Πώς ο υπουργός Ενέργειας πάει να αλλάξει τον ρου της Ιστορίας στην Ελλάδα
Ένας Σταύρος για όλες τις εποχές
Όλοι για κανέναν και ο Σταύρος για όλους στην κυβέρνηση. Μιλάω για τον υπουργό Ενέργειας Σταύρο Παπασταύρου, που πάει να αλλάξει τον ρου της ιστορίας της χώρας DOPPIO φέρνοντας τη Chevron να ψάξει για αέριο σε τέσσερα οικόπεδα νοτίως της Πελοποννήσου και της Κρήτης.
Εκτός από τα έσοδα -40% για τη χώρα που θα φέρουν τα κοιτάσματα που καλείται να αξιοποιήσει ο αμερικανικός κολοσσός, ο Παπασταύρου λύνει και το πρόβλημα του τουρκολιβυκού μνημονίου που είχε πιάσει στον ύπνο την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, ως διπλωματική σύμβουλο του πρωθυπουργού το 2019, αλλά, βεβαίως, και το ΥΠΕΞ. Γιατί, στη σύγχρονη εποχή, εξωτερική πολιτική κάνεις με όλα τα μέσα και, επί Τραμπ, με την ενέργεια, κι όχι γράφοντας επιστολές και τηλεγραφήματα. Τελικά, υπάρχει λόγος που κάποια πρόσωπα, όπως ο Σταύρος, αναδεικνύονται ξανά και ξανά σε πρωταγωνιστές, σε διαφορετικές πολιτικές εποχές. Θυμάστε τον τσαμπουκά που έκανε ο Παπασταύρου, ως πρωθυπουργικός σύμβουλος του Αντώνη Σαμαρά το 2013-14, σε εκείνον τον ανεκδιήγητο Πολ Τόμσεν της τρόικας; Πολεμάς στα δύσκολα, κερδίζεις όταν επιμένεις. Κερδίζει, όμως, κυρίως η Ελλάδα.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, δύο ευρωπαϊκές χώρες είναι στα σιρόπια με την Αμερική του Τραμπ. Η Ιταλία της Μελόνι και η Ελλάδα του Κυριάκου.
Ο συνδικαλισμός ως bitcoin
Μετά το Μνηµόνιο, τα συνδικάτα έγιναν άγνωστη έννοια για τους Ελληνες εργαζοµένους. Συνέχισαν, όµως, να υπάρχουν για χάρη των µεγαλοσυνδικαλιστών. Ολοι αυτοί οι τύποι επέδειξαν ισχυρό ένστικτο επιβίωσης. Πώς να το πω; Φώκιες στη θάλασσα, φώκιες και στην ξηρά – άντε, λίγο πιο δυσκίνητες, λόγω, βεβαίως, πλεονάζοντος λίπους.
Πρώτα η ΓΣΕΕ έγινε οργάνωση-σφραγίδα. Μετά ο κυρ Γιάννης Παναγόπουλος και η παρέα του -µε πρώτο τον κυρ Θεοχάρη- τη µετέτρεψαν σε κάτι σαν κρυπτονόµισµα που µάζευε πραγµατικό παρά, δηλαδή ευρωπαϊκές και εγχώριες επιδοτήσεις. Τα φράγκα ήταν για κατάρτιση αλλά κατέληγαν στο πουθενά, δηλαδή σε διάφορες τσέπες. Κι επειδή η αγάπη των µεγαλοκαρχαριών της Μεταπολίτευσης για το µαύρο χρήµα ποτέ δεν πεθαίνει, τα κοινοτικά και άλλα κονδύλια µοιράζονταν ακόµα και ως κασούµπα.
Ο κυρ Γιάννης θεωρούσε προφανώς πως τίποτε δεν άλλαξε από τότε που ατένιζε την Ακρόπολη από το εστιατόριο του Εθνικού Γυµναστικού Συλλόγου, ένθεν του Ζαππείου. Οµως, η Ελλάδα και στη δικαιοδοσία των ευρωπαϊκών Αρχών είναι -για συντοµία, ΟΠΕΚΕΠΕ- και οι ενταύθα Αρχές έχουν χειραφετηθεί και ξυπνήσει. Οπότε, κυρ Γιάννης και Σία -όχι όλοι πασόκοι, η παρέα έχει και δεξιούς, αφού το οικουµενικό κουµάντο στον ανύπαρκτο συνδικαλισµό είναι διαχρονικό- βρέθηκαν µε µερικά εκατοµµύρια και κάποια ψιλά.
∆ιάφοροι από την Αρκαδία νοµίζουν ότι στην πολιτική είναι όλα ακόµη πολιτικά, εξ ου και ο κυρ Γιάννης έσπευσε να κατέβει ως ΠΑΣΚΕ -άλλο bitcoin της πολιτικής αυτό- για να εκλεγεί σύνεδρος στη ΓΣΕΕ. Το παρα-συστηµατάκι στον συνδικαλισµό είναι τόσο χωµένο, που ακόµα κι ο Νίκος Ανδρουλάκης, άνθρωπος που καταλαβαίνει από πολιτικούς µηχανισµούς στον χώρο του, δεν κατάφερε να τους ξεριζώσει από το ΠΑΣΟΚ.
Κοινώς, οι συνδικάλες µε τις γεµάτες τσέπες συνεχίζουν να είναι προκλητικοί – µε τις συνέπειες που αυτό έχει στη δηµόσια ζωή.
Τύφλα να ‘χουν οι Καρντάσιαν
Κούστες στην Ταϊλάνδη, Κούστα µε Βίσση, Κούστας στη Eurovision – οµολογώ ότι έχω χάσει τον λογαριασµό µε την οικογένεια Κούστα, που είναι κάτι σαν Ελληνες Καρντάσιαν.
Μιλάω για την εξωτική Πρωτοχρονιά του εκθαµβωτικού ζεύγους Κούστα, το επιχειρηµατικό ξεκίνηµα της εκπάγλου ∆ήµητρας µε την αειθαλή Αννα σε νυχτερινή πίστα world class, αλλά και τον συµπαθή D3lta, τον καλλιτέχνη Ροµπέρτο και υιό του εφοπλιστή από προηγούµενο γάµο. Αυτά είναι.
Πάντως, πέρα και πάνω από διαγωνισµούς τραγουδιού και γκλαµουριές της αθηναϊκής νύχτας, εγώ ξεχωρίζω τον Γιάννη Κούστα και του αποδίδω επαξίως βραβείο καλύτερου και πιο διακριτικού botox. Και γενικώς ο άνθρωπος ανοίγει δρόµους – και όχι µόνο στη θάλασσα.
Χαρταετοί με μετοχές
Ξέρω για µαύρη ∆ευτέρα και για µαύρη Παρασκευή στα χρηµατιστήρια, αλλά για αυτή τη συφοριασµένη µετοχή της METLEN κάθε µέρα είναι µαύρη, αν είναι ανοιχτή η αγορά.
Τουλάχιστον, η Καθαρά ∆ευτέρα θα είχε αργία στο Χρηµατιστήριο Αθηνών, αλλά µε τις εξυπνάδες να γίνει δεύτερο listing στο Λονδίνο, το βρετανικό χρηµατιστήριο θα είναι ανοιχτό µεθαύριο. Οπότε στην Ελλάδα θα πετούν χαρταετοί, ενώ στη Βρετανία η µετοχή METLEN θα συνεχίσει να είναι σαν γκαντέµης χαρταετός που έχει µπερδευτεί µε την ουρά του.
Κρίµα -δεν λέω τζάµπα, γιατί τζάµπα δεν είναι- τα τάχα µου υπερστελέχη που µάζεψε ο Ευάγγελος Μυτιληναίος για να πλαισιώσει το νέο εταιρικό σχήµα του που παίζει global. Προσπαθούν λίγο να τα µαζέψουν στην Ελλαδίτσα, αλλά στο Λονδίνο το σορτάρισµα βγάζει χοντρά λεφτά και έχει εµφανιστεί επισήµως νέο fund που χτυπάει τη METLEN.
Κάπως έτσι χάθηκαν δύο δισ. κεφαλαιοποίηση, για να µην πω παραπάνω, και η µετοχή αγωνίζεται να κρατηθεί στα 35άρια. Τι να πω; Επιτυχία µεγάλη. Οι Μυτιληναίοι έστειλαν φιαλίδιο µε σπάνιες γαίες από τα µεταλλεία της εταιρίας ανά τον κόσµο στις κυβερνήσεις, ώστε να παρακινηθούν να κόψουν λεφτά για ευρωπαϊκές επενδύσεις, αλλά οι ξένοι επενδυτές τα βλέπουν αυτά ως καθρεφτάκια – που είναι. Φυσικά, στο global κλίµα, ο Ινδός δεν λείπει από τη Σαρακοστή.
Πληροφορούµαι για αγρίως -ή µάλλον πολλαπλασίως- µοχλευµένες αγορές µετοχών Μυτιληναίου µέσω του γνωστού Γουάτσα. Η ταραµοσαλάτα -αφού στους Ινδούς αρέσουν τα ντιπ- είναι ότι τα δάνεια από καναδικές τράπεζες µπορούν να µη δηλωθούν. Θυµίζω ότι ο Γουάτσα είναι Καναδός Ινδίας. Και συµπεραίνω ότι οι αλογοµούρηδες παντού τα ίδια κάνουν – το λέω γιατί, ως γνωστόν, οι επενδύσεις σε άλογα αρέσουν στους υψηλούς ορόφους της Eurobank. Και δεν χρειάζεται να πω ότι είναι επίσης γνωστό πού καταλήγουν όλα αυτά – αφού όλα την σήµερον ηµέρα µαθαίνονται.