Ο ταλαντούχος ηθοποιός Νίκος Γκέλια μιλάει, μεταξύ άλλων, για τα παιδικά του βιώματα, όταν ήρθε με την οικογένειά του από την Αλβανία
- Από τη Σπυριδούλα Τριάντου
Εχει κερδίσει την αναγνώριση από ανθρώπους του χώρου, και μη, ενώ κορυφαία στιγμή της καριέρας του ήταν όταν του απονεμήθηκε το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Ηθοποιού για τη συμμετοχή του στην ταινία «XENIA», η φήμη της οποίας έφτασε μέχρι το Φεστιβάλ των Καννών. Ηταν μόλις 20 ετών!
Σε μια ειλικρινή και ουσιαστική συζήτηση, ο ταλαντούχος ηθοποιός Νίκος Γκέλια μιλά για την πορεία του από τη μεγάλη επιτυχία σε νεαρή ηλικία, μέχρι τη σημερινή του διαδρομή, τις δυσκολίες του επαγγέλματος, την πατρότητα και τη βαθιά συγκίνηση που του προσφέρει το θέατρο.
Πότε κατάλαβες ότι θέλεις να γίνεις ηθοποιός;
Επειδή ασχολούμουν με το θέατρο από πολύ μικρός, το αγάπησα. Από το σχολείο οι γονείς μου μού έλεγαν να φέρνω καλούς βαθμούς για να μπορώ να ασχοληθώ με αυτό. Ετσι, τελειώνοντας το λύκειο, ήξερα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός.
Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια;
Τα παιδικά μου χρόνια χωρίζονται σε δύο κομμάτια: στα χρόνια στην Αλβανία, σε μια πιο ήρεμη και ανθρωποκεντρική καθημερινότητα, και στο κομμάτι της ζωής μου στην Ελλάδα. Ερχόμενος εδώ βίωσα πολλές αλλαγές, καθώς μετακομίζαμε συχνά.
Αλλαζα γειτονιές περίπου κάθε δύο χρόνια γιατί μας έδιωχναν. Το 1997 τα πράγματα ήταν διαφορετικά και χρειάστηκε να φύγουμε από σπίτια. Πρώτη δημοτικού πήγα στον Βύρωνα, γ’ δημοτικού στην Ηλιούπολη και αργότερα στη Δάφνη. Τότε δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε. Μου έλεγαν οι γονείς μου «θα πάμε κάπου αλλού, που θα είναι καλύτερα».
Οταν ήμουν στη στ’ δημοτικού και πάλι έπρεπε να αλλάξω σχολείο. Αντέδρασα. Ελεγα «δεν θέλω, εγώ εδώ ανήκω». Θυμάμαι ότι όταν μετακομίσαμε στη Δάφνη, ενώ πήγαινα δ’ δημοτικού, είχα ξεκινήσει αγγλικά στην Ηλιούπολη και δεν ήθελα να χάσω τους φίλους μου. Ετσι, δύο φορές την εβδομάδα πήγαινα μόνος μου με το λεωφορείο στην Ηλιούπολη για μάθημα και το βράδυ ερχόταν κάποιος να με πάρει. Αυτό κράτησε έναν χρόνο.
Θυμάσαι την πρώτη φορά που δούλεψες ως επαγγελματίας ηθοποιός;
Επαγγελματικά, ξεκίνησα νωρίς. Στο δεύτερο έτος της δραματικής σχολής έκανα την ταινία «ΧΕΝΙΑ» μαζί με τον Κώστα Νικούλι. Ηταν η πρώτη μου μεγάλη δουλειά, περίπου στα 20 μου χρόνια. Με την ταινία πήγαμε στις Κάννες και ταξιδέψαμε σε πολλά φεστιβάλ σε όλη την Ευρώπη. Κερδίσαμε και βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου.
Επιστρέφοντας από τις Κάννες πήραν τα μυαλά σου αέρα; Ησουν μόλις 20 και περπάτησες σε κόκκινο χαλί…
Οχι, γιατί την περίοδο που συνέβη αυτό ήμασταν στη βαθιά κρίση στην Ελλάδα. Οταν τελείωσε όλο αυτό, το κόκκινο χαλί, τα εξώφυλλα, γύρισα πίσω και δούλευα σε μια καφετέρια.
Ομως είχα και πολλούς σταθερούς φίλους, συνεργάτες και μέντορες, οι οποίοι μου κρατάγανε το κεφάλι χαμηλά για ό,τι κι αν συμβεί. Και αυτό τους αναγνωρίζω. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στους οποίους οφείλω πάρα πολλά πράγματα.
Επειδή προέρχεσαι από φτωχή οικογένεια, δεν σε άγχωσε το επάγγελμα του ηθοποιού; Αν θα έχεις δουλειά κάθε χρόνο;
Μου περνάει απ’ το μυαλό τώρα η ανησυχία αυτή, που είμαι γονιός. Οταν είσαι μικρός, πιστεύεις ότι θα κατακτήσεις τον κόσμο. Δεν σκέφτεσαι το ρίσκο. Και, τελικά, παρ’ όλες τις δυσκολίες, νιώθω ότι κάνουμε το καλύτερο επάγγελμα στον κόσμο.
Η υποκριτική σού δίνει τη δυνατότητα να ζήσεις πολλές ζωές. Να μπεις σε καταστάσεις, να βιώσεις εμπειρίες χωρίς να πληρώσεις το τίμημα που θα είχαν στην πραγματική ζωή. Είναι μια μορφή ελευθερίας, μια μορφή μαγείας.
Πότε άρχισαν να σε αναγνωρίζουν στον δρόμο;
Τα βλέμματα αρχίζουν από το «Μαύρο ρόδο», στο Mega. Μετά έκανα το «Ναυάγιο» και συνειδητοποίησα το μεγάλο μπαμ. Γιατί στο «Ναυάγιο» περπατούσα στον δρόμο, στο σούπερ μάρκετ και μου φώναζαν. Εκεί συνειδητοποίησα τη δύναμη της τηλεόρασης.
Με τι κριτήρια επιλέγεις μια δουλειά;
Δεν έχω φτάσει ακόμη στο σημείο να μπορώ να επιλέξω κανάλι ή να επιλέξω συνεργάτες γι’ αυτό. Πάω με βάση το τι μου προτείνεται και τι είναι καλύτερο για μένα εκείνη την ώρα. Μελετάω, βλέπω τον εαυτό μου, προσπαθώ να βελτιώνομαι συνεχώς. Με αφορά βαθιά αυτό που κάνω.
Δεν είμαι από αυτούς που λένε «φέρε το χαρτί να πω τα λόγια». Κάθομαι, δουλεύω, σκέφτομαι, βλέπω τον εαυτό μου, διορθώνομαι. Συζητάω με σκηνοθέτες και σεναριογράφους. Με απασχολεί πολύ αυτό που κάνω.
Υπήρξαν σκηνές στην τηλεόραση που σε σημάδεψαν βαθιά;
Ναι. Στο «Ναυάγιο», σε μια σκηνή θρήνου, δεν ήμουν καλά. Εκείνη την ημέρα είχα χάσει έναν πολύ κοντινό μου φίλο. Εφυγα από την καύση και πήγα κατευθείαν στο γύρισμα. Ηταν πολύ δύσκολο, αλλά κάπως όσα δεν μπόρεσα να του πω τα έβγαλα μέσα από τη σκηνή. Εκλαιγα πραγματικά σαν Νίκος εκείνη τη φορά, όχι σαν ρόλος. Ηταν πολύ δύσκολο.
Μια ακόμη δύσκολη στιγμή σχετίζεται με την πατρότητα, στον «Αγιο Ερωτα», που ήμουν βίαιος απέναντι στην «κόρη» μου. Σε σκηνές με παιδί, επειδή είμαι πατέρας, μου ήταν πολύ δύσκολο να το διαχειριστώ συναισθηματικά.
Εγινες πατέρας σε νεαρή ηλικία, ήταν κάτι που ήθελες;
Ναι, μου άρεσε η οικογένεια από παιδί. Η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες με τη γέννηση της κόρης μου. Αλλαξαν οι προτεραιότητες. Απέκτησα φόβο, κάτι που δεν είχα καθόλου πριν. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως έκανα πράγματα χωρίς να σκέφτομαι τον κίνδυνο. Μετά το παιδί άρχισα να σκέφτομαι: αν πάθω κάτι, τι θα γίνει; Ακόμα και τη μηχανή μου την πούλησα έπειτα από ένα ατύχημα.
Πρόσφατα έγινε γνωστό ότι χώρισες. Πώς είναι η ζωή έπειτα από το διαζύγιο;
Πάντα μια αλλαγή δεν είναι εύκολη. Παντρεύτηκα στα 28 και ο γάμος μου κράτησε επτά χρόνια. Ο χωρισμός έγινε ήρεμα. Πάνω απ’ όλα είναι το παιδί και για τους δυο μας, γι’ αυτό και έχουμε καλή επικοινωνία, και αυτό είναι που έχει σημασία.
Θα παντρευόσουν ξανά;
Δεν σκέφτομαι τον γάμο αυτή τη στιγμή. Βέβαια, η ζωή είναι μεγάλη και δεν ξέρεις πώς τα φέρνει.
«Ξυλούρης»! Μια παράσταση που σημειώνει τεράστια επιτυχία και εσύ είσαι μέρος της…
Δεν περίμενα τέτοιον χαμό, πραγματικά. Είναι μια δουλειά που έγινε με τεράστια αγάπη και σεβασμό. Με έναν υπέροχο θίασο, με μουσικούς, με ενέργεια. Είχαν δει τη δουλειά μου και μου έκαναν πρόταση. Μόλις άκουσα για τον Ξυλούρη είπα αμέσως «ναι». Δεν περίμενα αυτό που συνέβη.
Ο κόσμος κλαίει, σηκώνεται όρθιος, περιμένει να σου μιλήσει. Είναι κάτι μοναδικό. Υπάρχουν στιγμές που βλέπεις ένα θέατρο γεμάτο, 500 άτομα όρθια να σε χειροκροτούν με δάκρυα στα μάτια. Αυτό δεν περιγράφεται. Είναι μια τεράστια ανταμοιβή.