Espresso Doppio – Πάθος και Πένθος
Παρότι εισιτήρια κόβει ο «Καποδίστριας» στους κινηματογράφους, εγώ μνημονεύω, με το αναγκαίο ρετουσάρισμα, Χαρίλαο Τρικούπη και ρωτάω: πάμε για μια κατάσταση σε στιλ «Ανθ’ ημών Καρυστιανού»;
Αυτό το είπε, βεβαίως, ο Τρικούπης για τον Γουλιμή στο γνωστό νεοελληνικό πολιτικό έργο «Κύριοι, επτωχεύσαμε».
Όμως, την πτώχευση -ή μάλλον τα χειρότερα της πτώχευσης- τα γλιτώσαμε την προηγούμενη δεκαετία. Με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η Ελλάδα, σε ένα σκοτεινό διεθνές περιβάλλον, έχει κερδίσει τη σταθεροποίηση και κυνηγά το στοίχημα της ανάπτυξης.
Άρα; Άρα κάποιοι ονειρεύονται τη Μαρία Καρυστιανού ως νέο πρόσωπο που θα προκαλέσει ρήγμα στην ελληνική πολιτική. Δεν θα ασχοληθώ με το «γιατί». Θα θυμίσω ότι τα ίδια ζήσαμε με τον Στέφανο Κασσελάκη, που πήγε κόσμος και κοσμάρες να τον ψηφίσουν στις προκριματικές του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τις πικρές εκλογές του 2023.
Από την άποψη αυτήν, το πόσοι θα πάνε ή δεν θα πάνε στο συλλαλητήριο για την τρίτη επέτειο των Τεμπών στις 28 Φεβρουαρίου μπορεί να μην έχει και τόση σημασία. Άλλωστε, η Μαρία έκανε έξοδο από τον σύλλογο συγγενών των θυμάτων του τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος, που έχει σημαδέψει για πάντα την Ελλάδα.
Κάτι, βεβαίως, αναμενόμενο, εφόσον αποφάσισε να ιδρύσει κόμμα και να μπει στην πολιτική.
Ξέρω ότι στο Μέγαρο Μαξίμου δεν το διαβάζουν αρνητικά αυτό, γιατί θεωρούν -όχι άδικα- πως έτσι θα φανεί ότι ο Μητσοτάκης παραμένει αναγκαίος. Ωστόσο, οι κατά συρροήν επιθέσεις κατά της Καρυστιανού από υπουργούς και υπουργίνες της κυβέρνησης δεν είμαι βέβαιος ότι είναι καλή ιδέα. Και δεν είναι και σωστά πράγματα αυτά.
Βεβαίως, και το πένθος της Καρυστιανού για το χαμένο παιδί της είναι λόγος να θέλει να μπει στην πολιτική και να αλλάξει τα πράγματα στη χώρα. Πραγματικός λόγος.
Και γιατί να μην μπορεί να πολιτευθεί εκείνη, αλλά να μπορούν να πολιτεύονται γόνοι, ψυχάκηδες ή ψώνια ιδιωτικών σχολείων και γενικώς ΒΠ; Για να μην πω τίποτα χειρότερο…
Το θέμα δεν είναι ποιος μπορεί να πολιτεύεται, αλλά ποιος μπορεί να κάνει κάτι για τη χώρα. Κι αυτό ξέρουμε πού κρίνεται: στην κάλπη. Αρκεί να φτάσεις εκεί.
