Σπυριδούλα Τριάντου: Η Γωγώ που εγώ γνώρισα...

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Πριν από αρκετά χρόνια, το 2003, γνώρισα τη Γωγώ Μαστροκώστα μέσα από τα shows του Χάρη Σιανίδη, Styling Times, πολύ πριν δημιουργήσει την εταιρεία του Beautiful People. Από τότε η Γωγώ είχε ένα εκτόπισμα μοναδικό. Κι όμως, όσο μεγάλο ήταν το εκτόπισμά της, τόσο μικρή και ταπεινή ήταν η συμπεριφορά της.

Ήταν γλυκιά, είχε χιούμορ, ήταν χαλαρή, αληθινή. Ξεκινήσαμε να μιλάμε και με βοήθησε πολύ, ακόμη και σε επαγγελματικά θέματα της εποχής — πάντα πρόθυμη, πάντα εκεί. Μου σήκωνε πάντα το τηλέφωνο. Με φώναζε «Σπυριδουλακι» και μιλούσε πάντα με χαρά, με ζεστασιά.

Λάτρευε την οικογένειά της. Λάτρευε τον τόπο της, το Μεσολόγγι, και πάνω απ’ όλα λάτρευε τη ζωή. Ήταν κοντά στους φίλους της, τους αγαπούσε βαθιά. Ο Χάρης ήταν η μεγάλη της αδυναμία. Ήταν κάτι σαν σιαμαίοι. Όπου Χάρης και Γωγώ. Όπου Γωγώ και Χάρης.

Ένα καλοκαίρι, λίγο πριν παντρευτεί, την πέτυχα στη Μύκονο, στον Πάνορμο. Εγώ ήμουν με την παρέα μου κι εκείνη με μια φίλη της. Τη χαιρέτησα και, μου είπε: «Έλα, κάτσε εδώ μαζί μου». Καθίσαμε και μιλούσαμε για το νησί, για τη ζωή. Ήθελε να κάνει οικογένεια. Αυτό ήθελε πάντα. Και τα κατάφερε. Βρήκε έναν υπέροχο άνθρωπο, δημιούργησε μια όμορφη οικογένεια και έδωσε τα πάντα για τον έρωτα και τους ανθρώπους της.

Δεν θέλω να σταθώ στις δυσκολίες που πέρασε. Δεν θέλω να σκέφτομαι τι θα μπορούσε να είχε κάνει αν δεν τη χτυπούσε αυτός ο εφιάλτης, που δυστυχώς όλοι φοβόμαστε. Θέλω να σταθώ στη δύναμή της, στη βοήθεια που πρόσφερε χωρίς θόρυβο, στο παράδειγμά της, στη σιωπή της, στο γέλιο της, στη διακριτικότητά της και στη μάχη της.

Θέλω να σταθώ σε αυτό που αφήνει πίσω της. Αφήνει πίσω της ένα μεγάλο παράδειγμα: αξιοπρέπειας, δύναμης, αγώνα. Μια γυναίκα που πάλεψε, που δεν σταμάτησε ποτέ να ελπίζει, μια γυναίκα που αγαπούσε βαθιά τη ζωή.

Θέλω να θυμάμαι την πρώτη φορά που μίλησε δημόσια, όταν ξεπέρασε τον καρκίνο μετά τη γέννηση της κόρης της

Πάλευε. Πάλευε. Πάλευε.

Και για ένα διάστημα τα κατάφερε. Ξεπέρασε τις δυσκολίες και όλοι χαρήκαμε να τη βλέπουμε ξανά να χαμογελά. Και κάθε φορά που βλέπαμε μια φωτογραφία της από μια έξοδο, νιώθαμε ανακούφιση.

Η Γωγώ δεν μιζέριασε ποτέ. Δεν παραπονέθηκε. Ακόμη κι όταν αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στην οικογένειά της, ακόμη κι όταν απομακρύνθηκε από τα φώτα, για όλους παρέμενε η ίδια Γωγώ: αυτό το λαμπερό κορίτσι, αυτό το φωτεινό πλάσμα με τσαγανό.

Θυμάμαι τον φωτογράφο Νίκο Δρούκα που της είχε κάνει από τις πρώτες της φωτογραφίσεις και τη γνώριζε από τα πρώτα της βήματα, να μπαίνει μια μέρα στο αυτοκίνητό μου και να μου λέει γελώντας: «Πω πω, έτσι όπως οδηγείς, είναι σαν να μπαίνω στη Γωγώ! Γρήγορα, Δυναμικά, νευρικά, να φωνάζει στον δρόμο!». Είχε δύναμη, πάθος, ζωή.

Θα λείψει σε πολλούς.

Η Γωγώ θα πάει στους αγγέλους — και είμαι σίγουρη πως κι εκεί θα πρωταγωνιστεί. Θα είναι ο πιο λαμπερός άγγελος, με τα φτερά της ανοιχτά, να προστατεύει όσους αγαπά.

Γεια σου, ρε Γωγώ.

Θα είσαι πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μου.

Υ.Γ. Σήμερα ξύπνησα διαφορετικά. Σκέφτηκα πως οι κακίες, τα μίση, οι εγωισμοί, η αλαζονεία και όλα όσα μας βαραίνουν καθημερινά είναι τόσο μικρά μπροστά στο πιο μεγάλο αγαθό: την υγεία. Ναι είναι αυτονόητο αλλά καμιά φορά το προσπερνάμε… Γιατί μόνο όταν έχουμε υγεία μπορούμε να κυνηγήσουμε τα όνειρά μας, να αγαπήσουμε, να ζήσουμε