ενός περήφανου ηθοποιού, δυνατού, αγέρωχου και αγέραστου, σχεδόν απόλυτα συνυφασμένη με την εικόνα του τηλεοπτικού Γιάγκου Δράκου, που δεν επιθυμούσε να τον βλέπουν να κυκλοφορεί με μπαστούνι, λόγω των κινητικών προβλημάτων, που τον ανάγκαζαν τις περισσότερες ώρες της ημέρας να είναι καθισμένος, μέσα στο πανέμορφο σπίτι του στη Νέα Σμύρνη.
Οι κόντρες του Γιάγκου Δράκου…
Τα τελευταία χρόνια, ο Χρήστος Πολίτης σπάνια μιλούσε δημοσίως και ακόμα πιο σπάνια εμφανιζόταν σε εκδηλώσεις.
Ήταν καλοκαίρι του 2019, όταν, έπειτα από πολύχρονη αποχή από τα ΜΜΕ, αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή του και να κάνει κατάθεση ψυχής στην «Espresso».
«Όπως οι ποδοσφαιριστές κρεμάνε τα παπούτσια, έτσι και οι ηθοποιοί πρέπει να φεύγουν. Αποσύρεται κάποιος από τον χώρο, αν δεν κάνει για τον χώρο ή δεν του κάνει ο χώρος. Για μένα, οι συνθήκες του επαγγέλματος ήταν τέτοιες που δεν μου άρεσε πια.
Όταν με έκλεισαν για να παίξω στη “Λάμψη”, μου έδωσαν λίγα χρήματα, σε αντίθεση με άλλους ηθοποιούς που έπαιξαν στο σίριαλ, κάτι που εγώ δεν γνώριζα. Όταν το ανακάλυψα ήταν αργά. Όταν είχα φτάσει τον προτελευταίο χρόνο να παίρνω ένα ποσό της τάξης περίπου των 11.000 ευρώ τον μήνα, ισότιμοί μου ή και κατώτεροι έπαιρναν 30.000 τον μήνα.
Δεν έχω μετανιώσει για τίποτα, όμως. Έπρεπε να γίνουν. Αν θα έκανα ξανά τα ίδια; Δεν ξέρω, οι συνθήκες αποφασίζουν. Στον δρόμο με αντιμετωπίζουν σαν Γιάγκο Δράκο. Και είναι σημαντικό, γιατί ακόμα και νέα παιδιά με θυμούνται από τον ρόλο.
Με σημάδεψε ο Γιάγκος Δράκος, αλλά είναι φυσικό, όταν παίζεις τόσα χρόνια τον ίδιο ρόλο. Άλλοι ηθοποιοί σημαδεύονται από μικρότερους ρόλους, τι να κάνουμε… Εγώ τον ρόλο αυτόν τον αντιμετώπισα ως επαγγελματίας» είχε αναφέρει.
Ωστόσο, τα βέλη του ήταν ακόμα πιο αιχμηρά μερικά χρόνια αργότερα, όταν σε συνέντευξη στο News247.gr είχε αναφέρει:
«Εγώ και η Δανδουλάκη είχαμε δικαίωμα να διορθώνουμε το κείμενο. Εκείνη ερχόταν στο γύρισμα και το κείμενό της ήταν γεμάτο μπλάνκο. Εγώ από την αρχή είπα ότι δεν θα αλλάξω ούτε ένα “και”. Είμαι ηθοποιός, όχι σεναριογράφος, δεν θα κάνω και αυτή τη δουλειά. Ο αγώνας μου, λοιπόν, ήταν να κάνω ό,τι μπορούσα για αυτόν τον ρόλο.
Ένα στοιχείο που έβαλα στον Γιάγκο Δράκο ήταν το ερωτικό. “Πόσα παίρνει η Δανδουλάκη;” τους ρωτάω. “Λίγα παραπάνω από σένα” μου λένε. “Καλά” λέω “ας της κάνουμε τη χάρη, γιατί μέχρι τώρα σε ό,τι έχουμε κάνει μαζί είμαι πρώτο όνομα εγώ”.
Έλα, όμως, που σύντομα μαθαίνω ότι η Δανδουλάκη δεν παίρνει 50.000 παραπάνω, αλλά συνολικά 2.000.000 και βάλε! Με απειλή παραίτησης, με πάνε στα 1,5 εκατομμύρια. Αλλά αργότερα μαθαίνω ότι η Δανδουλάκη παίρνει 3.000.000 τελικά».
Ωστόσο, οι τίτλοι τέλους για τον Χρήστο Πολίτη και τη συμμετοχή του στη «Λάμψη» έρχονται όταν ζητά να μάθει πού θα μπει το όνομά του.
«Εξαρχής, η Δανδουλάκη είχε θέσει όρο να είναι στους τίτλους “Η Λάμψη, με την Κάτια Δανδουλάκη”. Ήθελε να μπει πρώτο όνομα. “Άντε” λέω εγώ “ας μπει μετά και ‘ο Χρήστος Πολίτης’”. “Όχι” μου λένε “δεν θέλει κανέναν πλάι της”. “Κι εγώ πού πάω;” ρωτάω. “Μετά” μου λένε.
Θα είναι ως εξής: “Πρωταγωνιστούν: Κώστας Σπυρόπουλος, Ελένη Κούρκουλα”. Αν είναι δυνατόν, δύο νέοι ηθοποιοί, μόνο και μόνο επειδή ήταν ο ένας προστατευόμενος της Βουγιουκλάκη και η άλλη σύζυγος του Χρονόπουλου.
“Αφήστε το, μην το βάλετε πουθενά το όνομά μου” τους λέω. “Όχι” μου λένε “θα σας βάλουμε γκεστ σταρ”. “Μάλλον δεν ξέρετε τι σημαίνει γκεστ σταρ” τους λέω. “Ένας βασικός ήρωας σε σίριαλ δεν είναι γκεστ σταρ. Μην το βάλετε πουθενά. Αν χρειαστεί να το μάθει ο κόσμος, θα βγω έξω με πλακάτ που θα λέει ‘Είμαι ο Χρήστος ο Πολίτης και παίζω σε αυτή τη σειρά’. Για να το πιστέψουν, δηλαδή”».
Τέλος, για τις σχέσεις του με τον Νίκο Φώσκολο είχε αναφέρει:
«Δεν με προσέγγισε αυτός. Εκείνη την εποχή, η Βουγιουκλάκη είχε πολύ στενές σχέσεις με τον Κυριακού, είχαν κάνει τη σειρά “Και εύθυμη και χήρα” με τον Σπυρόπουλο. Οπότε, η “Λάμψη” ήταν άλλη μια ευκαιρία για να παίξει ο Σπυρόπουλος.
Ο Φώσκολος σκεφτόταν διάφορα πρόσωπα, σύμφωνα με τη δική του αισθητική. Δηλαδή, ήταν τύπος που έβλεπε σε μια βιτρίνα ένα σακάκι λαμέ ψαροκόκαλο κι αγόραζε δυο τρία. Τέτοια φόραγε.
Ήθελαν τον Σπυρόπουλο και για κάποιον λόγο -δηλαδή, γιατί ήταν ο Διαγόρας Χρονόπουλος τότε στο παιχνίδι- την Κούρκουλα. Στη Βουγιουκλάκη και στον Χρονόπουλο δεν πήγαινε, ας πούμε, η Τόνια Καζιάνη για τον ρόλο της Βίρνας ή ο Ερρίκος Μπριόλας για τον ρόλο του Γιάγκου Δράκου.
Δεν ήθελαν ούτε τον Αλεξανδράκη ούτε τον Αντωνόπουλο ούτε τον Βόγλη, όλους αυτούς που είχαν μια ηλικία κ.λπ. Χρόνια μετά, σε μια δεξίωση, ο ίδιος ο Κυριακού μού αποκάλυψε ότι η Βουγιουκλάκη πρότεινε να παίξω εγώ τον ρόλο του Γιάγκου.
Κάπως προτάθηκε και η Κάτια Δανδουλάκη. Άρα, εμείς ήμασταν “φορετοί” στη “Λάμψη” και έπρεπε να μας αποδεχθεί ο Φώσκολος, ο οποίος δεν με συμπάθησε ποτέ.
“Ακόμα κι όταν πεθάνω” λέει ο Φώσκολος “έχω σενάρια στο συρτάρι μου για 30 χρόνια. Αν φύγεις, η ‘Λάμψη’ θα κατεβάσει ρολά. Σε σένα στηριζόμαστε”. Αυτή η κουβέντα έγινε το ’96.
Έμεινα ως το 2005. Η Δανδουλάκη έφυγε το ’98. Η συνεργασία μας ήταν… καμία. Τους δύο πρώτους μήνες που σκηνοθετούσε, έδειχνε τη Βίρνα ακόμη και σε πλάνα που μιλούσα εγώ.
Κάποια στιγμή τον παίρνω τηλέφωνο και του λέω ότι παραιτούμαι. “Γιατί;” μου λέει. “Γιατί μιλάω και δείχνεις μόνο τη Δανδουλάκη”. “Ναι” λέει “αλλά έχεις μια φωνή που δεσπόζει”. “Τότε ηχογράφησε τη φωνή μου να τελειώνουμε” του λέω.
Πάνω στο κοντρόλ ήταν συνήθως η Βουγιουκλάκη, ο Πλωρίτης και ο Χρονόπουλος, οι οποίοι είχαν συναντήσεις δυο τρεις φορές την εβδομάδα με τον Φώσκολο, για να ελέγχουν τους προστατευόμενούς τους.
Ο Γιάγκος Δράκος, λοιπόν, ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτος. Μια μέρα, όμως, με έπιασαν αγκαζέ ο Κυριακού από τη μια και ο Φώσκολος από την άλλη και μου λένε: “Η Δανδουλάκη είναι να φύγει, εσύ κρατάς τη σημαία”».
Μια λαμπρή καριέρα, την οποία σημάδεψε ο… Γιάγκος Δράκος
Ο Χρήστος Πολίτης, κατά κόσμον Χρήστος Πιατουκλάκης, δεν ήταν απλά ένας τηλεοπτικός ηθοποιός μέγιστης ισχύος, αλλά ένας «καθαρά θεατρικός ηθοποιός, με μια στεντόρεια φωνή που θα ζήλευε ακόμα και ο Αλέξης Μινωτής» έλεγε η «μάνα» του ελληνικού κινηματογράφου και επιστήθια φίλη του, Ελένη Ζαφειρίου.
Και ο ίδιος, όμως, πάντα μιλούσε με θαυμασμό για τον Γιάγκο Δράκο, ο οποίος τον σημάδεψε και δεν κατάφερε να επιστρέψει ποτέ ξανά σε άλλον ρόλο.
Γεννημένος στις 27 Δεκεμβρίου 1942, στο Ηράκλειο Κρήτης, ο Χρήστος Πολίτης είχε αποφασίσει από πολύ νωρίς να φύγει από την ιδιαίτερη πατρίδα του και να ακολουθήσει αυτό που επιθυμούσε: την υποκριτική τέχνη.
Αριστούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, εργάστηκε στο θέατρο από το 1966 έως το 1998, συμμετέχοντας σε πάνω από 45 θεατρικές παραγωγές, και στον κινηματογράφο από το 1968 έως το 1974, συμμετέχοντας σε 18 ταινίες, με κορυφαία τη «Λεωφόρο του μίσους» με τον Κώστα Καζάκο.
Παράλληλα με το έργο του στο Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με άλλους θεατρικούς δημιουργούς και θιάσους, όπως η Αντιγόνη Βαλάκου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Αλέξης Μινωτής, ο Αλέξης Σολομός, το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης, το Άρμα Θέσπιδος κ.ά.
Μετά την αποχώρησή του από το Απλό Θέατρο συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και με αρκετούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου.
Στον χώρο του αρχαίου δράματος επέστρεψε το 1986, στο πλάι του Αλέξη Μινωτή, με το «Οιδίπους επί Κολωνώ» του Σοφοκλή και το 1992 με την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή.
Η τελευταία θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε ήταν «Το λιοντάρι του χειμώνα» του Τζ. Γκόλντμαν, τη θεατρική περίοδο 1997-1998.
Στην τηλεόραση εργάστηκε από το 1973 έως το 2005, πρωταγωνιστώντας σε οκτώ τηλεοπτικές σειρές, με πιο γνωστή τη «Λάμψη» του Νίκου Φώσκολου.