Ένα πιο προσωπικό μήνυμα επέλεξε να δημοσιεύσει η Ιωάννα Τούνη το πρωί της Πέμπτης 5 Μαρτίου μέσα από τον λογαριασμό της στο Instagram. Η influencer και επιχειρηματίας ανάρτησε ένα εκτενές κείμενο, στο οποίο μοιράστηκε σκέψεις γύρω από την καθημερινότητα, τη ζωή και τον τρόπο που συχνά αντιλαμβανόμαστε όσα έχουμε καταφέρει.
Όπως ανέφερε, ξύπνησε με έντονους προβληματισμούς σχετικά με το πόσο εύκολα οι άνθρωποι συνηθίζουν τα θετικά στοιχεία της ζωής τους και σταδιακά τα θεωρούν αυτονόητα. Τόνισε μάλιστα ότι αυτό δεν προκύπτει απαραίτητα από αχαριστία, αλλά αποτελεί μια φυσική ανθρώπινη τάση: να συνηθίζουμε γρήγορα όσα κάποτε αποτελούσαν στόχους ή όνειρα.
Στο μήνυμά της αναφέρθηκε ακόμη σε ζητήματα όπως η υγεία, η επαγγελματική πορεία και οι επιτυχίες, επισημαίνοντας ότι με την πάροδο του χρόνου μπορεί να πάψουν να μας δίνουν την ίδια ικανοποίηση όπως στην αρχή. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι συχνά οι άνθρωποι επικεντρώνονται περισσότερο σε όσα τους λείπουν, αντί να εκτιμούν όσα έχουν ήδη κατακτήσει.
Αναλυτικά η ανάρτηση της Ιωάννας Τούνη:
Σήμερα ξύπνησα με πολλές σκέψεις… Οι άνθρωποι είμαστε, ίσως από τη φύση μας, άπληστοι και αχάριστοι. Όχι γιατί είμαστε κακοί, αλλά γιατί συνηθίζουμε. Συνηθίζουμε την υγεία μας και τη θεωρούμε δεδομένη. Συνηθίζουμε τη δουλειά μας, που κάποτε ήταν όνειρο. Συνηθίζουμε τη δουλειά μας, που κάποτε ήταν στόχος. Και μόλις κάτι γίνει «κανονικό», παύει να μας αρκεί. Πάντα θα βρούμε έναν λόγο να παραπονεθούμε για ό,τι δεν έχουμε, αντί να ευγνωμονούμε για ό,τι ήδη κρατάμε στα χέρια μας.
Πάντα θέλουμε κάτι περισσότερο. Κάτι άλλο. Κάτι παραπάνω. Έναν καλύτερο μισθό, ένα μεγαλύτερο σπίτι, περισσότερη αναγνώριση, περισσότερη επιτυχία. Κι αν γυρίσουμε πίσω στο παρελθόν, νοσταλγούμε. «Τι ωραία χρόνια ήταν αυτά», λέμε. Ξεχνάμε όμως πως τότε αγωνιούσαμε για όσα σήμερα θεωρούμε αυτονόητα. Ξεχνάμε πως τα «καλά παλιά χρόνια» ήταν γεμάτα ανησυχίες, όνειρα και ανεκπλήρωτους στόχους. Και το πιο ειρωνικό; Πολλά από εκείνα που κάποτε ευχόμασταν με όλη μας την ψυχή, σήμερα τα έχουμε κατακτήσει.
Έχουμε πετύχει τους τότε στόχους μας. Κι όμως δεν σταματάμε. Κάθε μέρα θέτουμε νέους. Κάθε επιτυχία κρατά λίγο, μέχρι να τη διαδεχτεί μια νέα επιθυμία. Τίποτα δεν μοιάζει αρκετό. Σαν να κυνηγάμε έναν ορίζοντα που όλο απομακρύνεται. Και στο μεταξύ, η ζωή περνά… Έχουμε ανθρώπους που μας αγαπάνε. Έχουμε παιδιά – το μεγαλύτερο θαύμα αυτού του κόσμου. Κι όμως ψάχνουμε τρόπους να «ξεκλέψουμε» χρόνο μακριά τους. Να επενδύσουμε λίγο παραπάνω στη δουλειά. Να χτίσουμε κάτι ακόμη. Να πετύχουμε κάτι ακόμη. Σαν να πιστεύουμε ότι η ευτυχία βρίσκεται πάντα στο επόμενο βήμα, ποτέ σε αυτό που ήδη πατάμε.
Δεν ζούμε ποτέ τη στιγμή. Ποτέ ολοκληρωτικά. Όταν είμαστε εδώ, το μυαλό μας είναι αλλού. Όταν πετυχαίνουμε κάτι, ήδη σκεφτόμαστε το επόμενο. Όταν ζούμε μια όμορφη μέρα, την τραβάμε φωτογραφία για να τη θυμόμαστε αύριο, αντί να τη νιώσουμε σήμερα. Και τα χρόνια περνούν. Μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιούμε πως ο χρόνος δεν περίμενε να τελειώσουμε τα σχέδιά μας.
Αντί να ζούμε πραγματικά τη ζωή μας, συχνά ονειρευόμαστε τη ζωή κάποιου άλλου. Συγκρίνουμε, ζηλεύουμε, επιδιώκουμε. Πάντα το «παραπάνω». Πάντα το «καλύτερο». Μα ποιος ορίζει τι είναι καλύτερο; Και είναι άραγε κανείς πραγματικά χαρούμενος με όσα έχει; Ή μήπως η ευτυχία δεν βρίσκεται στην απόκτηση, αλλά στην εκτίμηση; Πότε θα αρχίσουμε να εκτιμούμε τα απλά; Πότε θα μάθουμε να λέμε «αρκετά»; Όχι με την έννοια της παραίτησης, αλλά με την έννοια της πληρότητας. Γιατί το «αύριο» που ονειρευόμαστε δεν είναι δεδομένο. Δεν μας χρωστάει κανείς μια επόμενη ευκαιρία. Το μόνο που έχουμε σίγουρο είναι το τώρα. Αυτή τη στιγμή…
