Ένα ιδιαίτερα προσωπικό μήνυμα μοιράστηκε στα social media η Τατιάνα Μπλάτνικ, δημοσιεύοντας φωτογραφίες από το πρόσφατο ταξίδι της στην Ελβετία, τον τόπο όπου μεγάλωσε.
Μέσα από την ανάρτησή της, αναφέρθηκε στην τελειομανία και στην ανάγκη να αφήνει κανείς πίσω την πίεση να είναι όλα άψογα, αποδεχόμενος περισσότερο την αληθινή και ανθρώπινη πλευρά του εαυτού του.
Στη λεζάντα που συνόδευσε τις εικόνες της, η Τατιάνα Μπλάτνικ μίλησε ανοιχτά για την εσωτερική αλλαγή που βίωσε, εξηγώντας πως για χρόνια η ανάγκη της για το τέλειο δεν της επέτρεπε να ζει πραγματικά τη ζωή της.
«Η πρόσφατη Πανσέληνος με Σεληνιακή Έκλειψη στην Παρθένο είχε να κάνει με το να αφήσουμε πίσω την τελειομανία. Όντας κι εγώ Παρθένος και έχοντας ζήσει για χρόνια με τη διαρκή ανάγκη να είναι όλα “τέλεια” και να “είμαι τέλεια”, πολλές φορές αυτό με κράτησε από το να ζήσω πραγματικά.
Περνώντας τις τελευταίες εβδομάδες στο σπίτι με τη μητέρα μου, εκεί όπου μεγάλωσα, βγαίνοντας στη φύση, δουλεύοντας από διαφορετικά μέρη, συναντώντας παλιούς φίλους… κάτι μέσα μου άλλαξε. Η αυστηρή πειθαρχία μαλάκωσε και μετατράπηκε σε τελετουργία και ρουτίνα αυτοφροντίδας, όχι απλώς σε μια προσπάθεια να τελειοποιήσω τον εαυτό μου.
Μετά από δύο χρόνια που έτρωγα μόνο απλό φαγητό – βραστά λαχανικά και vegan – βρέθηκα ξανά να “δοκιμάζω” τη ζωή με κάθε τρόπο: από το φαγητό, όπως κρέας, πατάτες, τυρί, μέλι και χυμό μήλου, μέχρι τους φίλους. Άφησα πίσω την ανάγκη να ελέγχω τα πάντα και επέτρεψα στον εαυτό μου απλώς να είμαι εγώ, αγκαλιάζοντας το “ατελώς τέλειο”.
Ευχαριστώ αυτά τα μαγικά βουνά, όλους τους ανθρώπους εδώ, την κοινότητα των γυναικών που ίσως δεν γνωρίζουν καν πόσο μου έδειξαν – μέσα από το παράδειγμά τους – να αγκαλιάζω τη ζωή, την εμπνευσμένη ομάδα γυμναστικής μου, τους καθημερινούς πρωινούς περιπάτους και τη μητέρα μου, που είναι ήλιος ακόμη και τις βροχερές μέρες.
Γέλιο. Ήλιος πάνω στο χιόνι. Άσκηση που αγαπώ και για την οποία πετάγομαι από το κρεβάτι το πρωί. Απλά γεύματα που ξυπνούν όλες τις αισθήσεις. Μια απαλή υπενθύμιση να αφήσουμε πίσω αυτή τη σιωπηλή τελειομανία που μερικές φορές μας κρατά από το να ζούμε πραγματικά. Αντί γι’ αυτό, να επιλέγουμε να ζούμε και να αποδεχόμαστε το “ατελώς τέλειο”. Με αγάπη σε όλους — ας γευτούμε τη ζωή στο έπακρο».