Κάποτε έλεγες «Σουηδέζα» και γέμιζε το στόμα σου…
Η «νύφη» και οι «πεθερές»
Κάποτε, ας πούμε τη δεκαετία του ’70, έλεγες «Σουηδέζα» και γέμιζε το στόμα σου. Ενώ το περίφημο σκανδιναβικό μοντέλο έδινε αμέσως έναν αέρα ξανθιάς φαντασίωσης σε διάφορες, βαρετές συζητήσεις κοινωνικής πολιτικής.
Οι καιροί όμως, όπως τραγούδησε εύστοχα και ο Μπομπ Ντίλαν, αλλάζουν. Μπορεί η δεκαετία που διανύουμε να μοιάζει με τη δεκαετία του ’70, αφού έχει πολέμους και ενεργειακές κρίσεις, και μάλιστα επί δύο, αφού η Ουκρανία προηγήθηκε του μπάχαλου στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, οι σύγχρονες Σουηδέζες δίνουν μια… ξινή γεύση. Παράδειγμα η ξανθιά Ενέργειας, που ενσαρκώνει έναν ξενέρωτο εθνικισμό σε έναν τομέα όπου η Ευρώπη πρέπει να γκρεμίσει τείχη και να προχωρήσει μπροστά.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο σουηδικός οπισθοδρομισμός βρήκε απέναντι την εμπροσθοβαρή αυτοπεποίθηση της Ελλάδας του Κυριάκου. Ενσαρκωτής ο Σταύρος Παπασταύρου. Υπουργός Ενέργειας και de facto αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο Σταύρος τα είπε ένα χεράκι, αν και ευγενικά, στη Σουηδέζα. Κοινώς, τα ανακοίνωσε στη «νύφη» για να τα ακούνε διάφορες «πεθερές». Το comeback Σταύρου και Ελλάδας είναι, ευτυχώς, συγχρονισμένο.
Γιατί πριν από δέκα χρόνια ο Παπασταύρου είχε αναλάβει το «μαρκάρισμα» ενός άλλου ξινού Σκανδιναβού, του Πολ Τόμσεν από το ΔΝΤ, που είχε αποφασίσει να μας κάνει Ουγκάντα. Απλώς, οι τότε νίκες του Σταύρου, που είχε πάει… αίμα τον Δανό, αδικήθηκαν μέσα στον πάταγο κατάρρευσης της κυβέρνησης Σαμαρά, που προδόθηκε, βεβαίως, από τους Γερμανούς.
Τελικά, ο καιρός έχει γυρίσματα. Κι άμα έχεις τα fundamentals, για να το πω απλά: το ’χεις, η πολιτική σε ξαναβρίσκει. Ενδιαφέρον, πάντως, δεν έχει τόσο το παρελθόν ή το παρόν του Σταύρου όσο το μέλλον του.
Σαν χταπόδι τον Αύγουστο
Συνεχίζω να σπάω πλάκα με τη Metlen. Η μετοχή της χτυπιέται από τους σορτάκηδες σαν το χταπόδι στην πέτρα τον Αύγουστο από τον ψαρά, που δεν πιστεύει στην τύχη του. Οι Μυτιληναίοι τα δίνουν όλα, εντάξει, κυριολεκτώ λιγάκι, οπότε εμφανίζονται διαρκώς, όλως τυχαίως, διάφορες εταιρίες αναλύσεων και οίκοι εκτιμήσεων από Γερμανία ως Ισμαηλία, φανταστική χώρα, όπως και οι προγνώσεις, και δίνουν κάτι τιμές-στόχους, εκεί, στα 57 ευρώ και πάνω. Ομως, η μετοχή συνεχίζει να… τρώει ξύλο και να είναι κολλημένη στα μισοτριαντάρια. Η εισαγωγή στο Λονδίνο και η αλλαγή ονόματος ήταν αυτό που λέμε: Ζήσε τον μύθο σου. Ωραία, αλλά μην ξεχνάς ότι είναι μύθος, λέω εγώ.
Μυαλό δεν έχει
Υποτίθεται ότι ήταν πουλέν της επόμενης γενιάς της Ν.Δ., αλλά εγώ αυτόν τον Κυρανάκη τον βλέπω κάτι σε μαδημένο κοτο-πουλέν της πολιτικής και, μάλιστα, σύντομα. Το παιδί δεν εννοεί να βάλει μυαλό, γιατί μυαλό δεν έχει. Φρίκαραν στο Μέγαρο Μαξίμου με αυτά που πήγαιναν να γίνουν με τον σιδηρόδρομο στην Καβάλα και «μάζεψαν» τον αναπληρωτή υπουργό Μεταφορών και Σία. Ομως, αυτός επιμένει να δραστηριοποιείται παρασκηνιακά και να… ανακατεύει τις γραμμές. Μάλιστα, σε κουβέντες του με τοπικούς παράγοντες δίνει περίεργες υποσχέσεις και κινείται μεταξύ ελαφρότητας, επιπολαιότητας και επιμονής. Ετσι, το μόνο που κάνει είναι να χτίζει σιγά σιγά όχι το αμφιλεγόμενο σιδηροδρομικό έργο, αλλά το επόμενο σκάνδαλο, που θα κυνηγάει την κυβέρνηση. Και η κυβέρνηση, ειδικά δε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που έχει ανοίξει περπατησιά όχι μόνο για λογαριασμό του, αλλά για χάρη της χώρας, τι φταίει;
Το λέω απλά: Επειδή ο Κυρανάκης δεν θα αλλάξει, μήπως να τον αλλάξουν; Το λέω, βέβαια, αν δεν γίνουν εκλογές σύντομα. Αλλά και μετά πάλι η Ν.Δ. θα είναι στην εξουσία, καινούργια κυβέρνηση θα φτιαχτεί, ευκαιρία να τον αφήσουν απ’ έξω. Αντε, να τελειώνουμε.
Ζαχαρω-τός χορηγός
Περνούν οι εβδομάδες, συνεχίζουν να πέφτουν στρακαστρούκες στον Περσικό, σκοτεινιάζει ο ορίζοντας για τα ενεργειακά. Να ρίξω μια ιδέα: Δίπλα δίπλα πάει με τον Μακρόν ο Κυριάκος, γιατί δεν ακολουθεί το παράδειγμά του στην αγορά ενέργειας; Ο Γάλλος είδε κι απόειδε με την EDF, τη γαλλική ΔΕΗ, την εθνικοποίησε και καθάρισε. Γιατί να μη γίνει το ίδιο και με το πριγκιπάτο του Γιώργου Στάσση; Ξέρω, ο Στάσσης είναι μέγας ζαχαρω-τός χορηγός του κάθε πρώην τελειωμένου των ΜΜΕ, με τα διαφημιστικά πακέτα που πάνε και, μην είστε αφελείς, επιστρέφουν. Καμιά 80αριά εκατομμύρια πηγαινέλα. Ομως, το «πάρτι» κράτησε αρκετά. Και η εθνικοποίηση της ΔΕΗ, να τη βγάλουν, δηλαδή, από το Χρηματιστήριο, θα λύσει μετά τα χέρια της κυβέρνησης, ως προς το να βάλει σοβαρό ξένο, στρατηγικό επενδυτή. Στην ουρά είναι τόσοι, αρχίζοντας από μια Blackrock, περιμένοντας ακριβώς αυτό: την εθνικοποίηση, ώστε να γίνει μετά σωστά η ιδιωτικοποίηση.
Ο πουρός καπελάκιας
Μάλλον εμπνεύστηκε από τον καραφλό commander με το καπέλο και το πούρο στο πρώτο και καλύτερο «Top Gun». Ομως, ο Γιώργος Προκοπίου δεν είναι macho γλόμπος με καπέλο μπέιζμπολ και πούρο, μάλλον πουρός καπελάκιας είναι. Και πάει να αλλάξει κι ο καιρός. Εξ όσων καταλαβαίνω, δύο πλοιαράκια του πουρού καπελάκια είχαν μακρο-ναυλώσεις για να κουβαλάνε ρωσικό υγροποιημένο αέριο, έτσι βγάζω κι εγώ λεφτά, αλλά καθώς ανεβαίνει ο πήχης των κυρώσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης, υπάρχει ένα θεματάκι. Οπως υπάρχει κι ένα μπέρδεμα με τους λεβέντες της ναυτιλίας. Το ντόμινο θα φτάσει έως την ξηρά. Γιατί υποπτεύομαι έτερο θεματάκι, με τις εγγυήσεις που έχουν δοθεί στις τράπεζες για το φαραωνικό real estate πρόγραμμα του πουρού καπελάκια στην Αθηναϊκή Ριβιέρα.
Μη χάνετε την ώρα σας με το πόσους δελφίνους έχει το ΠΑΣΟΚ και σε ποιο κομμωτήριο πάνε. Βάζω στοίχημα, και δεν συνηθίζω να χάνω, ότι ο μεγάλος κερδισμένος των εκλογών, που αρχίσουν να «μυρίζουν», θα είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης. Το έγραψα και αμαρτίαν ουκ έχω.