Έφυγε από τη ζωή ο κριτικός θεάτρου και αρχιτέκτονας, Γιάννης Ζαμπάτης. Η Γεωργία Ζώη τον αποχαιρέτησε ποστάροντας μερικές τους φωτογραφίες στο facebook και γράφοντας δυο λόγια.
«Γιάννη μου, βιάστηκες να φύγεις τώρα που πια είχες όλο το χρόνο να αφοσιωθείς αποκλειστικά στο αγαπημένο σου ΘΕΑΤΡΟ!!
ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΑΜΠΑΤΗΣ, αρχιτέκτων και θεατροκριτικός!! Αγάπησες με πάθος το θέατρο. Πόσες φορές μου είχες πει πως με ζηλεύεις γιατί κατάφερα να συνδυάσω και τις δύο μου αγάπες!!
Όμως κι εσύ αγάπησες με πάθος το θέατρο…Έβλεπες κάθε μέρα θέατρο!! Πολλές φορές και δύο παραστάσεις την ημέρα. Και διάβαζες πολύ!! Και έγραφες τόσο ωραία!! Με τόση γνώση, αγάπη και οξυδέρκεια!! Οι αναλύσεις σου ήταν δομημένες!! Και οι κριτικές σου πάντα θεμελιωμένες!! Αρετές με τις οποίες σε προίκισε η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ!!
Γνωριστήκαμε το 2019, στις 27 Μαρτίου 2019. Παγκόσμια ημέρα θεάτρου..
Αν και συνάδελφοι αρχιτέκτονες δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ στο αρχιτεκτονικό μετερίζι..
Διάλεξε εκείνη τη μέρα για να δει την παράστασή μας ΓΑΙΑ του Γιάννη Φαλκώνη.
Φεύγοντας ήρθε να με συγχαρεί και συστήθηκε.. Συνάδελφος Αρχιτέκτων.. Και πριν προλάβει να αλλάξει η μέρα έγραψε την υπέροχη κριτική του: «Απόψε, Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, πήγα κι εγώ θέατρο να δω μια παράσταση για την οποία έχουν γραφτεί δεκάδες εξαιρετικές κριτικές και εκατοντάδες εγκωμιαστικά σχόλια. Όμως αυτό που συμβαίνει στη σκηνή στο θέατρο Αλκμήνη ξεπερνάει κάθε προσδοκία και φαντασία και κάνει όλα αυτά τα υπέροχα γραπτά να φαντάζουν φτωχά στην περιγραφή της πραγματικότητας. Μια σκηνή που έχει μετατραπεί σε μια σκοτεινή θάλασσα με μόνο το φεγγάρι να τη λούζει και τον άνεμο να δέρνει μια γυναίκα που παλεύει στα κύματα να επιβιώσει με ένα μωρό στην αγκαλιά.
Μια γυναίκα διωγμένη πρόσφυγας από την πατρίδα της για να γλυτώσει τον πόλεμο, γυναίκα μάνα, γυναίκα ηρωίδα, γυναίκα κατατρεγμένο παιδί αυτής της γης (Γαίας). Κι εμείς θεατές, να νιώθουμε μαζί της τον άνεμο και τον σπαρακτικό αγώνα της να κρατηθεί στη ζωή για χάρη μιας μικρής ψυχής που βρήκε στα κύματα να επιπλέει και να θες να της φωνάξεις και να της πεις κουράγιο, μα ξέρεις ότι δεν μπορεί να σε ακούσει. Η Γεωργία Ζώη δίνει μια σπαρακτική ερμηνεία χωρίς υπερβολές που δεν έχει προηγούμενο… Ένα συγκλονιστικό και μοναδικό κείμενο-ντοκουμέντο του Γιάννη Φαλκώνη για τα τόσα παιδιά αυτής της γης που βρίσκονται σε μια ίδια ή παρόμοια θέση, θύματα των πολέμων σε τόσες γωνιές της Γης… Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που γνώρισα απόψε και αυτόν τον χαρισματικό άνθρωπο τον Γιάννη Φαλκώνη, το σκηνοθέτη και δημιουργό αυτού του ποιήματος που λέγεται ΓΑΙΑ και με μοναδικό συγκλονιστικό τρόπο ερμήνευσε η Γεωργία Ζώη…»
Στο τέλος της θεατρικής περιόδου στον απολογισμό του απευθυνόμενος στους θεατρόφιλους έγραψε: «στη θεατρική περίοδο 2018-2019 ξεχώρισε το συγκλονιστικό ντοκουμέντο ΓΑΙΑ του Γιάννη Φαλκώνη και από τις πρωταγωνιστικές ερμηνείες που ξεχώρισαν πέρα από κάθε φαντασία ήταν από τις γυναίκες ο συναρπαστικός μονόλογος της Γεωργίας Ζώη στη ΓΑΙΑ του Γιάννη Φαλκώνη, που συγκλόνισε κολυμπώντας με ένα μωρό-κούκλα στην αγκαλιά».
Από τότε ο Γιάννης δεν έχασε παράστασή μου!!
«Εγώ η Λένγκω»,
«Σοφία Βέμπο σε θυμάμαι»
«Το Δάκρυ της Παναγίας»
«Σικελιανός… Μέτρον πάντων ο Άνθρωπος»…
Και κάθε φορά βγάζαμε μία φωτογραφία μαζί!! Οι συνάδελφοι!!
Το 2022 ο Γιάννης Ζαμπατής συνταξιοδοτήθηκε και έκανε σκοπό της ζωής του να ξεναγεί το θεατρικό κοινό στις κρυφές όψεις της θεατρικής Αθήνας και να μας κάνει κοινωνούς πολύ ιδιαίτερων παραστάσεων.
Όντας Αρχιτέκτονας Μηχανικός, με σπουδές στην École nationale supérieure des beaux-arts de Paris και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, η σχέση του με το θέατρο ξεκινάει από νωρίς, όταν από τα φοιτητικά του χρόνια έρχεται σε επαφή με τον θεατρικό κόσμο του ΚΘΒΕ, το Πειραματικό Θέατρο και την Ρούλα Πατεράκη. Στην πορεία είχε την τύχη να γνωρίσει σημαντικές παραστάσεις με σπουδαίους θεατράνθρωπους και λάτρεψε το ΘΕΑΤΡΟ…
Γιάννη μου, πάντα μοναχικός με τον αγαπημένο σου Αρκά, μιλούσες και ζούσες πλέον μόνο για το θέατρο!!!!
Και χθες έτσι απρόσμενα έφυγες.
Δυσκολεύομαι να το πιστέψω!
Θα μας λείψεις πολύ, Γιάννη!!
Καλό ταξίδι!!
Σκέφτομαι τον Αρκά».