Ο Αντώνης Καρυστινός σε συνέντευξή του αναφέρθηκε στην καριέρα αλλά και στον χαρακτήρα του.
Τελικά, η υποκριτική οδηγεί στην προσωπική κάθαρση, είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας ή απλώς είναι ένα επάγγελμα που θέλει αφοσίωση και η επίδρασή του τελειώνει με το που πέφτει η αυλαία;
Δεν δέχομαι ότι είναι ψυχοθεραπεία η υποκριτική. Είναι τέχνη και τεχνική. Το συζητάω συχνά και με τους μαθητές μου. Έχει εργαλεία, μέθοδο, πειθαρχία και έναν στόχο πολύ συγκεκριμένο: να υπηρετήσει το έργο και τον θεατή. Το ότι καμιά φορά μέσα από όλο αυτό ξεκλειδώνει και κάτι προσωπικό το βλέπω ως παράπλευρη παρενέργεια, όπως όταν πας στο γυμναστήριο για πλάτη και ξαφνικά φτιάχνεις και διάθεση.
Είσαι κάπως σαν αθλητής της ψυχής, τη βάζεις να εξασκείται καθημερινά σε οριακές συνθήκες ενώ ταυτόχρονα είσαι αφηγητής, είσαι παραμυθάς, στήνεις έναν κόσμο για να μπει μέσα ο άλλος, να αναγνωρίσει κάτι δικό του, να συγκινηθεί, να γελάσει, να σκεφτεί. Αν ήταν ψυχοθεραπεία, θα έφευγες με ανακούφιση, αλλά εδώ φεύγεις με σημειώσεις και την ατάκα να σου χτυπάει στο στομάχι.
Μερικά επίθετα με τα οποία χαρακτηρίζετε τον εαυτό σας;
Μου λένε ότι είμαι περίεργος άνθρωπος. Ίσως επειδή δεν με ικανοποιεί το «έτσι είναι». Θέλω να καταλάβω το γιατί και το πώς, ειδικά όταν κάτι αφορά ανθρώπους. Επίσης, μου έχουν πει ότι είμαι περίεργος επειδή απολαμβάνω χρόνο μόνος μου. Μου έχουν πει ότι είμαι πεισματάρης στη δουλειά, ότι όταν κάτι δεν κάθεται σωστά, δεν το αφήνω να περάσει από ευκολία, αντιθέτως το κυνηγάω μέχρι να βρει ρυθμό και αλήθεια.
Ελπίζω, βέβαια, να είμαι συνεργατικός, γιατί στο θέατρο αν δεν ακοής τον άλλον, όσο καλός κι αν είσαι, στο τέλος παίζεις μόνος σου. Μου έχουν πει ότι είμαι παρατηρητικός, ίσως επειδή πιάνω λεπτομέρειες στη συμπεριφορά, στη σιωπή, στο βλέμμα και μετά, καλώς ή κακώς, δεν μπορώ να κάνω πως δεν τις είδα. Και, τέλος, ελπίζω να είμαι αυτοσαρκαστικός, διότι αν δεν μπορείς να γελάς λίγο με τον εαυτό σου, ειδικά στη δουλειά μας, καταλήγεις είτε «μνημείο» είτε μίζερος. Και τα δύο κουράζουν στο ίδιο έργο.
Θέλετε να είστε η ψυχή της παρέας;
Μου έχουν πει ότι μπορώ να γίνω η ψυχή της παρέας, αλλά ελπίζω να μην είναι υποχρεωτικό! (γέλια)
Το χιούμορ πρέπει να φωνάζει ή να είναι σιωπηλό;
Συμφωνώ με τον Τσάρλι Τσάπλιν που είχε πει ότι «η ζωή είναι τραγωδία σε κοντινό, αλλά κωμωδία σε γενικό πλάνο, άρα δεν χρειάζεται να ουρλιάζεις το αστείο, αρκεί να αλλάξεις ελάχιστα το κάδρο».
Πηγή: Περιοδικό Gala